NaNoWriMo 2014: 50.126 woorden schrijven is surrealistisch

Ik heb het gehaald. De hele maand november schrijf je zoveel mogelijk, in de hoop dat je die vier woorden op de laatste dag kan uitspreken. Toen ik gisteren het woordenaantal van die dag haalde, was ik zo dichtbij dat ik bleef schrijven. Als ik ‘erin’ zit, vragen familieleden of het wel goed met me gaat. Dan glijden mijn vingers namelijk razendsnel over de toetsen, terwijl ik naar buiten staar zonder iets te zien. Toen ik weer op het scherm keek, had ik ineens 50.126 woorden geschreven. Wat je dan voelt? Even helemaal niets.

[heading margin_top=”13″]Ineens hoef je niet meer dagelijks te schrijven[/heading]

Ik keek naar het scherm, zag het woordenaantal staan en voelde niets. De hele maand heb je euforische momentjes. Wanneer je het woordenaantal voor de dag haalt of over de tien, twintig of dertigduizend woorden zit. Maar als je dat grote doel waar je wekenlang naartoe werkt echt bereikt, is het vooral surrealistisch. Ineens hoef je niet meer dagelijks 1,667 woorden op papier te zetten en krijg je niet langer peptalks van auteurs in je mail. Ineens is het voorbij.

Toen ik gisteren tweette dat ik het gehaald heb, vroeg iemand meteen of ik tevreden ben met het verhaal dat ik geschreven heb. Ja. Ik ben er echt tevreden mee. Met de verhalen die ik in 2012 en 2013 schreef, heb ik (nog) niets gedaan. Ik heb ze niet afgemaakt of herschreven, omdat ik het achteraf toch niet zulke goede ideeën vond. Met dit verhaal is dat anders. Ik ben tevreden over een groot deel van het plot en er zitten drie personages in die ik echt ‘goed gelukt’ vind.

Na november begint het pas echt. Het verhaal afmaken. Bepalen welke verhaallijnen erin moeten en welke eruit kunnen. Met welke personages je verdergaat en met welke niet. Welke scènes fantastisch zijn en welke scènes meteen in de prullenbak kunnen. En uiteindelijk alles uitprinten om te strepen en te krassen, nadat ik het een tijdje heb laten liggen. Schrijfboeken herlezen en weer met een boek op de bank kruipen: hoe pakt die schrijver zoiets aan?

November was hectisch, maar het was (heel cliché) de moeite waard. Meerdere keren ben ik voor gek verklaard of vonden mensen het onzinnig om een boek in een maand te schrijven. Het is niet alleen nuttig als je een boek wil schrijven. Je leert dingen waar je altijd iets aan hebt. Zo weet ik nu hoe ik mezelf ergens toe kan zetten, hoe lang ik ongeveer doe over het schrijven van een X aantal woorden en is het schrijven van veel tekst ineens niet meer zo intimiderend. Die scriptie volgend jaar komt dus wel goed.

50.126 woorden. Ik ga er nog even van genieten.

Als je toch nieuwsgierig bent naar wat je overhoudt aan je deelname, lees dan deze blogpost.
Benieuwd hoe ik NaNoWriMo overleefd heb? Lees dan mijn overlevingsverhaal.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Wauw, gefeliciteerd! Je mag hier zeker trots op zijn 🙂 Ik wens je nog veel succes met de verdere verwerking van je verhaal! Ik hoop dat we daar af en toe ook iets over te horen zullen krijgen!

  • Vanessa

    Congrats! Een hele prestatie 🙂

  • Nanouk van Gennip

    Topper!

  • Joop

    Geweldige prestatie! Ik ben niet veel verder gekomen dan 25.000 woorden.