Moet alles wat je doet nut hebben? (audioblog)

‘Jij krijgt nog eens een burn-out als je niet oppast.’ Mijn vader nam een hap van zijn soep. ‘Ik?’ De magnetron piepte, mijn soep was warm. ‘Ik heb geen fulltime baan, dus dat valt wel mee,’ vond ik. De lepel met soep zweefde tussen het bord en zijn mond. ‘Je doet veel te veel, alles wat je doet moet nut hebben. Dat is gevaarlijk.’ Ik dacht na over zijn woorden. Doe ik teveel?

Kan dat dan? Ik móét toch ook veel doen? Als student moet ik meer doen dan alleen werken en studeren om eruit te springen. Mezelf ontwikkelen, iets doen waardoor ik me onderscheid van anderen, liefst iets wat leuk staat op m’n CV.  En ik moet werken aan wat ik wil bereiken. Mijn generatie zou alles voor lief nemen, te verwend en vooral te lui zijn en daarom niets bereiken. Als ik weinig doe, bevestig ik dat beeld. Dat er niets gebeurt. Er niets bereikt wordt.

Soms krijg ik mails over goede ideeën of prachtige vacatures. Meteen voel ik dan de drang om ‘ja’ te zeggen. Ja, ik wil meewerken aan een tof project. Ja, ik wil een bestuursfunctie. Ja, ik wil meedenken over de invulling van een cursus creatief schrijven. Het is allemaal zo leuk. Maar ook: het zou goed staan op m’n CV. Ik doe het niet, want ik ben bezig met andere projecten.

Maar toch..

In een audioblog praat Henk-Jan Winkeldermaat van Punkmedia over de drang om veel te doen. Om aan de slag te gaan in plaats van op de bank te hangen. ‘Ik kan ook video’s gaan kijken, maar daar schiet je zo weinig mee op,’ zegt hij daarover. Dat is precies hoe ik het voel. Vroeger speelde ik urenlang The Sims, nu denk ik: wat heb ik daaraan? Alles moet nut hebben, anders is het een verspilling van mijn tijd.

Work, work, work. En dan bereik je hopelijk iets.

Dat betekent niet dat ik tegen een burn-out aan zit. Lijkt me trouwens ook best gek, op je twintigste. Ik weet dat het kan, maar ik vertrouw erop dat ik mezelf goed genoeg ken om te weten hoe ver ik kan gaan. Bovendien voel ik me hartstikke fit en energiek. Natuurlijk heeft mijn vader dat idee niet zomaar. Iedere ochtend maak ik een to-do lijst en als er maar een paar taken op staan, vind ik dat weinig. En als ik een dag alleen maar series kijk, voel ik me schuldig.

De balans tussen work, work, work en ‘even niets moeten’ kan dus beter. En dat CV moet ik lekker laten, daar hangt niet alles vanaf. Zou dat een generatiedingetje zijn? Dat we onszelf zo graag willen bewijzen, juist omdat niemand iets van ons lijkt te verwachten? Iets dat er ingebakken zit na alle doembeelden van overvolle arbeidsmarkten en CV’s vol gaten?

Even niets moeten heeft (soms) ook nut.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.