Waarom we minder bij Intratuin en meer bij de lokale bloemist moeten winkelen

Commercieel, nodig, overbodig, speciaal; iedereen heeft wel een mening over de nationale dag waarop alle aandacht even naar onze moeder gaat. Ik ook, want ik vind dat er op Moederdag altijd bloemen in huis moeten zijn. Zelfs als ze twee keer zo duur zijn. Andere cadeautjes zijn ook prima, maar een bos geurende bloemen ‘hoort erbij’. Een bos bloemen betekent niet alleen een heerlijk ruikend huis, maar ook samen een kopje koffie drinken, even praten. Afgelopen weekend kon de zoektocht naar de mooiste bos bloemen beginnen.

[heading margin_top=”14″]Bijna een Henry Dean designervaas voor Moederdag[/heading]

Een paar maanden geleden is er vlakbij mijn woonplaats een Intratuin geopend, vlak naast een rozenkweker waar iedereen voor het Intratuin-tijdperk de liefdesbloemen haalde. In een nostalgische poging om de rozenkweker te laten voortbestaan, haal ik er eens in de zoveel tijd rozen. Witte, want mijn moeder heeft een hekel aan de kleur rood. Het zijn prachtige rozen en ze staan minimaal een week. Ik vraag me weleens af of de Intratuin rozen daartegen op kunnen.

Omdat mijn moeder elk jaar verrast wordt met bossen bloemen, weet ik inmiddels dat ze een chronisch vazentekort heeft. Dweilemmertjes staan als vervangers niet zo charmant, dus besloot mijn vader haar een nieuwe vaas te geven. Ik wist een leuke bloemist, of eigenlijk bloemkunstenares, want de eigenaresse maakt de prachtigste creaties met bloemen. Haar creaties zijn niet goedkoop, maar wel uniek. Ze maakt bloemstukken en boeketten geen twee keer hetzelfde.

Om in de winkel te komen moet je door een soort staldeur waarvan de bovenste helft altijd opengeklapt is. Het was klein, stond vol bloemen, schalen, bloemstukken en kunstwerkjes. Aan het plafond hing een reusachtige tak die me deed denken aan de grillige, dikke takken van een olijfboom. Bij de kast met vazen bleven we staan. Achterin zagen we een prachtige vaas van doorzichtig glas. Hij was groot genoeg voor de rozen en mooi genoeg om cadeau te doen. ‘Volgens mij is het een designervaas,’ fluisterde ik tegen mijn vader toen ik de naam ‘Henry Dean’ ontdekte.

De bloemkunstenares kwam naar ons toe. ‘Kan ik u ergens mee helpen?’ Mijn vader knikte. ‘Hoeveel kost deze vaas?’ Terwijl ze zijn vinger volgde en de vaas in het oog kreeg, glimlachte ze. ‘Dit is wel meteen de duurste,’ zei ze, terwijl ze hem uit de kast pakte. ‘Tweehonderdvijftig euro.’ ‘Zoveel? Dat zie ik er echt niet aan af,’ vond mijn vader. Ik begreep het wel. ‘Het is glaskunst,’ zei ik. De vrouw keek me verrast aan. ‘Ja,’ zei ze enthousiast. ‘Deze vazen zijn van Henry Dean en worden met de hand geblazen door Russische vrouwen.’ Met haar handen probeerde ze een Russische glasblazer uit te beelden.

[heading margin_top=”14″]Niet alleen verkopen, maar de liefde voor kunst delen[/heading]

‘Deze vazen zijn niet zomaar vazen, het is interieur. Het is zonde om ze te verstoppen in een kast en er af en toe een bos bloemen in te zetten. Ze verdienen een prominente plek in huis.’ Hoewel mijn vader duidelijk maakte dat we de vaas niet wilden kopen, bleef ze vertellen over de herkomst van de vazen. ‘Het gaat me niet om het verkopen, om een vaas in te pakken en mee te geven. Daar is niets aan. Ik wil het verhaal erachter vertellen, de kunst delen.’

Ik luisterde aandachtig, wat haar aanmoedigde om meer te vertellen. ‘Henry Dean heeft verschillende lijnen. Dure, haast onbetaalbare lijnen waar deze vaas bij hoort en een betaalbare gebruikslijn. Het is prachtig, iedere vaas is anders.’ Ze vertelde waarom ze voor dit merk gekozen had, welk merk de Bijenkorf verkocht en waarom Blokker vazen niet aan die van Henry Dean konden tippen. ‘Mag ik een foto maken?’ vroeg ik. Haar ogen lichtten op. ‘Natuurlijk, wat leuk, ga je gang.’

Een vaas hebben we er niet gekocht, maar we verlieten de winkel wel met een mooi verhaal en een warm gevoel. Het blijft bijzonder wanneer je mensen met zoveel plezier (ik zal het woord passie niet in de mond nemen) hun werk ziet doen. Dat er echt ondernemers zijn zoals de rozenkweker en de bloemkunstenares die door hun unieke producten en vooral de liefde ervoor kunnen concurreren met bedrijven als Intratuin. Ik blijf bij ze kopen en hun verhalen delen.

Het was in ieder geval bijzondere gespreksstof voor bij de koffie met Moederdag.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.