Omarm het schrijversweer, want je hebt de vier seizoenen nodig

Terwijl ik dit schrijf, ruikt de kamer naar zoete rooibos-thee die in een grote mok met Londen-opdruk naast me op het bureau staat. Mijn hand is verdwenen in een aangebroken zakje kruidnootjes, de schemerlamp brandt en buiten maakt de regen kringen in de sloot. Het is schrijversweer.

Nee, volgens de kalender is de herfst er nog niet en velen hebben nog steeds een ingepakte strandtas bij de voordeur staan, maar onofficieel is het schrijversweer. Murat Isik twitterde het bewijs:

Dat lukt namelijk alleen maar wanneer het herfstgevoel er is, met bijbehorende wind, regen, ruisende bomen en koffie die ingeruild wordt voor hete koppen thee.

Schrijvers die zeggen beter te kunnen schrijven in een vakantiehuisje in Spanje of, zoals Heleen van Royen, een huis in Portugal vanwege het klimaat, geloof ik niet. Schrijvers hebben de vier jaargetijden nodig om te kunnen schrijven.

Wanneer de lente begint en de eerste stelletjes zich op terrasjes wagen, is de schrijver degene die hen observeert. In de lente doen mensen, abnormaal blij omdat ze van hun winterdip verlost zijn, vreemde dingen. Het is aan de schrijver om die te zien, te bekijken, te beschrijven en er iets bruikbaars uit te halen.

Als de zon zich vaker laat zien en haar stralen warmer worden, begeeft de schrijver zich tussen de toeristen, bezoekt feestjes en drinkt cocktails. Dit is zijn seizoen, nu mag hij deelnemen aan het leven, het ervaren. Hij hoeft niet eens te schrijven, want ‘inspiratie en ervaringen opdoen’ hoort ook bij zijn vak.

En nu dus de herfst. Het seizoen van dunne sjaals, stevige windvlagen, de eerste blokjes hout die in de haard verdwijnen en, natuurlijk, kruidnootjes. Nu het niet langer aanlokkelijk is om hele dagen buiten te vertoeven, moet de schrijver zich binnenshuis met zijn opschrijfboekje vermaken.

Schrijven zal hij. Soms zelfs duizenden woorden, zoals Murat Isik.

Wanneer de winter komt en hij door de vele schrijfuren zijn bureau niet meer kan zien, mag hij naar luidruchtige cafés waar mensen hun handen tegen elkaar wrijven bij het binnenkomen en alcohol bestellen voordat het daar de geoorloofde tijd voor is. Zijn verhaal spannender maken, zoals Ernst-Jan Pfauth dat noemde.

De schrijver heeft de vier jaargetijden nodig. Daarom. Het is geen rotweer.

Het is schrijversweer.

Foto door: hichako

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Arjan van den Berg

    Heerlijk ge-/beschreven. Dat van die seizoenen, was dat een gedachte die je al langer had of komt zoiets ‘gewoon’ bij je op als je er aan denkt? Vooral dat van dat observeren en deelnemen aan sprak me wel aan en dat je ook aangeeft dat indrukken opdoen ook deel uitmaakt van het schrijven, dat je niet altijd druk hoeft te tikken/ pennen.

    Wat ik me laatst nog afvroeg: ben je ook van plan om eens je schrijfsels te delen, te laten zien wat je met al die tips doet? Of gaat het je vooral om het laten zien van het schrijfproces, anderen te vragen hoe zij het doen? Wellicht vind je het al spannend genoeg om zo’n blog bij te houden en je gedachten te delen, laat staan dat je je verhalen aan ons ‘oordeel’ bloot zou stellen.;-) Ik vroeg het me gewoon even af, omdat ik wel benieuwd ben geworden naar jouw schrijfstijl, wat je zoal schrijf. Wellicht ben je vooral met je blog bezig en hangen er nog allemaal ideeën in je hoofd, maar ik meen op Twitter wel eens gelezen te hebben dat je zo nu en dan ook korte verhalen schrijft. Vandaar.;-)

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt! Eerlijk gezegd kwam het gisteren ineens bij me op. Ik dacht na waarover ik voor vandaag wilde schrijven, en toen kwam het eigenlijk vanzelf in me op. Vooral omdat ik veel mensen in m’n omgeving over het weer hoor klagen. Dat de zomer alweer voorbij is, dat het altijd maar regent en koud is, etcetera. Toen dacht ik: is daar niet iets positiefs uit te halen?

