Hoe jargon het onmogelijk maakt om cultuur zoals de Maasvlakte te begrijpen

Achttienduizend containers, zoveel kan een containerschip dat aanmeert in de Rotterdamse Maasvlakte 2 vervoeren. Ik ken nog meer Triviant-feitjes. Zo weet ik hoeveel het een containerschip kost om een dag aan te kade te liggen. Ik weet hoe lang een gemiddelde container is, dat de Maasvlakte 2 gespecialiseerd is in het vervoer van containers, chemische goederen en distributie. Hoe hoog de kranen zijn waarmee de containers uitgeladen worden en hoeveel mensen er werken. Ik weet alleen niet waarom de Maasvlakte zo belangrijk is.

[heading margin_top=”14″]Als Nederlander moet je de Maasvlakte gezien hebben[/heading]

Toen ik een paar dagen geleden googelde naar ‘leuk dagje uit’, kwam ik de Maasvlakte 2 tegen. Een bezoek aan de Maasvlakte staat in de top tien van leukste uitjes in Zuid-Holland, wat me eerlijk gezegd verraste. Ik dacht niet aan containerschepen, water, zand en hoge kranen bij een leuk dagje uit. Nieuwsgierig geworden bezocht ik de website. Ik las over het FutureLand bezoekerscentrum. Bij een foto ervan stond de zin: ‘Bezoek het land van de toekomst nu!’

Het land van de toekomst. Dat klonk gewichtig. En als Nederlander geen idee hebben van wat de Maasvlakte precies is, kan natuurlijk niet. De Maasvlakte 2 is als de klompen, molens, tulpen en Neeltje Jans: het als Nederlander niet gezien hebben, kán niet. Dat zou betekenen dat toeristen meer gezien hebben van alles waar ons landje beroemd om is dan wij zelf. De keuze was daarom snel gemaakt. We gingen naar de Maasvlakte 2, reserveerden een rondleiding per boot en per bus om er zeker van te zijn dat we niets misten.

De plicht om meer te leren over de Maasvlakte begon bij het bezoekerscentrum. De receptioniste die ons een plattegrond gaf, juichte dat plan toe. ‘Heel slim om alvast te zien wat je straks vanuit de boot zal gaan bekijken.’ Op de plattegrond stonden de activiteiten aangegeven. Zo konden we een maquette bekijken, films zien over het project en de ‘baggerschatten’ bewonderen. We begonnen met de films. Korte opnames die per maand lieten zien hoe de bouw vorderde, zodat we een beeld van de haven kregen. Een uur lang zaten we in een volle filmzaal waar iedereen zijn uiterste best deed om te begrijpen wat er gezegd werd.

Gek genoeg mislukte dat. Het enige dat me bijbleef van de films, was dat de stenen die voor de bouw gebruikt zijn uit Noorwegen komen. Ik vroeg me af hoe dat kwam. De mensen met wie ik was, lezen kranten, discussiëren over onderwerpen die hen aangaan en zijn hoogopgeleid. Toch begrepen we na de films nog steeds niet wat de Maasvlakte bijzonder maakte of waarom het belangrijk is voor Nederland. Ineens wist ik het: het komt door het jargon.

Maasvlakte2

[heading margin_top=”14″]Informatieve films met jargon hebben geen meerwaarde[/heading]

De boodschap kwam niet over, omdat hij te ingewikkeld was voor ons, leken, als het gaat om bouwprojecten zoals de Maasvlakte. Alsof de films eerder voor intern gebruik bedoeld waren in plaats van voor bezoekers die meer over de haven wilden weten. In de films kwamen vakmensen aan het woord. Kraanmachinisten, ontwerpers, managers, kapiteins van schepen. Mensen die heel goed wisten waar ze mee bezig waren, maar het alleen niet konden overbrengen op de kijkers. Met woorden als ‘prefab’, ‘betoniet’ en ‘cutters’ konden wij niets.

Gelukkig maakten de gidsen op de boot en in de bus ons wel in begrijpelijke taal duidelijk wat de Maasvlakte is, waar het voor bedoeld is en hoe het is opgebouwd. Met als bonus wetenswaardigheden die leuk zijn voor een spelletje Triviant. Na afloop klapten we en werden de gidsen door bezoekers gecomplimenteerd met hun fantastische verhalen. Ik vroeg me af waarom zij het verhaal in de films niet vertelden.

Nadat de FutureLand Express ons na een bijzondere tour voor het bezoekerscentrum afzette, besloten we nog even naar binnen te gaan. In een hoek ontdekte ik een reusachtige wereldbol die aan het plafond hing. Eronder stonden ligstoelen die je zicht gaven op de schermen binnenin de bol. Ik ging op een stoel liggen en hoorde een stem uit de speakers in de stoel die me in drie minuten precies vertelde wat de Maasvlakte inhield, begeleid door de infographic-achtige beelden binnenin de bol.

Ineens wist ik waarom de Maasvlakte zo belangrijk is voor Nederland. De meerwaarde van de filmzaal heb ik niet gevonden. Aan het einde van ons bezoek werd ons gevraagd de gemaakte foto’s niet online te zetten of via social media te delen, omdat de beelden ‘verkeerd geïnterpreteerd zouden kunnen worden’. Die filmzaal sluiten is effectiever.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.