Laat iedereen weten dat je schrijft, zodat ze je aanmelden voor een dichtcursus

‘Iets voor jou?’ Zo begon de mail die ik een paar weken geleden in mijn inbox zag staan. Als mijn docente Nederlands hem niet verstuurd had, zou ik de mail direct in de spamfolder hebben gegooid. Alle ongewenste reclames beginnen met: ‘iets voor jou?’ Alleen was dit geen reclame. Deze mail ging over een studentencursus gedichten schrijven in samenwerking met schrijver Abdelkader Benali.

[heading margin_top=”14″]Je liefde voor het schrijven toegeven, is best eng[/heading]

Het kan heel eng zijn, je aanmelden voor zo’n cursus dichten. Niet alleen laat je ‘anderen’, en in dit geval zelfs een professioneel schrijver, jouw werk beoordelen terwijl je het genre nog moet verkennen, je laat ook veel van jezelf zien. Je moet er voor uitkomen dat je graag schrijft, dat je een schrijver bent en daar het liefst je vrije uren mee vult.

Toch betekende die mail ook iets anders. De mail gaf me een keuze: me inschrijven voor de cursus en leren dichten, of vriendelijk bedanken en er niets mee doen. Als de docent die in de mail genoemd wordt, meneer Neumann, niet wist dat ik graag schrijf, was hij nooit op het idee gekomen mijn docente Nederlands erover te vertellen. En dan zou ik deze mail nooit hebben ontvangen.

Dat die docent weet dat ik van schrijven houd, is geen toeval. Hij volgt me op Twitter en heeft daardoor mijn blog gevonden. Niet veel later sprak hij me erop aan (daaruit kwamen de vier video’s over bloggen voor eerstejaarsstudenten Communicatie). Hoewel ik mijn blog zelf in mijn Twitterprofiel heb gezet, maakte het de wetenschap dat mijn docent mijn blog is gaan volgen, niet minder eng.

[heading margin_top=”14″]Als mensen weten dat je schrijft, houden ze je eraan[/heading]

Schrijven als een belangrijk deel van je leven en zelfs je toekomst beschouwen, betekent dat je er ooit voor uit zult moeten komen. Ooit moeten de mensen om je heen weten waarom je soms zonder duidelijke reden verjaardagsfeestjes afzegt. En waarom je soms voor je uit staart zonder te reageren op zwaaiende handen of roepende stemmen. Juist omdat schrijven zo’n wezenlijk onderdeel van jezelf en je leven is, is dat soms eng.

Waarom je het dan zou doen? De mail die je hierboven ziet is het antwoord. Wanneer mensen weten dat je schrijft en daar voldoening uithaalt, denken ze aan jou wanneer ze iets zien wat met schrijven te maken heeft. Zoals die dichtcursus, maar ook schrijfwedstrijden, goede boeken, evenementen: als je graag schrijft en mensen weten dat, dan houden ze je eraan.

In plaats van je werk te bekritiseren of je te veroordelen, helpen ze je om aan het schrijven vast te houden. En misschien is zo’n dichtcursus nog best leuk ook.

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Arjan van den Berg

    En, ga je die dichtcursus doen? Schrijf je wel eens gedichten of is het echt helemaal nieuw voor je? En vertel jij het aan iedereen, een paar bekenden, mensen die je verder zouden kunnen helpen en/ of als ‘excuus’ voor het verzuimen van verjaardagen en het afwezig voor je uit staren?;-)

    Wat de rest betreft, heb je wel gelijk. Mijn hele vriendengroep weet dat ik schrijf en het gros leest mijn blog. Regelmatig krijg ik de vraag hoe het met het schrijven gaat, ook met de NaNoWriMo. Ik lees ook wel eens iets voor en krijg positieve reacties. Ze weten dat schrijven hoort bij wie ik ben, nemen het ook serieus, weten dat ik er van op leef…

    In februari ga ik voor het eerst schrijfsels (gedichten, verhalen) voordragen op een amateurkunstfestival en dat heb ik ook meteen alle bekenden/ familie/ vrienden laten weten. Zo kunnen ze je ook steunen, zien hoe belangrijk schrijven voor je is en ze worden er zelf soms ook wel eens wijzer van.;-)

    • Linda Rosalinde Markus

      Hi Arjan! Nee, ik heb de dichtcursus niet gedaan omdat het precies op de avonden viel waarop ik een cursus Spaans volg. Ik heb vroeger weleens gedichten geschreven, maar mijn focus ligt op proza. Ik vertel het echt aan iedereen. Mijn blog/vrijwilligerswerk komt al snel ter sprake, dus dan volgt vaak ook dat ik graag schrijf. Het waren slechts voorbeelden. 😉

      • Arjan van den Berg

        Ah, voorbeelden… Nou ja, je punt is duidelijk.;-) Een cursus Spaans nog wel. Heb je trouwens ook wel vrienden die je passie delen of heb je wel wat uit te leggen als je schrijft/ vinden ze het wel leuk en interessant?

        • Linda Rosalinde Markus

          Ik heb geen vrienden die fictie schrijven of bloggen. Ze vinden het wel interessant om te volgen merk ik! En jij?

          • Arjan van den Berg

            Bij mij hetzelfde verhaal.;-) Wel heb ik in mijn vriendengroep mensen die op ander gebied creatief zijn (zingen, dansen, toneelspelen) en kunnen we soms leuk samenwerken: dat ik de PR doe voor een theateravond van die club bijvoorbeeld, of dat ik een verhaaltje schrijf dat we in een toneelstuk gebruiken.

            Ook al zijn het geen schrijvers: als creatieve geesten zit je vaak wel op een bepaalde golflengte en dat kan dan wel leuk klikken. Maar sowieso is het natuurlijk leuk als mensen geïnteresseerd zijn in elkaar. Ik geloof dat mensen schrijven ‘op de een of andere manier’ wel interessant vinden – of ze er nu zelf ook aan doen of niet.