Als jonge schrijver moet je vechten voor je literaire dromen

‘Twee mensen weten dat ik schrijf, anderen zouden het toch niet begrijpen.’ Het is een zin uit de eerlijkste mail die ik ooit heb ontvangen. Hij komt van een jonge schrijver die door zijn omgeving zo gedemotiveerd wordt dat het verbazend is dat hij er zelf nog in gelooft.

[heading margin_top=”14″]Met schrijven verdien je geen eurocent[/heading]

‘Mijn ouders vinden dat ik mijn tijd verdoe.’ Hij vertelt over zijn moeder, die hem onophoudelijk vergelijkt met zijn broer. Die is jaren jonger en verdient honderden euro’s per jaar door fanatiek te voetballen.

‘Jij schrijft al jaren en je hebt nog nooit een eurocent verdiend.’ Ik hoor bijna hoe ze de woorden uitspuwt en de jongen met elk woord kwetst. ‘De voetbalclub van je broer zoekt nog iemand om wedstrijdverslagen te schrijven. Dan maak je je tenminste nog nuttig.’

Zijn verhaal raakte me. Je hebt een passie, je hebt iets gevonden waar je gelukkig van wordt en waar je jezelf in wil ontwikkelen, maar je omgeving neemt het niet serieus en blijft het als een vrij nutteloze hobby beschouwen. Triest.

En toch denk ik dat veel jonge schrijvers vergeleken worden met succesvollere broers, op een opleiding journalistiek horen dat tekst op de tweede plaats komt of van hun ouders een ‘een echte baan’ moeten zoeken.

Eurocent

[heading margin_top=”14″]Als je het niet kunt delen, raak je gedemotiveerd[/heading]

Wanneer ze na liters koffie trots vertellen dat ze iets hebben ingestuurd voor een schrijfwedstrijd, worden ze uitgelachen. ‘Alsof je ooit een kans zou maken.’ En als ze met een bijna liefdevolle blik in hun ogen praten over ideeën voor een boek, word het niet serieus genomen. ‘Dat zal wel.’

Haha.

Als je iets waar je zoveel omgeeft en waar je zoveel mee bezig bent niet kunt delen met je ouders, je vriendenkring, raak je gedemotiveerd. Je begint aan jezelf te twijfelen, vraagt je af of het nog wel zin heeft om ermee door te gaan.

Want eigenlijk hebben ze natuurlijk gelijk.

Je bent te jong om te schrijven. Je zal nooit zo’n schrijfwedstrijd winnen, wat een belachelijk idee. En natúúrlijk schrijf je geen boek, alsof je zelfs maar één pagina met interessante woorden weet te vullen. Met zo’n schrijfcarrière verdien je niets, zelfs geen eurocent, dus succesvol word je toch nooit.

Als dat vaak genoeg tegen je gezegd wordt, bijten de woorden zich vast in je gedachten. Schrijven op jonge leeftijd is al moeilijk genoeg en wanneer de erkenning uitblijft, zelfs van mensen die dichtbij je staan, laat je de pen liggen.

Pen

[heading margin_top=”14″]Je moet vechten voor je literaire dromen[/heading]

Dat zou je niet moeten doen. Want je bent misschien jong, maar je kunt wél schrijven. En die schrijfwedstrijden win je misschien nog niet, maar je doet wél ervaring op. Dat boek lijkt nog ver weg, maar dat fantastische verhaal komt er een keer uit. Enne, dat je er niets mee kunt verdienen, werd dat ook niet tegen J.K. Rowling gezegd toen ze afgewezen werd door alle grote uitgeverijen?

Maar ja, wie is er om je dat te vertellen?

Vijf dagen later ontvang ik een nieuwe mail. De jongen schrijft dat hij een schrijfwedstrijd waaraan hij meedeed niet heeft gewonnen. Ik vraag me af of zijn moeder ‘zie je wel, ik zei het toch,’ tegen hem heeft gezegd. Ik hoop van niet. Ik hoop dat hij trots is dat hij de shortlist van de wedstrijd heeft bereikt.

Ik hoop dat het feit dat ik zijn verhaal vol bewondering gelezen heb hem helpt om door te zetten. Ik hoop dat hij de volgende keer wel wint en ‘zie je wel,’ tegen zijn moeder kan roepen. En ik hoop dat hij voor zijn literaire dromen blijft vechten, net als andere jonge schrijvers.

Dat hoop ik echt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • ladyNadine

    Echt jammer dat zoveel jonge schrijvers deze reacties krijgen! Ik had niemand over mijn hobby verteld totdat ik een wedstrijd won, toen kreeg ik alleen maar leuke reacties. Geen bewuste keuze, misschien ook omdat ik het (helaas) niet heel veel doe.

  • Annelies

    Jammer dat deze jongen zelf niet gesteund wordt door zijn ouders. Hopelijk schrijft hij ooit een bestseller!!

  • Lauradenkt

    Dat is altijd vervelend inderdaad als je ouders je niet steunen. Ik hoop dat ze tot inkeer komen voor die jongen.

  • Lot de Wit

    Wat zonde dat mensen zo reageren! Ik krijg gelukkig alleen maar positieve reacties uit mijn omgeving, maar als ik die niet zou krijgen was ik al lang gestopt met schrijven en creëren… Ik heb gemerkt dat een blog wel een goede plek is om je te uiten, want meestal krijg je geen reactie. En de reacties die wel komen zijn meestal heel positief 🙂