Maak je tekening mooier door je niet alleen op het schrijven te richten

Laatst plaatste een oud klasgenootje een basisschoolfoto op Facebook. Ik kwam erachter dat ik me niet veel meer herinner van de vriendinnetjes bij wie ik toen speelde. Één van hen had een hond die, als je per ongeluk je kaassouflé liet vallen, het ding met veel gesmak opat. Een ander keek elke seconde of haar Tamagotchi al overleden was. En er was ook iemand die aan het begin van de zomervakantie altijd zei dat we écht af moesten spreken, om er vervolgens nooit meer op terug te komen.

[heading margin_top=”14″]Ik tekende huisjes, dus waren haar tekeningen altijd mooier[/heading]

Het best herinner ik me een vriendinnetje die altijd hetzelfde wilde doen. Ze hield van tekenen en tekende, naast de gebruikelijke poppetjes in haar schriften, ook echte kunstwerkjes. Ze wist dat ze er goed in was, want ze kreeg van iedereen complimentjes. ‘Zullen we tekenen?’ vroeg ze wanneer ze haar fiets tegen het tuinhek zette. Zonder mijn antwoord af te wachten rende ze naar binnen, om terug te komen met een pak viltstiften.

Één keer heb ik gevraagd of we iets anders konden doen. Daar was ze heel verbaasd over. ‘Waarom?’ vroeg ze. ‘Het is toch leuk? En ik ben er goed in.’ Ze gaf me een viltstift, en hoewel mijn tekeningen vreselijk waren, pakte ik hem toch aan. We zaten de hele middag op haar kamer en tekenden vellen vol, net zolang totdat het donker begon te worden. Dan vergeleken we onze tekeningen met elkaar.

De hare waren altijd mooier. Zij merkte dan op dat ze die van mij ook ‘best mooi’ vond en na een tijdje begon ze me te helpen. ‘Je moet anders tekenen,’ legde ze uit. Ik begon altijd met een huisje, want die vorm mislukte nooit. Een vierkant met daar bovenop een driehoek en misschien nog een rechthoekige deur. Altijd een veilige keuze. Zij schudde haar hoofd wanneer ze mijn huisjes zag. Ze noemde ze zelfs plat.

[heading margin_top=”14″]Haar advies: onderbreek de lijn nooit[/heading]

‘Je moet je viltstift nooit van het papier halen,’ gaf ze me als tip. ‘Kijk, zo.’ Ik keek toe hoe ze het smalle puntje van de stift op het papier zette en er lijnen mee zette, cirkels, zonder het te onderbreken. Na een tijdje tekende ze bloemetjes en vlaggetjes. Mijn tekeningen werden feestjes, kleine kunstwerkjes die ik ’s avonds mee naar huis nam om ze aan mijn ouders te laten zien.

En ze had gelijk: vanaf het moment dat ik tekende zonder de lijn te onderbreken, zagen mijn tekeningen er beter uit. Geen platte huisjes meer en cliché zonnetjes die erop schenen, maar tekeningen met verschillende vormen die elkaar in vloeiende lijnen afwisselden. Mijn tekeningen werden mysterieus, niemand kon zien wat het was. Dus was het, volgens ons, kunst. In plaats van de tekeningen te vergelijken, bespraken we de vormen en wat we ermee bedoelden.

De tekenmiddagen werden zo leuk dat ik ze intens miste toen ze ophielden.

[heading margin_top=”14″]Altijd dezelfde lijn blijven volgen, is naïef[/heading]

Hoewel het ontzettend lang geleden is dat ik voor het laatst op die manier een tekening maakte, heeft die manier van tekenen me een gedachte gegeven die ik lange tijd niet losliet. De tekeningen begonnen vanaf één punt en de lijnen die daaruit voortkwamen, bleven verbonden. Ik dacht dat dat met alles zo was. Dat je, als je ergens mee begint, daar aan vastzit totdat iemand de lijn onderbreekt.

Toen ik begon met schrijven, was het voor mij logisch dat vanaf dat punt alles daaruit zou voortvloeien. Dat ik me in die richting zou blijven ontwikkelen en dat het vanaf dat moment ‘mijn plek’ in de wereld was. Tot nu toe is dat ook gebeurd. Ik schreef, dus deed mee aan schrijfwedstrijden, dus raakte ik in gesprek met andere schrijvers, dus vond ik opstellen schrijven geweldig, dus vertelde ik aan iedereen dat ik van schrijven hield, dus begon ik met bloggen, dus werd ik webredacteur bij de JSA, dus..

Ja, en nu?

Nu ga ik in deze richting verder, want ik vind het nog steeds fantastisch. Maar doordat ik het als normaal zag dat alles vanaf het moment dat ik met schrijven begon, zich in die richting verder zou ontwikkelen, heb ik me daar volledig op gefocust. Juist als je je niet alleen maar op het schrijven richt, ontdek je dat er nog veel meer dingen leuk zijn.

[heading margin_top=”14″]Haal die viltstift eens van het papier af[/heading]

Zo weet ik nu dat ik het monteren van beelden en het in elkaar zetten van creatieve video’s enorm leuk vind, dat windsurfen fantastisch is, dat er meer series zijn die ik moet zien dan ik ooit zal kunnen kijken, dat het leuk is om anderen iets te leren en dat er nog genoeg te leren is. Ik heb ineens interesses waarvan ik nooit heb geweten dat ik ze had, omdat ik een tunnelvisie voor het schrijven ontwikkelde.

Het is niet erg en absoluut geen kritiek op hoe ik nu leef, maar er is nog zoveel meer om te ontdekken, te doen, te zien, te leren, te ontwikkelen. Jezelf puur richten op het schrijven en alles wat daarbij komt kijken omdat je je verhalen gepubliceerd wil zien of jezelf ontzettend graag wil verbeteren in de vaardigheid, is eigenlijk zonde.

Zet je viltstift op het papier, volg de lijn waar je aan begint, maar bedenk dat je ook van de lijn mag afwijken. Zijwegen nemen, je viltstift van het papier halen, kijken waar het je naartoe brengt. Misschien wordt je tekening er nog mooier van.

Foto door: Daniel Kulinski

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • HeleenMoes

    Wauw, wat een heerlijke tekst, lijkt wel poëzie! Dank voor dit inzicht, even de stift van het papier halen…

  • Annet Verhoeff

    Mooi verhaal! Brengt me even terug naar die onbezonnen tijd als kind. Toen kon je non-stop lekker creatief bezig zijn, zonder er bij na te denken! Eigen wereldjes verzinnen.

  • Ingrid Schrijfkunst

    af en toe de pen van het papier halen en de (schrijf)accu opladen. Het werkt zegt ook mijn ervaring.