Om te blijven schrijven moet je de verwachtingen van anderen loslaten

Ik blijf nog even bij het onderwerp waar ik de laatste dagen een paar keer over blogde: mijn verjaardag. Er is iets geks aan twintig worden. Terwijl ik met familie en vrienden over mijn nieuwe leeftijd praatte, merkte ik dat velen het ook als een mijlpaal zien. Net zoals dertig en vijftig. Het is niet meer ‘zomaar’ een jaar ouder worden, maar een nieuwe fase, het begin van een serieuze periode.

[heading margin_top=”14″]Nu ik twintig ben, begint het echt. Of niet?[/heading]

Het werd me duidelijk toen een kennis me, half bevestigend, vroeg of ik nu dan toch écht twintig was geworden. Ik knikte. ‘Goh,’ zei hij. ‘Twintig.’ Even leek het alsof het daarbij zou blijven, maar hij ging verder: ‘Dan wordt het nu dus serieus.’ ‘Wat?’ vroeg ik. ‘Je leven. Nu moet je er echt iets van gaan maken.’ Terwijl ik me afvroeg of hij gelijk had, en ik echt op zo’n beslissend punt sta, voerde hij nog een argument aan. ‘Over tien jaar ben je getrouwd, heb je een huis en, hopelijk, werk. Nu ga je bepalen hoe dat vorm krijgt.’

Hij doelde op mijn passie voor schrijven. Volgens hem zijn de komende tien jaar beslissend, zijn het de jaren waarin ik mezelf moet bewijzen. Het klonk alsof ik m’n liefde voor schrijven pas een passie mag noemen wanneer ik een paar boeken op m’n naam heb staan. Het stond ook in een aantal verjaardagskaarten: ‘We wensen je veel geluk, liefde en hopen dat je goed bezig blijft met je passie.’ Wanneer ben ik dan goed bezig? Zelf zou ik zeggen: als ik er zelf plezier in heb, ermee bezig kan zijn op mijn manier.

Maar wat verstaan anderen daaronder? Ik heb zijn beweringen even laten bezinken. Een jaar ouder worden heb ik nog nooit gezien als een grotere verantwoordelijkheid. Je wordt gewoon ouder, net zoals iedereen. En je probeert van het komende jaar een zo mooi mogelijk jaar te maken, net zoals iedereen. Natuurlijk wil je iets van je leven maken, dingen doen waar je voor jezelf voldoening uithaalt. Maar dat het vanaf een bepaalde leeftijd ‘echt’ begint, daar geloof ik niet in.

[heading margin_top=”14″]Laat die verwachtingen van anderen los[/heading]

Laatst was er een avond in de Rode Hoed over de prestatiegeneratie. De generatie twintigers van nu, die zich sneller en beter willen ontwikkelen dan hun generatiegenoten. Een panel van schrijvers, ondernemers, studenten en psychologen was uitgenodigd om antwoord te geven op die ene vraag: wanneer zijn twintigers tevreden met wat ze bereiken? Ik was er niet bij, dus hun conclusie weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat het niet meehelpt wanneer anderen verwachten dat je ‘er nu echt iets van gaat maken’.

Mijn opa die elk jaar vraagt of ik dat boek al af heb. Mijn ouders die zich afvragen of al die uren achter de laptop echt iets opleveren. De kennis die toch tenminste verwacht dat ik binnen nu en tien jaar een heel oeuvre heb opgebouwd, vóór dat huis of een huwelijk. Als je niet oplet, kunnen verwachtingen van anderen ineens de jouwe worden. Dus heb ik besloten dat ik dat loslaat.

Twintig, een verantwoordelijke leeftijd? Nee joh, gewoon lekker doorschrijven en vanzelf zien waar je eindigt. Ook als dat nog tien jaar duurt.

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Ik had dat gevoel ook een beetje hoor, dat ik twintig werd en dacht: nu moet het gebeuren! Achteraf flauwekul natuurlijk 😉

    • Linda Rosalinde Markus

      Ja, is het ook. Vandaag las ik op Twitter dat een twintigjarige een contract heeft getekend met een vooraanstaande uitgeverij. Dan denk je toch: ‘Wow, wat gaaf! Dat wil ik ook.’ Terwijl het uiteindelijk helemaal niet om leeftijd gaat, natuurlijk.

  • Ik ken het gevoel. Vorig jaar zei ik tegen mezelf dat ik toch echt dat jaar gepubliceerd wilde worden. Voor ik het wist was het jaar voorbij, maar er was niks veranderd. Misschien omdat mijn verhalen niet goed genoeg zijn, maar vooral toch ook omdat ik meer bezig ben met dromen en denken dan daadwerkelijk schrijven.

    Leeftijd stelt niets voor, en toch houdt het mij wel bezig. Ik denk na over bepaalde dingen (niet alleen schrijven) en plak daar een leeftijd aan vast. In de praktijk loopt het altijd anders. Dus ja, leeftijd stelt niets voor, maar soms voelt het alsof het ALLES is.

    • Linda Rosalinde Markus

      Ik las laatst nog een interessant artikel over waarom schrijvers een deadline nodig hebben. Dat ze ‘m nodig hebben, werd goed duidelijk gemaakt. Probeer eens een andere deadline te stellen dan een leeftijd. Het is te ruim, want je denkt dat een jaar ontzettend lang duurt, dus blijf je het (onbewust) uitstellen. Stel jezelf een kortere deadline. Niet: ‘Ik ga een roman schrijven voor ik twintig word,’ maar: ‘Deze week schrijf ik twee bladzijden, volgende week drie en de week daarna heb ik weinig tijd, dus schrijf ik er één.’

      De kans is groot dat je jezelf er beter aan zult houden. En dan schrijf je die roman veel sneller dan wanneer je aan dat jaar blijft vasthouden, denk ik. Bedankt voor je reactie, Jozef!

      • Je hebt helemaal gelijk, Rosalinde!

        Uitstellen, daar ben ik heel goed in. Wat mij trouwens helpt om te schrijven is de deadline van een wedstrijd die ik interessant vind! Een van mijn goede voornemens van dit jaar is om meer aan schrijfwedstrijden mee te doen. Ik leer er erg veel van. Het schrijven van dat boek stel ik nog even uit, maar bloggen en korte verhalen schrijven vind ik een prima begin… 🙂

        • Linda Rosalinde Markus

          Precies! Dat doe ik zelf ook. Veel bloggen en korte verhalen schrijven om goed te leren schrijven en te blijven oefenen. Blog jij ook? Wat is de link?

          • Ik ben een ‘beginnende’ blogger. http://www.jozefschrijft.wordpress.com
            Het lukt me niet om dagelijks te bloggen – respect voor jou wat dat betreft – maar het doel is om andere schrijvers op de hoogte te houden van mijn schrijven. En ik moet toegeven dat het ook heerlijk is om even lekker alle gedachten van me af te schrijven. 🙂

  • Pingback: Als je dit jaar wél die roman wil schrijven, verander dan je schrijfgedrag | Passie voor SchrijvenPassie voor Schrijven()