Ook niets doen is iets communiceren

De ergste communicatie is geen communicatie. Er zijn situaties waarin ik mezelf daaraan moet herinneren. Bijvoorbeeld wanneer ik de man tegenkom die zichzelf verwaarloost en vieze kleren draagt die een maat te groot zijn. Hij opent het gesprek altijd met: ‘Heb je geld?’ De meeste reizigers doen alsof ze hem niet horen. Mijn antwoord is altijd dat ik helaas geen contant geld bij me heb. Het is niet wat hij wil horen, maar het is tenminste een antwoord.

[heading margin_top=”14″]Je hoort het meteen: klanken van een saxofoon[/heading]

Nu ik stage loop, neem ik de tram niet meer. In plaats daarvan wandel ik vanaf het station naar mijn stageplaats. Ik vind het heerlijk. Even genieten van het ‘buiten zijn’ voordat de werkdag echt begint. Een momentje om na te denken, van de lentezon te genieten en nog even ‘niets’ te moeten, behalve mijn ene voet voor de andere plaatsen.

Als ik het station uitloop, hoor ik het al. Een vrolijke melodie, de klanken van een saxofoon. Vlakbij in een hofje zit een straatmuzikant. Een man die zichzelf verwaarloost en vieze kleren draagt die een maat te groot zijn. Maar in tegenstelling tot de man bij de tram, zegt hij nooit iets. Hij speelt op zijn saxofoon, probeert af en toe oogcontact te maken. De zwarte opbergkoffer ligt geopend voor hem, maar niemand gooit er iets in.

Elke ochtend als ik langs hem loop, neem ik me voor om morgen geld mee te nemen. En elke keer ben ik opgelucht dat hij er niet om vraagt, omdat ik het vergeten ben. Dan loop ik er snel voorbij, ondertussen genietend van de muziek. Want hoewel hij maar twee of drie melodieën kent, maakt de muziek de dag een stukje vrolijker. Het hoort erbij.

En ik vraag me altijd af: als ik geld geef, wie help ik dan?
Hem of mezelf?

[heading margin_top=”14″]We komen er niet uit, dus doen we alsof hij er niet is[/heading]

Als ik hem geld geef, hoef ik me niet meer schuldig te voelen. Een paar euro kan ik best missen. Maar wat als hij het vervolgens aan drank uitgeeft? Of aan iets anders wat hem verder de afgrond in helpt? Help ik hem dan echt door wat geld in zijn opbergkoffer te gooien? Of draag ik dan bij aan het in stand houden van een verslaving of verkeerde gewoonte?

En moet ik daar wel over nadenken? Is dat niet gewoon zijn keuze, zijn recht om het geld uit te geven zoals hij wil? Ik kom er niet uit. Soms hoor ik de muziek niet. Dan blijkt hij er niet te zitten en vraag ik me toch af wat er aan de hand is. Heeft hij zich verslapen? Is hij weggejaagd? Heeft hij een vrije dag? Is er iets ergs gebeurd?

Als hij er dan de volgende dag weer is, voel ik de opluchting. En weer denk ik: moet ik dat niet eens laten zien door iets in de opbergkoffer te gooien? Ondertussen doe ik het niet, net zoals de andere forenzen. We lopen langs, horen de muziek en doen alsof hij er niet is. Zouden zij zichzelf dezelfde vragen stellen?

Ook niets doen is iets communiceren.

Deze blogpost is geschreven als onderdeel van de Blog Away NL #2.
Foto door: Michael Coghlan

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.