Door in literatuur te geloven vult de JSA jaarlijks de Stadsschouwburg

Vijf jaar geleden nam schrijver Maurice Seleky het initiatief voor de Jonge Schrijversavond, een literaire avond waarop jonge schrijvers voorlezen uit hun nieuwste werk en daarover geïnterviewd worden. Het vond toen nog plaats in het Crea Theater in Amsterdam, een studententheater met plek voor zo’n honderdtwintig literatuurliefhebbers.

[heading margin_top=”14″]Literatuur is hip genoeg om de schouwburg te vullen[/heading]

Na twee edities bleek dat de ruimte te krap was. Literatuur werd hip, iets waar juist jongeren zich steeds meer voor interesseerden. Dus moest Maurice op zoek naar een andere ruimte. Maar hoe groots moet je denken of, eigenlijk, hoe groots dúrf je te denken bij de organisatie van een jonge literaire avond?

Zo groot als de Amsterdamse Stadsschouwburg.

Toen Maurice het idee aan Melle Daamen, directeur van de stadsschouwburg, voorlegde, zag die het wel zitten. Hij wist ook precies te vertellen wat er zo fijn is aan het schrijverschap op jonge leeftijd: ‘Het prettigst is misschien dat je jong en veelbelovend bent. Dat is fijn als ze dat over je zeggen, al weet je nooit precies welke belofte ingelost moet worden.’

‘De foyer of de grote zaal?’ Maurice koos voor het laatste en verruilde daarmee het te krappe theater voor een zaal met plek voor meer dan zevenhonderd mensen. Een risico, want als die honderden mensen die nodig waren om de stadsschouwburg te vullen geen kaartje kochten, zou de zaal erg leeg ogen.

Gelukkig liep het anders. Enthousiaste jonge schrijvers meldden zich aan voor het hoofdprogramma en de kaartverkoop ging hard. Maurice noemde het een selffulfilling prophecy. Doordat hij voor de grote zaal koos, móést het wel iets voorstellen, dus wilden schrijvers graag optreden. Die allereerste editie was een succes. En helemaal uitverkocht.

FrancaTreur

[heading margin_top=”14″]Crowdsourcing, opsluiting en homoseksualiteit[/heading]

De lustrum editie die gisteren in diezelfde schouwburg plaatsvond, vormde geen uitzondering. Franca Treur bracht een ode aan de onlangs overleden schrijver Thomas Blondeau en maakte het publiek deelgenoot van haar keuzestress: ‘De titel van mijn nieuwe roman verandert elke keer! Welke moet ik kiezen?’ Ze noemde ze alle vijf op en kreeg een overtuigend applaus bij de vijfde, ‘Welkom Elenoor.’

Thomas Heerma van Voss las prachtig voor uit zijn roman ‘Stern’ en vertelde dat hij het beklemmend vond om te moeten nadenken over ‘de rest van zijn leven’. Dichteres Ellen Deckwitz bracht met een haatdragend gedicht aan haar zus luchtigheid in de avond en gaf toe niet iemand te zijn die zichzelf voor het schrijven vijf dagen kan opsluiten met als enige contact met de buitenwereld Game Of Thrones.

Aan haar vriend Yannick Dangre werd gevraagd waarom er uit een affaire in zijn boek meteen een kind moest ontstaan, waarop hij antwoordde: ‘In de literatuur geldt altijd de wet van Murphy. Het ergste dat kan gebeuren, zal gebeuren.’ De thematiek van zijn roman vormde ook een mooie aanleiding om Maurice naar eventuele homoseksuele fantasieën te vragen. Dangre: ‘Iedereen fantaseert daar toch wel eens over?’

Charlotte van Zanten was een tijdje hostess in Japan en verwerkte dat uit nieuwsgierigheid in haar boek en tenslotte kreeg Pepijn Lanen de zaal aan het lachen met zijn korte verhaal over een vreselijke taxirit die honderdzeventig euro kostte. ”Sjeumig’ is een overdreven vorm van ‘jeetje’,’ verklaarde hij de titel. ‘Maar het had ook ‘Oei’ kunnen heten.’

ThomasHvV3

[heading margin_top=”14″]Neem het schrijven serieus, maak het belangrijk![/heading]

Na gisteravond kan ik beamen dat de selffulfilling prophecy van Maurice echt vervuld is. Er waren jonge schrijvers, mooie boeken, drank, een ontlading van seksuele spanningen op de Dichtwand en een afgeladen Jonge Schrijversbal. Literaire avonden en schrijven mogen dan hip zijn, de boeken worden er niet minder goed door. En het publiek niet minder enthousiast.

Misschien is dat ook de beste schrijftip voor toekomstige jonge schrijvers die over een paar jaar zullen bijdragen aan de Nederlandse literatuur: neem het schrijven serieus, zie het als een droom of wens die zichzelf kan vervullen. Beschouw het niet langer als een hobby, maar geef het een belangrijke plaats in je leven.

Uit elk idee kan zomaar een mooi initiatief zoals de Jonge Schrijversavond of zelfs een boek ontstaan. En heel soms kun je daarmee de volledige stadsschouwburg vullen. Dat is absoluut iets om trots op te zijn.

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.