Met Google Maps verdwalen op het Leidseplein

De foto hierboven schreeuwt Amsterdam. Maak een foto van een gracht met wat fietsen die tegen een hekje staan, en onze hoofdstad wordt ermee geassocieerd. Ik kwam voor het eerst met onze hoofdstad in aanraking doordat een vriendin er ging studeren. ‘Je moet een keer langskomen,’ zei ze. ‘Is gezellig!’ Natuurlijk was ik nieuwsgierig naar haar veel te dure kamer met twijfelachtige internetverbinding en dito huisgenoten. Dus reisde ik, speciaal voor haar, in bijna twee uur naar onze hoofdstad.

Eenmaal in Amsterdam kreeg ik een hoop nieuwe indrukken, al ben ik er nog niet over uit of dat positief was. Ik zag voor het eerst de kenmerkende gevel van de Bijenkorf, de Kalversstraat en het karakteristieke hotdogkraampje op de Dam. Amsterdam was indrukwekkend, druk en haastig. Toch leek het me geen fijne stad om te wonen en dat beeld versterkte toen ik, op weg naar de kamer van de vriendin, verdwaalde en door smalle straten liep waar vrouwen achter verlichte ramen wellustige blikken naar iedere voorbij-ganger wierpen. De wietlucht die op iedere hoek hing niet te vergeten, vaak vergezeld van een ongure coffeeshop. Hoewel ik er niets van begreep, had de vriendin haar hart verloren aan de stad met de vervuilde grachten, verroeste fietsen en naïeve toeristen.

Mijn antipathie tegen de stad lijkt uitzonderlijk te zijn, want ‘alles’ gebeurt in Amsterdam. Een tijd terug las ik een artikel op het platform Medium waarin blogger Nalden vertelde dat iedereen voor tachtig procent gemaakt wordt door zijn omgeving. ‘Je moet jezelf omringen met getalenteerde mensen,’ zei hij, om vervolgens te concluderen dat verhuizen naar Amsterdam één van de beste dingen was die hij had kunnen doen. Naast Nalden en die vriendin zijn er veel anderen die net zo lovend over de stad spreken. Blogger Ernst-Jan Pfauth woont er en geeft er zijn blogworkshops, bekende schrijvers signeerden hun debuten in de Bijenkorf en muzikanten schrijven er hun teksten. Amsterdam lijkt de meest inspirerende woonplaats te zijn voor creatievelingen. De plek waar ze hun creativiteit niet alleen kwijt kunnen, maar het versterken en er vaak nog een goed verkopend boek of een goed bezocht blog aan overhouden.

Hoewel ik mezelf wel als creatief beschouw, zit het imago van de hoofdstad me vaak in de weg. De meeste literaire avonden, debatten, interviews en evenementen worden daar gehouden. Dus worstel ik me soms in een te drukke trein, stap uit bij de verkeerde tramhalte en verdwaal zelfs met Google Maps nog op het Leidseplein. Ik zou graag regelmatig naar debatavonden in theater De Balie gaan, workshops bezoeken en iets meekrijgen van alle inspiratie die daar tussen de straatstenen schijnt te groeien. De lange treinreizen en mijn onwennige kennismaking met de stad houden me tegen. Nog steeds wacht ik tot ik ook iets van dat gevoel meekrijg. Iets van de liefde voor de Amsterdamse binnenstad die bij creatieve individuen niet lijkt te mogen ontbreken.

Voor nu ruik ik alleen de wietlucht, zie ik het vervuilde water van de grachten. En het hotdogkraampje op de Dam.  

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Hahaha, hoe geniaal geschreven!
    Het stinkt er inderdaad en het is er altijd druk, ik kom er regelmatig omdat ik er 20 minuten vandaan woon.
    Ik vind het juist wel wat hebben, het is namelijknweer net even iets anders als thuis.
    Goed geschreven!

  • Ik heb verder niets tegen Amsterdam hoor, Lilith! Het is meer dat ik ontzettend veel creatieve mensen ken die er met plezier wonen en leven, en lyrisch zijn over de stad. Ik zou weleens iets van die liefde mee willen krijgen, maar tot nu toe is dat nog niet gelukt.

  • Bedankt, Fleur! Anders is het zeker. 😉