Ook een romanschrijver kan wegwerpartikelen publiceren

ArjenLubach

Hij wilde met zijn thriller graag een Gouden Strop winnen, en voor een roman een literaire prijs krijgen. De eerste won hij niet, maar zijn visie op het genre is verfrissend. ‘Er bestaat veel minachting onder romanschrijvers voor het thriller genre,’ zegt Arjen Lubach terecht in zijn interview in NRC Handelsblad en nrc.next. Hij wilde zijn thriller niet onder pseudoniem schrijven, want hij is er net zo trots op als op zijn eerder geschreven romans. En waarom ook niet?

Het interview is uitgewerkt door Arjen Ribbens, en behalve de voornaam die hij met de schrijver deelt, valt me nog iets op: hij is redacteur kunst. En dat stemt me positief, want schrijven is een kunst. Zoals het tijdens de debatavond over de toekomst van de roman mooi verwoord werd: ‘Het is een trage, goedmoedige kunst die totaal geen haast heeft, en de enige kunst van de intimiteit.’

Dat er dan toch neergekeken wordt op thrillers als ‘wegwerpartikelen’ en ‘makkelijk cashen’, vind ik vreemd. Is het jaloezie voor het massapubliek dat de thriller in korte tijd heeft gekregen? Is het een metalige, onprettige nasmaak, zoals bloed dat de tong raakt wanneer het uit het zachte wangvlees sijpelt? De drang om zo’n groot publiek ook met een roman aan te spreken?

Thrillergenre

‘Een literaire thriller heeft een mooie, onderliggende laag, een dieperliggend verhaal dat tevoorschijn komt,’ vindt schrijfster Loes den Hollander. ‘De taal wordt mooi gebruikt, het is zelfs een beetje poëtisch.’ Toch jammer dat schrijvers zoals zij, met hart voor hun verhalen en lezers, volgens velen ‘wegwerpartikelen’ schrijft.

Genres geven zoekende lezers een overzicht in boekhandels en bibliotheken. Ze zorgen ervoor dat er lijstjes met genomineerden gemaakt kunnen worden. En ze maken benoemen van het soort boek makkelijker. Maar verder zeggen ze niets. Daarom moet een schrijver zijn verhaal eerst opschrijven zoals hij het wil vertellen, en daarna pas kijken in welk genre het eigenlijk thuishoort.

Want een genre maakt een boek niet fantastisch of afschuwelijk slecht. Dat doet de schrijver zelf, en daar hebben óók romanschrijvers talent voor.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Hmm ja, maar voor mij zit de uitgever er ook voor iets tussen. Deze moet een beetje opletten met de etiketjes die hij op de boeken kleeft. Net zoals mijn haren overeind gaan staan wanneer E.L. James het literatuur-etiketje krijgt, krijg ik ook de rillingen wanneer thriller en literaire thriller in één vergaarbak gegooid worden. Ik hou enkel van de literaire thriller. Dat staat los van het genre an sich – het heeft enkel te maken met mijn voorkeur voor literatuur…
    (En net zoals er romannetjes zijn die ahw aan de lopende band geschreven kunnen worden, zijn er volgens mij ook effectief wel zo’n “wegwerpthrillers” waarvan de auteur er zo’n 2 per jaar produceert…)