Eigenwijze katten moet je niet opvoeden, anders leer je niets van ze

Sinds een oude kennis me afschrikte met: ‘Je schrijft vast alleen maar over je kat,’ heb ik er een gewoonte van gemaakt nooit over mijn kat te schrijven. En dat is zonde, want mijn kat is het liefste dier dat op aarde rondloopt. Waag het niet om iets anders te beweren, want ik krijg van niemand anders kopjes wanneer ik eten klaarmaak. Ik hoor vaak dat je of kattenmens of hondenmens of paardenmeisje bent. Ik val onder die eerste categorie.

[heading margin_top=”14″]Geloof me: die plantenspuit werkt niet[/heading]

Kattenmensen houden van katten, ik dus ook. En wat kattenmensen leuk vinden, is een omgeving vol katten. Je eigen kat, natuurlijk, de kat van de buren, de kat van de overburen, de zwerfkat die nergens bijhoort; alle katten verdienen het om aangehaald te worden. Hoe meer katten, hoe meer kopjes, dus meer katten is altijd goed. Een goede vriendin heeft net twee kleine katjes in huis gehaald. Ze zijn grijs, zacht, klein en heel ondeugend.

En waar denken kattenmensen aan bij het zien van andere katten? Juist: hun eigen kat. Die kleintjes herinneren me aan de tijd waarin mijn kat nog jong (en ondeugend) was. Hij is pas zeven, maar toch. Toen geloofde ik nog dat het werkte om de met water gevulde plantenspuit op hem te richten en hem streng toe te spreken wanneer hij op het punt stond een fout te begaan. Het heeft nooit gewerkt.

Katten zijn eigenwijs. Vroeger dacht ik altijd dat een kat het makkelijk had. In de zomer naar buiten, ’s avonds staan stukjes kip en kalkoen in saus klaar van het juiste merk en in de winter is de plek voor de openhaard altijd bezet. Katten hoeven niets, hebben geen verplichtingen, eten wanneer ze het eten lekker vinden, eten het niet als ze willen dat je een ander merk voor ze koopt en geven je daarna kopjes om ervoor te zorgen dat je dat blijft doen.

PicMonkey Collage1

[heading margin_top=”14″]Katten kun je niet opvoeden, willen we dat wel?[/heading]

Maar, en die conclusie trek ik na zeven jaar ervaring met de meest eigenwijze kat die ik ken, eigenlijk hebben ze het heel zwaar. Ze hoeven misschien niets, maar ze mogen ook niks. Ze mogen niet op tafel zitten. Ze mogen niet op het bed liggen. Ze mogen de goudvissen niet pesten. Ze mogen niet kotsen als ze zich rot voelen, ze mogen niet op je nieuwe trui zitten, ze mogen niet uit de vaas drinken, ze mogen geen muis voor je meenemen, ze mogen niet bedelen, ze mogen niet teveel miauwen en ze mogen niet ziek worden want dat kost teveel geld.

Ik vind het knap dat mijn kat dat allemaal negeert. Hij zit op tafel, glipt naar mijn slaapkamer als ik niet oplet, kotst regelmatig, springt altijd op me wanneer het niet uitkomt, drinkt overal uit behalve uit zijn eigen drinkbakje (wanneer het regent, likt hij buiten het regenwater uit de goot), hij vangt altijd muizen en pest de vogels weg, bedelt om kattenmelk, miauwt altijd en heeft al bijna meer gekost dan mijn opleiding. Ergens bewonder ik dat. Dat eigenwijze.

Je kunt hem honderd keer van tafel sturen of besproeien met de plantenspuit, de volgende keer zit hij er gewoon weer alsof er niets aan de hand is. Hij laat zich niet vertellen wat hij wel en niet kan doen, dat bepaalt hij zelf wel. Als hij wil miauwen omdat hij weet dat het je aandacht trekt, doet hij dat. Als hij een ander merk kattenvoer wil, hongert hij zichzelf net zolang uit tot je het zielig vindt en naar de winkel rent. Als hij liever uit de sloot drinkt dan uit een bakje, doet hij dat op zo’n manier dat je het een ‘schattige eigenschap’ gaat vinden. En ik vergeef het hem, omdat hij spint en kopjes geeft.

Na zeven jaar ben ik erachter dat een kat niet op te voeden is. Maar misschien moeten we dat ook helemaal niet willen. We kunnen nog veel van die eigenwijze houding leren.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Feline vriendjes zijn de ultieme partner van de ‘blogger!’ inderdaad! 🙂

    • Linda Rosalinde Markus

      Precies! Lekker eigenwijs, precies de goede houding voor schrijvers en bloggers. 😉