Schrijven is ook volhouden tot je pijnlijke kriebels voelt

Mijn buik kriebelde gisteren. Geen fijne kriebel, zoals wanneer iemand je in je nek kriebelt, maar een kriebel die een beetje pijn deed. En ik was er blij mee, want die kriebel betekende dat ik een idee had. Een idee waar ik zo enthousiast over was, dat ik het meteen moest opschrijven. Nu wil je natuurlijk weten welk idee zo heftig was dat ik er buikpijn van kreeg, maar dat idee blijft even bij mij. Vroeger kreeg ik dit soort ideeën niet, nu ineens wel. Waarom?

Ooit dacht ik dat er geen verhaal in mij zat. Ze zeggen het wel, dat iedereen iets te vertellen heeft, maar dat geloofde ik niet. Dus schreef ik over clichés, eigen versies op verhalen die ik al eens had gelezen. Geen onderwerpen die me aanspraken, maar als ik ze gewoon zo mooi mogelijk probeerde op te schrijven leek het nog wat. Dat werkt dus niet, over onderwerpen schrijven waar je zelf niet zoveel mee hebt. Zelfs niet als je dat in mooie volzinnen doet.

Het lijkt wel alsof je als beginnend schrijver door dat begin heen moet.

Gewoon volhouden, onzin opschrijven.
Net zolang tot je eigen verhalen ontdekt.

Lekker makkelijk, ik weet het. In het begin werd ik er gek van. Ik moest vaak denken aan iets wat een schrijver ooit zei (ik weet niet meer wie, helaas). Dat je wel ziet hoe je zou kunnen schrijven en hoe goed je ooit zou kunnen zijn, maar ook ziet dat je nog lang niet zo ver bent. Dat is enorm frustrerend. Ik schreef verhalen waarvan ik wist dat ze veel beter konden, ik wist alleen niet hoe.

Nu zit ik juist in een periode waarin ik ineens pijnlijke kriebels heb. Ideeën. Over het idee dat ik in november uitwerkte tot een eerste versie ben ik nog steeds heel enthousiast. Dat idee begon ook als kriebel. En gisteren kriebelde het dus weer. Een nieuw idee, een nieuw verhaal. Soms is de bron van die kriebel heel duidelijk. Dan is het een zin uit een interview of iets wat iemand tegen me zegt. Maar soms ook niet.

Misschien krijg ik die ideeën nu wel omdat ik ze eerst moest leren zien. En als je ze dan eenmaal ziet, krijg je er steeds meer. Kriebels, ideeën waarvan je weet: dit is iets of dit kan iets worden. Dan heb je genoeg onzin opgeschreven en kun eindelijk verhalen schrijven waar je wel echt enthousiast over bent. Eigen verhalen, waar iets van je persoonlijkheid in zit.

Nu alleen nog de tijd vinden.

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Net je blog ontdekt, heel erg leuk! Ik bevind me ook in dit pijnlijke proces. Jezus, wat is iets schrijven waarover je tevreden bent moeilijk!

    • Linda Rosalinde Markus

      Wat leuk om te horen! En ja, ontzettend moeilijk. Maar dat maakt het ook een uitdaging die, als je ‘m eenmaal haalt, heel goed voelt.

  • Aritha

    Gaaf blogje! Dank je wel. Ik hoop dat je tijd vind om die kriebels te lijf te gaan met pen of papier of toestenbord.

    http://arithavermeulen.blogspot.nl/

  • Ik mis die kriebels. Ze gingen weg door gebrek aan tijd. Ik ga maar eens gewoon wat in een wordje typen 🙂

  • Ik snap wat je bedoelt! Zoiets had ik ook eerst.Toen ik net begon met schrijven durfde ik niet over mijn gevoelens te schrijven en begon ik ook “cliché achtige” verhalen te schrijven, maar sinds een tijd ben ik begonnen om verhalen te schrijven waar werkelijk ook iets van mij in zit en het resultaat is zoveel mooier. Ik ben nu veel tevredenen over mijn verhalen.

    PS. Ik heb sinds kort je blog ontdekt en ik vind het heel leuk om je berichten te lezen 🙂 Je schrijft leuk!