Niet een pen, maar muggenspray is hier je eerste levensbehoefte

06.16 am, op een turqoise stoel in het appartement

Eerst dacht ik dat het de jetlag was. Dat mijn lichaam wist dat in Nederland iedereen vettige broodjes kroket naar binnen werkte als lunch en het daardoor onverantwoord vond om me nog langer te laten slapen.

Maar ik was niet klaarwakker, en kon zelfs nog slapen als ik mijn ogen lang genoeg dicht hield. Toen ik iets op mijn arm voelde, wist ik het. Muggen.

Geen kleine, sprieterige mugjes die je, voordat ze je steken, even waarschuwen met hun gezoem. Nee, dit waren dikke, zwarte beesten die in absolute stilte als sluipmoordenaars op je af komen, de vervelendste plekken uitkiezen en dan genadeloos toeslaan.

Alles voor vers toeristenbloed. En je voelt er niets van. Tot je wakker wordt met honderdtachtig muggenbulten. Of vijftien, zoals ik.

Straks ga ik naar het kleine winkeltje in de lobby. Het heeft een onuitspreekbare, lokale naam. Maar ook muggenspray. En die heb je hier hard nodig.         Schrijver of niet.

Dit artikel maakt deel uit van de serie over het Caraïbische schrijversleven, waarin ik op zoek ga naar schrijfgewoontes in het buitenland en wat het schrijversleven daar anders maakt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.