Nicole van den Berg: ‘Ik word in elk geval geen schrijvende vetzak’

Als 25-jarige tekstschrijver uit 520 ingezonden verhalen als winnaar gekozen worden. Waarna je verhaal niet alleen wordt voorgelezen door Renske de Greef op Lowlands, maar ook gepubliceerd in nrc.next. ‘Het is de bevestiging dat mijn droom om schrijver te worden misschien wel uit kan komen,’ zegt de gelukkige winnares, Nicole van den Berg.

Nicole heeft haar eigen tekstbureau, blogt, publiceerde een aantal columns in kranten en tijdschriften en won De Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. Genoeg redenen om deze jonge schrijver wat vragen te stellen over het schrijverschap.

Maakte de wetenschap dat jouw stukken vaker gepubliceerd zijn het makkelijker om een verhaal in te sturen?
Ik denk het wel. Iedere publicatie is toch een soort mini-overwinning en daardoor krijg je gaandeweg meer vertrouwen in je eigen kunnen. Dat heeft mij wel een duwtje in de rug gegeven om een poging te wagen bij zo’n grote wedstrijd.

Wat ging er door je heen toen je hoorde dat je de wedstrijd gewonnen had?
“Nee joh, ik?! Haha, wow. Mijn god, de mensen beginnen te klappen. Voor mij. Ik moet nu vast iets doen. Nou, ik ga maar staan, of zo. Hee kijk, Renske de Greef en Robert Vuijsje. O, ze komen me zoenen – HOLY SHIT WHAT IS HAPPENING?” Zoiets.

Vervolgens werd je verhaal gepubliceerd in nrc.next, met een oplage van meer dan zeventigduizend exemplaren. Hoe voelde dat?
Te gek, maar ook een beetje eng. Ik lag om 07:00 uur al voor de brievenbus. Maar toen de krant er eenmaal was, ben ik toch eerst nog tergend langzaam een kopje koffie gaan drinken. Ik durfde bijna niet te kijken. Maar het is echt heel mooi geworden! Dus ik ben nu vooral blij.

 Aan nrc.next vertelde je na het winnen van de wedstrijd dat het je droom is om schrijver te worden. Hoe is die droom begonnen?
Ik was een extreem verlegen kind met een rijke fantasie. Ik denk dat het daar zo’n beetje begonnen is.

NicolevandenBerg

Waar haalde je de inspiratie voor je verhaal ‘Modeltreinen Hemel’ vandaan?
Jaren geleden heb ik eens een winkel gezien waar je daadwerkelijk modeltreinen en stofzuigers kon kopen. Dat vond ik heel grappig en aandoenlijk, maar tegelijkertijd ook een beetje tragisch. Daar wilde ik iets mee doen. Het verhaal is eigenlijk een ode aan de kleine winkelier. Van die hele knullige, specialistische zaakjes met iemand achter de toonbank die echt een passie heeft voor wat hij verkoopt. Prachtig vind ik dat. Jammer genoeg denk ik wel dat dat soort winkels steeds meer uit het straatbeeld zullen verdwijnen.

Heb je al een idee in je hoofd voor een eerste boek?
Ja.

Je bent vorig jaar afgestudeerd als historicus. Helpt die interesse in geschiedenis je bij het schrijven van verhalen of schrijf je zelf graag historische verhalen?
Ik schrijf geen historische verhalen, maar ik heb nog wel iedere dag baat bij de vaardigheden die ik tijdens mijn studie heb opgedaan. Informatie goed ordenen en structureren, verbanden leggen, nieuwe invalshoeken bedenken. Dat soort dingen.

Welke boeken lees jij het liefst?
Boeken van Haruki Murakami, Nick Hornby, bundels van Martin Bril, dierenverhalen van Toon Tellegen. Ook wel dikke jongens, zoals Bonita Avenue. En de duizend boeken van Herman Brusselmans.

Sinds september 2009 blog je op slenteraar.nl. Hoe heeft het bloggen je geholpen bij het ontwikkelen van jezelf als schrijver?
Kilometers maken wil nog wel eens helpen, heb ik gemerkt. Als ik mijn eerste blogs nu teruglees, moet ik bijna huilen. Ik zie wel dat ik beter ben geworden. Goed schrijven is denk ik een kwestie van veel doen. Een blog helpt daar zeker bij.

ModeltreinenHemel2

Op je blog schrijf je dat je wandelt in de hoop dat je dan grote ingevingen krijgt. Werkt het en zou je het andere schrijvers aanraden?
Dat stukje over die ‘grote ingevingen’ is eigenlijk een grapje. Want op mijn blog schrijf ik juist hele kleine verhalen over best wel banale gebeurtenissen. Maar dat wandelen is fantastisch. Ik doe het elke dag. Op die momenten komen er veel betere ideeën in me op dan wanneer ik urenlang apathisch naar een leeg scherm zit te kijken. Soms werkt het ook niet, hoor. Maar dan denk ik altijd: “Zo, nu word ik in elk geval geen schrijvende vetzak.” En dat is dan ook wel prima.

Ook publiceer je regelmatig korte verhalen op je blog, maar reacties blijven vaak uit. Is dat niet demotiverend, een stuk waar je zwetend aan gezwoegd hebt op je blog plaatsen en geen feedback van lezers ontvangen?
Er zijn inderdaad niet zoveel reacties op mijn blog te zien. Ik krijg vaker reacties via de sociale media. Daar post ik de linkjes naar mijn nieuwe verhalen. Wel is het zo dat mijn columns veel populairder zijn dan mijn korte verhalen. Die plaats ik ook niet altijd meer, maar dat is vooral omdat ik ze bij nader inzien ook wat uit de toon vind vallen op mijn blog.

Je hoort vaak van schrijvers dat ze een specifieke plek hebben waar ze het liefst schrijven. Waar schrijf jij het liefst?
Thuis of in de bibliotheek. Soms in de trein.

Sommige schrijvers hebben schrijfgewoontes, zoals vroeg in de ochtend schrijven, staand schrijven of liters koffie wegwerken voor ze beginnen. Wat zijn jouw schrijfgewoontes?
Veel wandelen, dus. En de eerste versie (of in elk geval het begin) van mijn verhalen schrijf ik meestal laat in de avond –  met een joggingbroek aan, een glas wijn achter de kiezen en Boards of Canada of Trentemøller op de platenspeler. Herschrijven doe ik juist in de ochtend. Vaak in de bibliotheek.

Heb je een schrijftip voor beginnende schrijvers die er ook van dromen om ooit gepubliceerd te worden?
Het lied ‘Geef nooit op‘ van Peter-Jan Rens zegt alles.

Het Grote Lowlands Schrijfwedstrijd e-book met daarin alle verhalen die op de longlist stonden, kun je hier gratis downloaden.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.