NaNoWriMo gesprekken #3: ‘Je kunt beter schrijven dan je denkt’

Bijna driehonderdduizend aspirant-schrijvers doen dit jaar mee aan de National Novel Writing Month. Hoewel er genoeg virtuele steun te vinden is, kan november op sommige momenten heel eenzaam zijn. Daarom vind je hier tijdens november een aantal motiverende woorden en tips van NaNoWriMo deelnemers. Wat maakt november zo speciaal en waarom doen ze mee?

Sylvia Kuijsten (23) volgt NaNoWriMo al jaren, maar doet dit jaar voor het eerst mee. Tijdens november mag je haar altijd storen voor Chai Tea Spice of tiramisu.

Waarom doe je mee aan NaNoWriMo?
Ik heb door de jaren heen verschillende half afgewerkte manuscripten op de digitale plank verzameld. De NaNoWriMo vormt een mooie stok achter de deur om nu eens zo’n manuscript daadwerkelijk af maken.

Wat maakt de National Novel Writing Month zo speciaal?
Met zijn allen naar een gezamenlijk doel werken, iedereen op z’n eigen manier. Het is leuk om te zien hoe bij anderen de verhalen vorderen, dan is het ook makkelijker om zelf achter dat bureau te gaan zitten. Er ontstaat – op een leuke manier – toch ergens wel een soort van competitiedrang.

Wat is jouw grootste motivatie tijdens deze maand?
Aan het eind van de maand een voltooid manuscript in handen houden. Ik leg het dan twee à drie maanden opzij en lees het daarna weer eens helemaal door om te schrappen en herschrijven.

Waarom zouden anderen aan NaNoWriMo mee moeten doen?
Ik denk dat veel mensen stiekem beter kunnen schrijven dan ze zelf denken, het is een mooie oefening. Of je nu dat einddoel wel of niet haalt: je weet na zo’n maand wel wat je wel of niet aankunt. Daarnaast wordt er over het schrijversvak wel eens te gemakkelijk gedacht, door zo’n maand kom je erachter dat schrijven doorzettingsvermogen en discipline vraagt.

Heb je een schrijftip die andere deelnemers er doorheen kan helpen?
Vroeger begon ik gewoon te schrijven en zag ik wel waar ik uitkwam, maar dat werkte niet. Op een bepaald punt liep ik altijd vast. Daarna heb ik een tijd geprobeerd om alles van tevoren zoveel mogelijk uit te schrijven zodat het alleen nog een kwestie was van uitwerken. Ook dat was niet ideaal, omdat er dan te weinig ruimte was om nog veranderingen aan te brengen en nieuwe ideeën te verwerken.

Tegenwoordig zet ik in grote lijnen op papier hoe het verhaal moet lopen, maar laat ik de rest open, want vaak brengt een verhaal je vanzelf wel ergens naartoe. Dat werkt voor mij prima. Misschien wel heel logisch, maar ik heb een tijd moeten zoeken naar de balans.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.