Kelly Meulenberg: ‘Het was een luxe om een heel jaar alleen te hoeven schrijven’

Gastblog door Kelly Meulenberg – Op mijn zeventiende besloot ik dat ik schrijver en schrijfcoach wilde worden. Waarom? Schrijven geeft me rust, plezier en zelfvertrouwen en die gevoelens gun ik iedereen. Zeven jaar later heb ik mijn diploma’s en eerste publicaties op zak en heb ik bijna een jaar mijn eenmanszaak als schrijfcoach en copywriter. Rosalinde vroeg of ik mijn verhaal met jullie wilde delen. Graag!

[heading margin_top=”14″]’Studeer maar iets waar je later een baan mee krijgt.’[/heading]

Omdat ik dus les wilde geven, leek een papiertje in creatief schrijven me wel verstandig. Ik wist dat er veel studies Creative Writing waren in Groot-Brittannië en de VS en was dan ook verbaasd dat die in 2009 nog niet bestonden in Nederland. Ik heb het gevoel dat veel mensen in Nederland anders tegen schrijven-als-vak aankijken. ‘Leuke hobby, maar ga maar wat studeren waar je later een baan mee krijgt.’ Zoiets. Jammer! Gelukkig is ondertussen de HBO-opleiding Creative Writing aan de ArtEZ opgericht, maar toen was ik al verliefd op mijn studie.

Ik koos voor een internationale, Engelstalige bachelor aan University College Roosevelt in Middelburg (toen nog Roosevelt Academy) met de majors Literary Studies en Theatre & Media Studies. Het vak Creative Writing was onderdeel van mijn minor in Rhetoric & Argumentation. Naast de zware, maar geweldige studie besteedde ik mijn tijd aan de club voor filmmakers en gaf ik mijn eerste schrijfworkshops.

Zou ik een Nederlandse studie in creatief schrijven hebben gevolgd als die ‘in mijn tijd’ al bestond? Misschien wel. Aan de andere kant heb ik zoveel geleerd door een jaar in een ander land te wonen en in een andere taal te schrijven, die ervaringen zou ik niet zomaar opgeven. Om aangenomen te worden voor de master in Creative Writing, moest ik een motivatiebrief en portfolio van korte verhalen insturen. Ik vond het doodeng, die selectieprocedure. Maar ik overleefde de selectie en verhuisde naar Edinburgh.

[heading margin_top=”14″]Creative Writing studeren in Schotland[/heading]

Omdat mijn bachelor volledig in het Engels was, vond ik het geen probleem om fictie in het Engels te schrijven. Wel waren er een paar grammaticale dingetjes waar ik altijd over twijfelde. Als je een tweede taal leert, mis je toch een stukje intuïtie die native speakers wel hebben. Die onzekerheid en een monster van een winterdepressie zorgden ervoor dat ik het niet altijd makkelijk had, maar het was het allemaal waard. Want wat een luxe was het om een heel jaar alleen maar verhalen te hoeven schrijven!

Alles wat ik deed stond in het teken van boeken en literatuur. Ik had drie vakken per semester: een literatuurvak, seminars waarin we schrijftheorie bespraken en workshops waarin we ons op de praktijk richtten. Oftewel: we gaven feedback op elkaars verhalen en moesten natuurlijk ook flink incasseren. Die workshops waren het meest leerzame deel van de studie. Door regelmatig feedback te geven, leer je ook scherper te kijken naar je eigen teksten. Je merkt steeds vaker op wat je belangrijk vindt, wat jouw criteria zijn voor een goed verhaal.

Je wordt je bewust van je schrijfproces en de keuzes die je maakt in je opbouw, zinnen en woorden. Zodra je dan zelf feedback ontvangt, kun je onderscheiden of je er wat aan hebt of niet. ‘Oh, hier heb ik niet genoeg bij stilgestaan, hier kan ik mee aan de slag’ of ‘Ik heb besloten het zo te doen en dat vind ik beter voor het verhaal dan jouw suggestie’. Geheel naar Schots gebruik, zaten we ook regelmatig met z’n allen in de kroeg. We hebben enkele avonden georganiseerd waarop we voordroegen uit eigen werk. Het was doodeng, maar tegelijkertijd een geweldige ervaring. Tijdens die avonden merkten we hoe we elkaar steunden en aanmoedigden.

‘Het is heerlijk om een volle zaal met je verhaal aan het lachen te maken.’

Als afsluiter moesten we een proefschrift schrijven van twintig- tot dertigduizend woorden. Dit kon een verhalenbundel zijn, een novelle of een deel van een roman. Aan het begin van de opleiding was ik ervan overtuigd dat ik een bundel wilde schrijven. Maar ja, zou het niet tof zijn om toch een roman te proberen? Wanneer zou ik anders de tijd krijgen of nemen om dat te doen? Dus ik sprong in het diepe en schreef de eerste helft van een roman. En die werd goed ontvangen. (De tweede helft is een work in progress, nog even geduld alsjeblieft!)

Een bijzondere ervaring was de schrijfworkshop die ik gaf bij het Grassmarket Community Project, een plek waar gehandicapten, werklozen en andere kwetsbare mensen creatieve en nuttige workshops kunnen volgen. Het was heel bijzonder om iemand met hersenverlamming – over wie artsen hadden gezegd dat ze nooit zou kunnen lopen of praten – toch een verhaal te zien schrijven en dat met trots in haar stem voor te lezen.

[heading margin_top=”14″]Drie levenslessen voor beginnende schrijvers[/heading]

Terug in Nederland heb ik een eenmanszaak opgericht. Als schrijfcoach geef ik workshops, online coachsessies en ‘live’ coaching aan fictieschrijvers die meer vertrouwen willen in hun vaardigheden en creativiteit. Schrijven met lef, noem ik dat. Ik trek je uit je schulp zodat je meer probeert, durft te experimenteren en dus sneller groeit. Perfectionisme moet je loslaten, het is makkelijker om een lelijke zin te (her)schrijven dan om het in een keer goed te doen.

1. Een schrijfopleiding is niet noodzakelijk om een goede schrijver te worden, maar het versnelt je leerproces enorm. Vooral vanwege het moeten geven en ontvangen van feedback.

2. Daarnaast is het belangrijk om jezelf uit te blijven dagen: deel je verhalen ook al vind je het eng, bezoek nieuwe plekken en schrijf eens iets totaal anders dan wat je normaal doet.

3. Of je nou een opleiding gaat volgen of niet, zorg in ieder geval voor een paar schrijfvrienden bij wie je altijd terecht kunt voor feedback, een schop onder je kont wanneer het niet goed gaat en een drankje wanneer je iets te vieren hebt. Dat maakt het soms eenzame leven van een schrijver een stuk makkelijker.

Kelly Meulenberg is schrijfcoach en deelt op haar blog en Twitter waardevolle tips, artikelen en schrijfoefeningen (zoals de ‘levenslessen’ hierboven). Spreek haar gerust daar aan als je vragen hebt over haar werk of haar opleiding.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.