Luchtige literatuur met Arjen Lubach tijdens de Haagse Museumnacht 2013

‘Nare man,’ zei hij nog eens. ‘Wat is er?’ vroeg ik. ‘Waarom deed je dat nou, al die kinderen.’ Arjen Lubach kijkt op van het verhaal dat hij vanaf zijn iPad leest. ‘Lang, blond en blauwe ogen, dat had altijd geholpen, tot nu..’ Het toegestroomde publiek lacht om het verhaal over een oude man die hem aanzag voor een massamoordenaar uit Oslo.

Terwijl Arjen Lubach aan het volgende verhaal begint waarin hij een internetkabel als hondenriem gebruikt, herinner ik me waarom ik dit soort lezingen zo leuk vind. Lubach weet precies op welke toon hij de zinnen moet uitspreken, wanneer hij een stilte moet laten vallen en welk gezicht erbij hoort.

Wanneer ik zelf aan het schrijven ben, blijft er weinig van de liefde voor het schrijven over. Ik zucht als ik niet op een woord kan komen, schrik van elke binnenkomende e-mail en word boos op mezelf wanneer ik maar drie woorden schrijf in een halfuur.

Als ik schrijvers hoor voorlezen en luister naar hoe zij hun zinnen formuleren, kan ik daar echt van genieten. Je hoort niet op welk moment in het verhaal ze zinnen hebben geschrapt of nog maar eens koffie zijn gaan zetten. Je luistert naar het eindresultaat, in het geval van Arjen Lubach een humoristisch verhaal met rake beschrijvingen (iedereen kent toch zo’n kat die stiekem in je tas kruipt wanneer je het niet doorhebt?).

Voor mij blijft het de beste remedie tegen de haat-liefde verhouding met het schrijven. Gewoon lekker naar anderen luisteren en ervan genieten. Heerlijk.

En daarna een reportage over het literaire programma van Museumnacht Den Haag 2013 schrijven voor de Jonge Schrijversavond, natuurlijk.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.