Hoe kwetsbaar blog jij?

Als je kat overlijdt, blog je daar dan over? Ik koos ervoor om dat wel te doen, maar er zijn ook bloggers die daar niet eens aan denken. De grens tussen persoonlijk bloggen en dingen delen die privé zijn, is dun. Er zijn manieren om die grens in het oog te houden. Bijvoorbeeld door je voor te stellen dat je (toekomstige) werkgever je blog leest. Of dat je oma dat doet. Tegelijkertijd ligt die grens niet bij hen, maar bij jou. Hoe kwetsbaar durf je te bloggen?

[heading margin_top=”14″]Is dat schadelijk, jezelf kwetsbaar opstellen?[/heading]

Kwetsbaar bloggen is ineens weer een populair onderwerp in het bloggerswereldje. En niet voor niets: iedere blogger die weleens een kwetsbare blogpost heeft gepubliceerd, weet dat het de meeste reacties uitlokt. En daardoor is kwetsbaar bloggen een manier om iets groters bespreekbaar te maken, aandacht voor iets te vragen of juist persoonlijker te zijn.

De manier waarop we nu bloggen, is naar mijn idee minder kwetsbaar dan vroeger. Inmiddels weten we dat onze werkgevers, familieleden en totale onbekenden meelezen, dus is jezelf kwetsbaar opstellen niet alleen moeilijker maar ook minder vrij. Want wil je dat een totale vreemde leest hoe rot je het vindt dat je al maanden geen baan kunt vinden? Bij het overlijden van mijn kat heb ik de afweging gemaakt of ik wel of niet aan de buitenwereld wilde laten weten dat het iets is waar ik mee zit zat. En ook: is dat schadelijk, zoiets openbaar maken?

Omdat iedereen je opzoekt via Google, is dat iets waar je over nadenkt.

Toch betekent dat niet dat je niets persoonlijks kunt delen of geen gevoelige onderwerpen kunt bespreken. Er zijn verschillende lagen van kwetsbaarheid. De oppervlakkige laag zie je vaak. Moeders die schrijven dat ze soms een hekel hebben aan hun kind. Iemand die toegeeft dat ze vetrollen heeft. Een blogger die openhartig over haar burn-out schrijft. De blogposts zijn wel kwetsbaar, maar nooit echt schadelijk. Ze zeggen dingen die veel mensen denken maar nooit durven uit te spreken en beschrijven situaties waar lezers zich in herkennen.

[heading margin_top=”14″]Lagen van kwetsbaarheid[/heading]

Bij zo’n soort blogpost weet je: dit levert reacties op. ‘Herkenbaar!’ ‘Eindelijk eens iemand die het zegt.’ ‘Knap dat je dit durft.’ ‘Respect dat je het deelt.’ Het zijn blogposts die, zo lijkt het, een garantie zijn voor positieve reacties, veel shares en aandacht. En ze zijn niet echt schadelijk, als blogger weet je dat je het ‘kunt maken’.

De diepere laag van kwetsbaarheid zie je veel minder. Een moeder die eerlijk vertelt over hoe het nou voelt, je kind verliezen. Of iemand die gevoelens omschrijft die niet stroken met wat je zou moeten voelen. Het zijn vaak zwaardere onderwerpen. Onderwerpen die je liever niet bespreekt en al helemaal niet wil delen, die je alleen beschrijft omdat het in dienst staat van het verhaal dat je wilt vertellen. Die blogposts zijn het puurst, maar liggen ook het gevoeligst.

Kwetsbaar bloggen gebeurt oppervlakkig, dieper en op alle lagen die daartussen zitten. Er zijn geen regels. De enige grenzen die bestaan, zijn de grenzen die jij stelt of jezelf oplegt. De grens die bepaalt of je namen van dierbaren noemen oké vindt of juist niet, die bepaalt of je werkgever mag weten dat je niet perfect bent, die bepaalt of je deelt dat je kat is overleden.

En die grenzen hangen niet af van het aantal reacties dat een blogpost oplevert.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Mooi onderwerp en iets waar ik steeds meer over nadenk. Ik zit een beetje in zo’n blogsegment tussen de mensen die over hun burn-out bloggen en de mensen die over geluk bloggen. Elke keer weer moet ik daarom een afweging maken. Want tussen mijn blogpubliek zitten heel wat soorten mensen. En ja, die lezen graag de kwetsbare posts, die ik graag schrijf, maar ik denk ook wel eens: wat als mijn werkgever dit leest? Ze zijn niet op de hoogte over mijn verleden uiteindelijk…

  • Kimberley

    Heel mooi stuk. Ik moet zeggen dat ik wel probeer me zo kwetsbaar mogelijk op te stellen. Ik heb een angststoornis waar ik over wil praten, juist omdat het zo eng is. En dat gaat voor mij heel diep, maar voor iemand anders lijkt dat misschien niet zo heel zwaar.