Neem afscheid van het objectiviteitsideaal

‘Nieuws is een onpersoonlijk verslag van de wereld.’ Het staat er echt, op de blog van De Correspondent, geschreven door Rob Wijnberg. Het ergste is nog dat hij gelijk heeft. Nieuws is op dit moment net zo persoonlijk als een saai personage uit een film met wie je nauwelijks meeleeft. De manier waarop dat personage wordt gespeeld, en dus de manier waarop nieuws gebracht wordt, maakt je inleven bijna onmogelijk.

 

Dat hij dat wil gaan veranderen, is misschien nog wel het meest vernieuwende aan De Correspondent. Dat persoonlijke. Het medium maakt de auteurs leidend, in plaats van elke gebeurtenis die amper nieuwswaardig te noemen is. Het gaat er niet om wie als eerste met het verhaal komt, maar wie het beste verhaal heeft. En dat betere verhaal krijg je van iemand die gepassioneerd is over het onderwerp. Iemand die uit gemeende interesse naar achtergrondinformatie op zoek gaat, en niet omdat het toevallig moet van de hoofdredacteur. Uiteindelijk wordt het nieuws daardoor persoonlijker. Je leert de visie van de auteur kennen, ontdekt zijn interessegebied en verkent samen met hem de wereld op bepaalde vlakken waar hij je meer over kan vertellen. Rob Wijnberg weet dat idee in zijn blog goed duidelijk te maken:


‘Voor vijftigplussers is de journalist slechts de brenger van het nieuws, niet de maker. Ze lezen ‘het NRC’, niet Bas Heijne of Maarten Schinkel. Ze kijken ‘het Journaal’, niet Sacha de Boer of Rob Trip. Voor dertig-minners is wie het vertelt minstens zo belangrijk als wat er verteld wordt. Ze volgen niet ‘de politiek’, maar Frits Wester of Ron Fresen op Twitter. Ze lezen niet ‘de economiepagina’, maar Ewald Engelen of Joris Luyendijk.’

Volgens Rob wil De Correspondent daarom afscheid nemen van het oude objectiviteitsideaal van de journalistiek. Er kwam meteen kritiek op. Een lezer vond het idee dat de verteller minstens zo belangrijk is als het verhaal zelf, even onzinnig als het eeuwenoude objectiviteitsideaal. ‘Het is wat het is,’ zei de lezer. ‘Een ideaal. Het streven naar een zo onbevooroordeeld mogelijke berichtgeving.’ Zijn bewering klinkt logisch, maar tegelijkertijd roept het vragen op. Want is het objectiviteitsideaal wel zo ideaal? Absolute objectiviteit is vrijwel onmogelijk, en vaak maakt het het nieuws saai en onpersoonlijk. Net als die hoofdpersoon waar je geen binding mee krijgt door de manier waarop hij neergezet wordt.

Ik denk dat de behoefte aan wat meer subjectiviteit in het nieuws groot is. Veel krantenlezers lezen eerst de ingezonden brieven, hun favoriete columnisten of de paginagrote interviews. Dat zijn de stukken die voornamelijk gedeeld worden. Dat zijn de stukken die lezers vooral onthouden. Dat zijn de stukken die echt indruk maken. Tot op zekere hoogte is objectiviteit nodig. Als journalist moet je vasthouden aan de feiten en cijfers, niets anders verlangen dan het informeren van je lezers en de waarheid zoeken. Ver- volgens kun je je betrokkenheid tonen en inzichten delen. Op de foto bij deze blog zie ik vijf lachende, opgewonden gezichten. Mensen die geloven in wat ze aan het maken zijn en zich laten leiden door hun onbedwingbare nieuwsgierigheid. Ik verheug me nu al op de mooie stukken die dat gaat opleveren en die bevlogenheid wil ik daar zeker in terugvinden.

Subjectiviteit is nodig, het hoort bij de manier waarop de journalistiek verandert. Het lezen van een goed onderbouwde mening is interessanter dan een feitelijk stukje waarin je niets terugvindt van de werkelijke gedachten van de journalist. Het enige wat je krijgt is zijn naam, die er in zwarte, nietszeggende blokletters onder staat. Saai.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Ben zó benieuwd naar wat De Correspondent uiteindelijk gaat worden! September lijkt nog zo ver weg, van mij mogen ze nu direct beginnen;)
    Maar dat journalistiek persoonlijker wordt, klopt wel. Voor ik een artikel lees, kijk ik altijd naar de naam van de schrijver, vaak staat er ook onder wat voor redacteur hij/zij is, vanwaar hij/zij schrijft etc. Dat geeft net dat beetje meer feeling met het stuk. En je gaat na een tijdje namen herkennen, als je regelmatig dezelfde krant leest. Als ik eerder een interessant stuk heb gelezen van diezelfde verslaggever, lees ik ook sneller zijn of haar volgende stuk! Plus, ik ga dan ook kijken op Twitter of ik ze kan volgen. Dus dat is precies wat Rob beschrijft:)
    Weer een leuk stuk Rosalinde!

  • Ja, ik kijk er ook naar uit! Helaas kost het veel tijd om zoiets op te zetten, vind het eigenlijk al best knap dat ze in september live willen zijn. We wachten het af. 😉

    Ik herken me in wat jij beschrijft! Het is vaak zo zonde dat er geen naam bij staat, maar ‘van onze verslaggever’. Bedankt, Nanouk! 🙂

  • Ik volg Frits Wester op Twitter, veel leuker dan zijn eigen nieuws.

  • Haha, wat grappig. Het artikel kwam net als mijn blog hierboven vandaag online. Bedankt voor de link, heb het met interesse gelezen!

  • Pingback: De beste journalisten? Dat zijn schrijvers! - Passie voor Schrijven | Passie voor Schrijven()