Mijn openbare notitieboekje

Het was een gewone vraag. Een simpele vraag ook. Een vraag die iedereen me gesteld zou kunnen hebben. En toch kwam hij hard binnen. ‘Welk notitieboekje kan jij openbaar maken?’ Ernst-Jan Pfauth stelde de vraag in zijn blog over het openbare notitieboekje van Floris Dekker. Het heeft ondertussen meer dan honderdduizend volgers en is zo succesvol dat het geld oplevert. ‘Welk notitieboekje kan jij openbaar maken?’ Het liet me niet meer los.

In gedachten zag ik mijn lichtblauwe dagboek met het goudkleurige slotje. Het Winnie The Pooh notitieboekje dat ik jarenlang onder mijn kussen gelegd heb. Het simpele schriftje met de afbeelding van een paard erop. De ringband met de roze tulpen op de voorkant waar ik zelfbedachte verhaaltjes in schreef onder schooltijd. Het zwarte Moleskine boekje dat ik vorig jaar aanschafte. Het prachtige, met Franse teksten versierde, notitieboekje dat ik van een vriendin kreeg. Mijn knalrode Moleskine die ik inmiddels dagelijks gebruik. Gelinieerde boekjes, maar ook boekjes met hagelwitte, lege bladzijden. Allen bedoeld voor het maken van notities, voor het opvangen van woorden die eruit moeten, voor het neerpennen van alles dat je op je hart hebt. Ik heb er tientallen. Tientallen boekjes, elk een andere opdruk en elk een andere kleur. Toch hebben ze iets gemeen. In elk boekje staan woorden.

Ondanks al die boekjes moest ik lang nadenken over de vraag. En na er een dag mee rondgelopen te hebben, kwam ik erachter dat ik de inhoud van geen enkel boekje waardevol genoeg vond om te delen. Wat zou mijn notitieboekje toevoegen aan het web waarop miljoenen notitieboekjes openbaar gemaakt zijn? Ik kon me niet voorstellen dat iemand, behalve ikzelf, er iets aan zou hebben. En dus gaf ik antwoord op de vraag. ‘Geen.’ Ik dacht er klaar mee te zijn. Ondanks dat bleef de vraag in mijn gedachten rondcirkelen en dacht ik er, tijdens elk vrij moment, onbewust over na. Na een paar dagen wist ik eindelijk waar het aan lag. Ik had de vraag wel beantwoord, maar het antwoord was niet bevredigend. In plaats van een tevreden gevoel,  hield ik er buikpijn aan over. Want als ik niets toevoegde, wat had mijn hele blog dan voor zin? Niets toevoegen, betekent geen waarde hebben. En daarvoor komen lezers niet op je blog.

Ik had dus maar één optie. Net zolang nadenken tot ik een antwoord had dat me tevreden stelde. Een inzicht dat ik nodig had om verder te kunnen bloggen. De vraag kwam van Ernst-Jan en daarom deed ik het enige dat logisch leek: ik zocht het antwoord in zijn e-book waarin hij waardevolle blogtips geeft. Ik las en herlas, klikte en klikte nogmaals tot ik uiteindelijk het antwoord vond waar ik naar zocht. ‘Waar raak je niet over uitgepraat?’ las ik. Schrijven, dacht ik. Schrijven. En ineens herinnerde ik het me. Het notitieboekje waarin ik websites over schrijven opschreef, de meest inspirerende quotes van schrijvers bewaarde en vol passie zelf stukken schreef. Dat zou mijn openbare notitieboekje worden. Of het iets toevoegt en waardevol is? Dat oordeel laat ik over aan de lezer. Ondertussen blijf ik doen wat ik het liefste doe. Bloggen over mijn passie.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Ah, ik heb die vraag ook gelezen en had ’n beetje hetzelfde probleem. Er is één schriftje waarin ik quotes verzamel dat openbaar gemaakt zou kunnen worden (mits het momenteel niet vermist was 🙁 )

  • Anonymous

    Doorgaans zijn de ongpubliceerde notities het interessantst, veelal postuum uitgegeven, maar dat geldt dan met name voor bekende figuren uit de geschiedenis. Neemt niet weg, dat ik heel benieuwd ben naar de inhoud van ál jouw notitieboekjes, misschien komt dat juist wel omdat ze ontoegankelijk zijn. De verboden vrucht lijkt altijd het lekkerst.

    S.W.

  • En of wij blij zijn dat je blijft bloggen over je passie!