Je fantasie laten verstoren door boektrailers

Toen ik het voor het eerst zag, heb ik gelachen. Zelfs de koffie in de koffiemok die op het bureau stond, trilde mee. Voor me op het scherm rende een meisje door een dichtbegroeid bos, terwijl ze na elke boom angstig achterom keek. Ondertussen speelde een muziekje dat de spanning moest opbouwen, maar het voor mij alleen lachwekkender maakte.

 

Het filmpje dat zich op het scherm afspeelde, was geen trailer van de verfilming van een boek, maar een trailer van een geschreven boek. Dat in de meeste gevallen zelfs nog moet verschijnen. Ik bekeek het na het lezen van een artikel in nrc.next over de opkomst van boektrailers en het waarom van hun bestaan. Alleen kwamen de boektrailers op mij over als hippe stunt om ook bioscoopjongeren aan het lezen te krijgen, terwijl nrc.next het bestaan van de trailers niet eens zo raar vond. Het ging er bij hen meer om waarom er zoveel slechte trailers worden gemaakt voor boeken, en wat het dan bijdraagt aan de verkoop. Het werd wel mooi uitgedrukt:

‘Met een beetje mazzel zie je de auteur aan iemand zijn poëtische marteling voorleggen.’

Toch overtuigde het artikel me niet. Terwijl de schrijver een verhaal vertelt, doet hij juist een beroep op de fantasie van de lezer. De schrijver schrijft het verhaal en de lezer maakt er in gedachten zelf illustraties bij. Door een boektrailer worden de elementen die de schrijver aan de verbeelding van de lezer overlaat, al ingevuld. Dat kan handig zijn wanneer van tevoren bekend is dat het boek verfilmd wordt, zodat de lezer door de trailer al een beeld van de hoofdpersonen heeft en de verfilming hem niet zal verrassen. De hoofdpersonen die hij tijdens het lezen heeft leren kennen, ziet hij weer terug in de bioscoopzaal. Een vertrouwde plek, met vertrouwde gezichten. Een mooie vriendschap vooral, zonder verrassingen die het beeld dat hij bij het verhaal fantaseerde, verstoren.

Maar om van elk veelbelovend boek een trailer te maken als extra promotie? Lijkt me niets meer dan een wanhoopspoging om het boek te vormen tot iets wat het niet is. Een soort B-film, waarbij de trailer alle mooie en spannende momenten al onthult. Er blijf niets te ontdekken over. Als laatste poging heb ik de boektrailer bekeken die in het artikel aangeraden werd. Het moest duidelijker maken waar het boek Going west van Maurice Gee over ging, en won vorig jaar zelfs de prijs voor voor ‘Best Big Budget/Big House trailer’. Creatief werkje, maar of het echt aanzet tot lezen van het boek? Voor mij blijft de boektrailer een ondoordachte manier om nieuw lezerspubliek te vinden. En of het er echt beter door verkoopt?

Ik weet het niet, maar we kunnen er in ieder geval om lachen.

Eigen foto.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Goed stuk. Ik denk ook dat het puur gaat om een nieuw lezerspubliek aan te trekken. Het is nou eenmaal een feit dat mensen onder de 50 jaar minder boeken lezen. Door middel van dit soort trailers proberen uitgevers, op een soort van ‘hippe’ manier, het boek onder de aandacht te brengen bij een ‘jonge’ doelgroep.

  • Bedankt, Evány! Ik denk dat je gelijk hebt. Volgens mij is een leeservaring heel anders dan een kijkervaring. Het aan elkaar koppelen (zoals nu gedaan wordt door boektrailers uit te brengen) lijkt me onlogisch, tenzij het boek later nog verfilmd wordt.