Als jonge schrijver moet je het voorprogramma durven zijn

Gisteren stond ik vooraan in de Oude Zaal van de Melkweg in Amsterdam om de indie pop band Capital Cities live te horen. Hun nummers zijn vrolijk en hebben geweldige, vaak hilarische teksten. Daarom verbaasde het me dat ik na het halen van een drankje nog helemaal vooraan kon staan.

[heading margin_top=”14″]Niet iedereen zit te wachten op het voorprogramma[/heading]

Toen de deuren sloten en het licht dimde, zag ik waarom. Op het podium stonden niet de figuren van Capital Cities met hun nu al iconische bril, maar de drie bandleden van Say Yes Dog, het voorprogramma. De letters van hun bandnaam waren gemaakt van ducktape wat aan de zwarte boxen kleefde.

Drie jongens in vale spijkerbroeken en afgetrapte schoenen, die na afloop zelf het podium opruimden. Zo gaat dat wanneer je nog niet bekend bent.

Leadzanger Aaron Ahrends zong goed, zijn stem zwoel en de nummers heerlijk ritmisch. Op zijn gezicht lag een jongensachtige grijns die alleen verdween wanneer hij zijn ogen sloot om nog meer gevoel in de nummers te leggen.
Toch bleef de zaal op een handjevol mensen na leeg.

Ik klapte extra hard en vroeg me af of ze teleurgesteld waren. Maar terwijl ze met hun mouwen het zweet van hun gezichten veegden, kon ik geen teleurgestelde blik ontdekken. Alleen veel ‘thank you‘ en ‘please check us out‘. Voor ze verdwenen spraken ze met veel lof over Capital Cities en wensten ons een fantastische avond.

[heading margin_top=”14″]Wees het voorprogramma als jonge schrijver[/heading]

Hoewel Capital Cities de zaal geweldig bespeelde en ons allemaal overhaalde de Capital Cities shuffle te doen, bleef Say Yes Dog in mijn hoofd hangen. Zij hadden zwetend hun beste nummers gezongen en ons grijnzend aangekeken, terwijl ze wisten dat niemand hier voor hen was. Toch deden ze het. Voor wat naamsbekendheid, voor de ervaring.

Ik geloof dat je die instelling ook als jonge schrijver moet hebben. Wanneer je zelf niet durft te bloggen of merkt dat je er nog niet klaar voor bent om iets groots als een boek te gaan schrijven, moet je kleiner beginnen.

Mail gastblogs naar websites die je graag leest of stuur een verhaal in naar een literair tijdschrift. Wees het voorprogramma en probeer het, ook al weet je niet of er iemand is die erop zit te wachten.

Schrijf mooie verhalen waar je achter staat en breng ze glimlachend over op je lezers. Laat merken dat je er plezier in hebt, dat je ambitieus bent. Want dat is uiteindelijk waar de meesten beginnen, wachtend op een kans om uit te groeien tot het hoofdprogramma.

En die kans heeft iedereen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.