Negeer Tommy Wieringa’s advies, schrijf jong!

‘Ik wil ook schrijven,’ zei ik met stralende ogen tegen de schrijver die in de plaatselijke bibliotheek mijn boek signeerde. ‘Leuk,’ zei hij. ‘Misschien kan dat als je later groot bent.’ Hij keek niet eens op van de lelijke handtekening die hij in mijn boek aan het krabbelen was.

Ben je tachtig? Mooi, dan kun je schrijven
Als je jong bent, kun je niet schrijven. Het lijkt in het schrijfwereldje de overheersende gedachte te zijn. De zin opschrijven roept bij mij weerstand op. En wanneer ik hem uitspreek, proef ik een zure smaak die pas verdwijnt wanneer ik mezelf heb verteld dat die zin niet klopt. Want dat is zo. Hij klopt niet.

Ondanks de demotiverende woorden van de schrijver, bleef ik schrijven. In dagboeken, schriften en simpele notitieboekjes, maar niet meer in het openbaar. Want ik was nog jong. En dan kun je niet schrijven. Ook Tommy Wieringa sprak zijn wantrouwen tegen jonge schrijvers uit, net zoals andere gevestigde namen die met paginagrote interviews in kranten verschenen.

Volgens hen moet je ervaring op doen. Een verhaal hebben om te vertellen. Er moeten ‘dingen’ gebeurd zijn. Je moet ‘iets’ meegemaakt hebben. Ik geloof dat heftige ervaringen een bepaalde manier van schrijven naar boven brengen. Maar heeft dat niet meer met het inlevingsvermogen en de fantasie van de schrijver te maken dan of hij of zij al eens met liefde en dood geconfronteerd is?

Schrijf! Begin, schrijf!
Ik had mezelf, het gedesillusioneerde meisje in de bibliotheek, wel willen toeschreeuwen: ‘Schrijf! Begin een blog, zoek een publicatie, doe iets, maar blijf schrijven!’ Ik las daar eens een mooi citaat over. ‘When you go beyond ‘do’ and into ‘be’ that’s because you’ve chosen a practice and not a destination.’

Je kunt zeggen dat je wil gaan schrijven, maar je kunt ook besluiten jezelf gewoon schrijver te noemen. Je hoeft niet te wachten tot je een bepaalde leeftijd of ervaring hebt zodat je ‘schrijver’ bent. De manier waarop je je leven invult, verhalen schrijft en van het creëren geniet, geeft je dat recht al.

Je kunt natuurlijk het advies van schrijvers als Tommy Wieringa opvolgen en wachten tot je de dertig of veertig gepasseerd bent. Daar zit je dan, met je levenservaring. Maar wel zonder de schrijfervaring die je in je jonge jaren had kunnen opdoen.

Bron foto.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.