Jouw persoonlijkheid als schrijver maakt het verhaal bijzonder

11.58 pm, Coconut Crash bar

De fakkels rondom de bar branden op olie en zijn de enige bronnen van licht. Het vuur vlamt omhoog, zakt dan terug en flakkert gelijkmatig verder. Het strand is leeg op een enkele stagiair na die de laatste strandbedden opstapelt en lege colablikjes uit het zand haalt.

[heading margin_top=”14″]Het soort donker waarin je de Melkweg ziet[/heading]

De zon is uren geleden al in de zee gezakt en heeft het eiland in duisternis achtergelaten. Het normaal azuurblauwe water is zo zwart dat elke witte schuimkop als een verrassing het strand oprolt.

Ik pak de fles muggenspray van de bar en laat de stinkende vloeistof in mijn huid trekken. Ook muggen vormen ’s nachts een verrassing.

Ik nip van mijn laatste drankje en laat mijn ogen aan de nacht wennen, al betwijfel ik of dat hier echt zal lukken. Donker betekent in het Caraïbisch gebied echt donker. Niet het soort donker waarin straatlantaarns op elke hoek de weg verlichten en in elk huis nog wel een lichtje brandt, maar echt donker.

Zo donker dat je, wanneer je naar de inktzwarte lucht tuurt, tientallen sterren kunt ontdekken. Hoe langer je kijkt, hoe meer het er worden. Soms is zelfs de herkenbare zweem van de Melkweg te zien.

AzuurblauwaterBonaire

[heading margin_top=”14″]Het verhaal spiegelt zich, net als het water[/heading]

Het donkere water vind ik het meest bijzonder. Het lijkt de kleur van de lucht aan te nemen en de stemming van het eiland te bepalen. Wanneer de zon schijnt, heeft het de prachtige kleur die je kent uit reclamefolders.

Maar zodra er een tropische regenbui valt, wordt de lucht asgrauw en verliest het water zijn heldere kleur. Nu is de lucht zwart en het water dus ook. Het lukt me niet om te zien waar het water stopt en de lucht begint.

Het is met elkaar verweven, wat me doet denken aan hoe je als schrijver een stukje van jezelf in het verhaal stopt. Die persoonlijke ervaringen zijn ook verweven met je verhaal, vaak onbewust.

Zoals het water zich aan de lucht spiegelt, spiegelt het verhaal zich (zij het deels) aan het schrijver. En misschien is dat wel net zo bijzonder.

Dit artikel maakt deel uit van de serie over het Caraïbische schrijversleven, waarin ik op zoek ga naar schrijfgewoontes in het buitenland en wat het schrijversleven daar anders maakt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Leuk artikel weer! Ik ben heel de serie nu aan het doorlezen 🙂