      Leuk dat je dat vraagt! Maanden geleden plaatse ik weleens wat online, maar dat vond ik eigenlijk best eng. Vooral omdat ik mezelf nog steeds ontwikkel qua schrijven en m’n verhalen na een tijdje dan niet meer goed genoeg vond. Toen ik solliciteerde naar de functie van webredacteur bij de Jonge Schrijversavond en op gesprek mocht komen, zeiden ze: ‘We hebben wat verhalen van je gelezen en je schrijft goed.’ Ik dacht alleen maar: ‘Shit, waarom heb ik die niet offline gehaald?!’ Het was het eerste wat ik deed toen ik thuiskwam, haha. 😉

      Ik schrijf veel en vooral korte verhalen, maar tot nu toe hou ik ze voor mezelf, m’n ouders en twee trouwe meelezers. Ik help ook liever anderen/deel mijn ervaringen dan dat ik mijn korte verhalen online zet. Dat voelt toch een beetje als ‘Kijk mij nou eens met mijn verhalen.’ En ook: mensen verwachten iets van je omdat je er zoveel mee bezig bent. Dat kan dan eigenlijk alleen tegenvallen, denk ik dan.

      Wel goed dat je erover begint, want hoewel ik anderen graag aanspoor heb ik daar zelf nogal eens moeite mee. 😉

      • Arjan van den Berg

        Dank je voor je reactie. Ah, kijk. Ik ben soms wel eens benieuwd waar je de inspiratie vandaan haalt, zeker bij zo’n toch wel unieke blog. Ik bedoel maar: tips voor inspiratie kom ik wel vaker tegen, maar ik heb nog niemand het schrijversleven in seizoenen ‘horen’ beschrijven. Je hebt gelijk dat je veel mensen over het weer hoort. Ik denk ook wel eens: da’s Nederland; we hebben het relatief goed, maar als er ook maar een buitje valt, zie je de gezichten betrekken.

        Ik snap wel dat het eng is hoor.;-) Ik ga je ook niet proberen over te halen (alsof ik dat zou kunnen ;-)), maar ik vroeg het me even af. Als ik werk van mezelf van ‘vroeger’ teruglees, denk ik ook: dat zou ik nu veel beter kunnen. Ook wel leuk om je zo te ontwikkelen. Haha, da’s dan een compliment, toch?

        De een houdt zijn of haar verhalen voor zichzelf, een ander heeft een klein publiek en weer een ander ‘gooit’ alles de wijde wereld in. Nah, wie jouw blogs volgt en je zo een beetje leert kennen (voor zover dat virtueel kan, maar je snapt vast wat ik bedoel), weet dat jij niet iemand bent die met haar werk te koop loopt. Het kan ook leerzaam zijn en als mensen nieuwsgierig zijn… Maar dat is jouw doel van je blog niet en dat begrijp ik.

        Dat laatste herken ik trouwens wel, ook als het om luisteren enzo gaat. Ik hoor graag de verhalen van anderen aan, maar als je zelf aan het woord bent, is het toch een ander, eh, verhaal. Maar ik vind het wel mooi dat je, zoals nu, aangeeft waarom je bijvoorbeeld je verhalen niet plaatst. Want ook dat vertelt iets over je, dat je ´ondanks´ je wijze blogs niet over wilt komen als iemand die het allemaal al weet op schrijfgebied, haar kennis deelt en kunstwerkjes aflevert, hoewel je dat vast, ondanks jouw bescheidenheid, al doet. Ik denk dat het wel goed is als je zo af en toe ook aangeeft wat je spannend en eng vindt, zodat anderen op hun beurt jou ook kunnen aansporen en bemoedigen.:-)