Het ongemak van kapotte lippen als je communicatie studeert

Het bloed liep over mijn handen terwijl ik me razendsnel afvroeg wat er zojuist was gebeurd. ‘Nu ben ik te laat op stage,’ riep ik, half beseffend dat ik naar het ziekenhuis moest. Ik hield mijn mond onder de kraan en zag hoe roodgekleurd water in de gootsteen verdween. In paniek belde ik mijn vriend op: ‘We moeten naar het ziekenhuis. Mijn mond is kapot.’

[heading margin_top=”14″]Shit, dacht ik. Ik studeer communicatie.[/heading]

Terwijl ik een nat washandje voor mijn mond hield, probeerde ik de nieuwsgierige blikken van de mensen in de wachtkamer te vermijden. Een verpleegster riep mijn naam. In een klein kamertje, van de buitenwereld afgesloten door een gordijn, keek ze in mijn mond. Ze voelde aan mijn tanden. ‘Ze zitten niet los,’ zei ze. Ze haalde een plastisch chirurg erbij. ‘Zij gaat je lip hechten.’ De chirurg verontschuldigde zich. ‘Ik kom straks bij je.’ Ze moest haar spreekuur afmaken.

Iets dat kan wachten, kan nooit ernstig zijn, beredeneerde ik.

In het kamertje waar ik moest wachten, hing een spiegel waar ik niet in durfde te kijken. ‘Daar word je alleen maar zenuwachtig van,’ zei mijn vriend. Na anderhalf uur kwam een assistent me halen. ‘Je krijgt eerst een verdoving,’ zei ze. Ik trilde. ‘Mag hij mee?’ Ik wees naar mijn vriend. ‘Nee, dat kan niet, maar je mag wel in mijn arm knijpen.’

De nagels die in de arm van de assistente stonden, bewezen dat de verdoving net zo erg was als ik verwachtte. Ik lag met een blauw vel over mijn gezicht op een behandeltafel. ‘Heb je een houten deur tegen je aan gekregen? De splinters zitten er nog in.’ Ik kneep mijn ogen dicht, terwijl de chirurg zich verbaasde over hoe diep de splinters zaten. Laat ik niet ingaan op hoe de deur tegen mijn lip kwam, maar het was zo. ‘Wat studeer je?’ vroeg ze. ‘Comjoenikatie,’ wist ik uit mijn half verdoofde mond te persen. Shit, dacht ik. Ik studeer communicatie.

It’s all about appearances. En de chirurg had invloed op de mijne.

‘Je doet het goed hoor,’ zei de assistente.
Ik hoopte vooral dat de chirurg het goed deed.

Na afloop beloofde ze me dat het weer zou worden zoals het was. Ik hoop het, want communiceren is lastig met een opgezwollen lip. Praten kost veel moeite, omdat ik mijn lippen amper kan bewegen en het uitspreken van letters zoals de ‘p’ en de ‘b’ is ook geen succes. De komende dagen staan vloeibare etenswaren zoals soep en pap op het menu. Met een rietje.

Door het voorval besef ik me weer hoe bepalend uiterlijk in mijn vakgebied is. Hoeveel invloed zoiets kan hebben op de rest van je leven. Van het beroep dat je uitoefent tot het bedrijf waar je werkt en de kansen die je krijgt. Oneerlijk, misschien, maar het is wel de realiteit. Dus hou ik de positieve woorden van de chirurg in gedachten: het wordt zoals het was. Het komt goed.

Als dat zo is, kan ik best wennen aan tijdelijk eten met een rietje.

Foto door: Joshua Earle

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Oef, dat is inderdaad een lastig voorval als je communicatie studeert. En je hebt absoluut gelijk. In je vakgebied is het ontzettend belangrijk hoe je eruit ziet. Je uiterlijk is heel bepalend. Niet altijd iets wat we willen horen, maar wel de realiteit.

  • NatasjaO

    Au 🙁 Klinkt allemaal erg pijnlijk! Hopelijk neemt de zwelling snel af en kun je weer normaal eten en vooral praten. Beterschap!

    • Linda Rosalinde Markus

      Dankje! Het wordt elke dag ietsje minder, dus over een week moet het er al heel anders uitzien, denk ik. Hoop ik.

  • Aritha

    Niet leuk! Koop Brinta-ontbijtzakjes. Dat spul kan tenminste door een rietje.

    http://arithavermeulen.blogspot.nl/

    • Linda Rosalinde Markus

      Dank voor de tip, Aritha. Ik leef inderdaad op Brinta nu. 😉

  • Nanouk van Gennip

    Beterschap! Hopelijk geen pijn meer en ik hoop ook voor je dat de arts gelijk krijgt en dat het wordt zoals het was 🙂

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt, Nanouk! Ik hoop het ook!