Waarom de wijnproeverij van een sommelier niet boeit: passie is een begin

‘Honderden jaren vóór Christus was er helemaal geen wijnbouw in Italië.’ De vrouw, die gediplomeerd sommelier is, wijst een aantal plekken aan op een kaart die aan de muur hangt. Ze vertelt over de historie van Italiaanse wijnen en gaat daar zo in op, dat ze niet doorheeft dat onze aandacht allang verdwenen is. ‘Het ging ook helemaal niet om kwaliteit in de beginjaren, maar om kwántiteit.’ Ze schudt haar hoofd, alsof ze zich niet kan voorstellen dat Italianen kwaliteit ooit niet belangrijk vonden.

[heading margin_top=”14″]De sommelier is gepassioneerd, toch boeit haar verhaal niet[/heading]

Ik hoor hoe de wijnvelden door oorlogen vernietigd zijn en dat we de monniken dankbaar moeten zijn voor het in stand houden van de wijnbouw. Ze wijst opnieuw plekken aan op de kaart. ‘Hier, hier en hier, maar ook in de bergen wordt wijn gebrouwen.’ Ze vertelt waarom kwaliteit ineens wel belangrijk werd en hoe het tegenwoordig met de wijnbouw gesteld is. Dan zegt ze: ‘Dit was even in het kort een stukje geschiedenis.’ Mijn aandacht verslapt en ik werp een vluchtige blik op mijn horloge.

Er zijn vast mensen die het niet verstandig vinden om rond half twaalf ’s ochtends aan de Italiaanse wijn te gaan, maar Libelle lezeressen horen daar overduidelijk niet bij. Terwijl meer vrouwen aanschuiven, kijk ik om me heen. De blikken zijn gericht op het zonnetje dat zich ineens laat zien, de stands die zich naast de wijnproeverij bevinden en de mobieltjes die uit jaszakken worden gehaald. De sommelier heeft niets in de gaten, ze praat gewoon door.

Ik vraag me af waarom het haar niet lukt ons mee te slepen in haar verhaal. Ze heeft er duidelijk verstand van, weet veel, is ongelofelijk gepassioneerd over het onderwerp en de stand is leuk ingericht. Toch boeit haar verhaal ons niet. Een paar dingen vallen me op:

1. Haar verhaal is te uitgebreid

Wij zijn Libelle lezeressen die ons hebben ingeschreven voor een workshop wijnproeven. Wat je als sommelier dan niet moet doen, is bijna drie kwartier vertellen over het ontstaan van Italiaanse wijnen. Het daadwerkelijke wijnproeven duurt maar een kwartier. Ze had heel kort iets moeten zeggen over het ontstaan van de wijnen en zich veel meer moeten bezighouden met het onderwerp dat voor ons veel interessanter was: leren hoe je wijn proeft en bij welke gerechten je welke wijn drinkt. Enne, waar blijven de interessante feitjes?

2. Haar houding leidt af

Terwijl wij in een halve cirkel zitten, blijft zij aan het begin van de halve cirkel staan. Mijn moeder, ik en de lezeressen naast ons hebben daardoor moeite haar te verstaan. Ook friemelt ze de hele tijd met haar handen. Hoewel ik het belang van de juiste houding tijdens colleges altijd wegwuifde, zie ik nu zelf hoe belangrijk het is. Ik focus me ongewild op haar handen en niet op wat ze vertelt. Het leidt af.

3. Ze was niet goed genoeg voorbereid

Omdat ze een zachte stem heeft en de muziek op het Libelle terrein steeds luider wordt, horen we haar bijna niet. Een lezeres naast me vraagt of ze een microfoon heeft. Die heeft ze, al weet ze niet hoe het werkt en moeten we eerst wachten op een technicus die het ding helpt aan te sluiten. Zonde, want hierdoor gaat tijd verloren die we aan het wijnproeven hadden kunnen besteden.

4. Ze had te weinig soorten wijn

In het kwartier proeven we drie soorten wijn. Een witte en twee rode. Ik en een aantal andere lezeressen slaan de rode wijn af, omdat we alleen wit drinken. Jammer, want ze heeft maar één soort witte wijn, dus is het proeven voor ons snel voorbij. Het verrast me, vooral omdat ze net verteld heeft dat Italië zoveel soorten rode en witte wijn heeft. Waar is de diversiteit? Waarom kan ze lezeressen die geen rode wijn drinken geen vervangende soort witte wijn aanbieden?

Wanneer de proeverij afgelopen is, vraag ik me af wat ik hiermee kan. Ik wil er iets over bloggen, want er is iets met die proeverij, maar wat heb ik eraan om bovenstaande informatie te delen? Ik vraag het aan collega bloggers en krijg de volgende antwoorden: ‘Het laat zien dat je er met passie alleen niet komt,’ ‘Met dit soort ellenlange verhalen kom je nooit tot de kern’ en ‘Het gaat over aansluiting vinden bij je publiek: hoe breng je iets over?’

[heading margin_top=”14″]Een passie is een begin, maar dan ben je er nog niet[/heading]

Ze hebben gelijk. De sommelier was heel gepassioneerd over haar onderwerp en zei na afloop dat ze er nog wel uren over kon praten (wat ze tot onze opluchting niet deed). Toch lukte het haar niet om haar passie op ons over te brengen. Ze stond te lang stil bij onderwerpen die ons minder boeiden, had wel een verhaal maar geen uitstraling en vergat door alles wat het doel was van de wijnproeverij.

Een passie is mooi, want daar begint het mee. De sommelier hierboven vertrok vanwege haar passie naar Italië om een opleiding te volgen en organiseert nu wijnproeverijen in haar vrije tijd. Maar een passie is niet alles. Het is wat het is: een motivatie die ervoor zorgt dat je begint en doorzet, maar niet iets waardoor je ‘er automatisch bent’. Als je goed wil leren schrijven, begint het met die drang maar moet je ook leren hoe je tot de kern van een verhaal komt, je lezers blijft boeien en overbrengt wat je wil vertellen.

Daar is het witte papier voor, zodat je kunt oefenen. Daar zijn schrijfboeken voor, zodat je de algemene regels kunt leren. Daar zijn schrijfopleidingen voor, zodat de ervaringen en feedback van anderen jou verder helpen. Het hoeft niet. Je kunt het ook doen zoals de sommelier: puur vanuit passie, in de verwachting dat de luisteraar alles even interessant vindt. Maar vraag jezelf dan af: wil je lezers boeien of het risico nemen dat ze hun mobieltje erbij pakken?

Deze blog is geschreven naar aanleiding van een workshop wijnproeven die ik samen met mijn moeder volgde tijdens de Libelle Zomerweek 2014.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Kirsten

    Helemaal mee eens 🙂 Zelf een passie hebben is heerlijk, maar het is nog een hele kunst om die passie op anderen over te kunnen brengen.

  • Lot de Wit

    Wat een leuk artikel! Je noemt punten die net niet logisch zijn, maar wel heel belangrijk. Dank!