Op Caribische schrijversretraite in een slavenhutje

11.32 am, slavenhutten bij de witte pilaar

Het lijken hondenhokken. Kleine, witgeschilderde hondenhokken met uitzicht op zee. Er staan er minstens tien, keurig in rijen opgesteld. Terwijl ik op mijn knieën zak om één van de hutjes beter te bekijken, kan ik nauwelijks geloven dat hier echt mensen in hebben gewoond.

Door de deuropening past net een kleine geit en de vierkante opening achterin is te klein om echt als raampje te kunnen functioneren. De vloer is hard, uitgedroogd en bezaait met losse stenen.

De slaven die eeuwen geleden de hutjes bewoonden, droegen manden met zout naar de schepen wanneer ze aanmeerden. Aan de witte pilaar zag het schip welke zoutsoort hier opgehaald kon worden.

Die wetenschap geeft het indrukwekkende uitzicht iets triests. Het zorgde ervoor dat je als slaaf precies kon zien wanneer je lijden weer begon. SlaveHut2Bonaire

In de houten daken van de hutjes zijn namen gekerfd. Soms met een hartje ertussen, vaker met een telefoonnummer erachter.

Hoewel het overduidelijk kreten van toeristen zijn die het een bijzondere plaats leek om hun prille liefde te vereeuwigen of zelfs nieuwe contactpersonen te zoeken, kan ik me voorstellen dat er altijd al kreten het hout hebben gesierd.

Wanneer je als slaaf niets hebt en zelfs het te kleine hondenhok waarin je woont niet van jou is, moet het bevrijdend voelen om iets te kunnen schrijven. Al is het met een scherpe steen in een verdroogde, houten balk.

Het zorgt ervoor dat ik de ondergaande zon die regelmatig mijn uitzicht vormt wanneer ik van het Caraïbische schrijversleven geniet, meer waardeer. Want dat kan nu gewoon. Schrijven. Hier, of aan de andere kant van de wereld.

Helemaal vrij.

Dit artikel maakt deel uit van de serie over het Caraïbische schrijversleven, waarin ik op zoek ga naar schrijfgewoontes in het buitenland en wat het schrijversleven daar anders maakt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Arjan van den Berg

    Zo, je krijgt tijdens je vakantie ook nog diepe inzichten… Ja, daar sta je in Nederland niet zo bij stil. Mooi dat schrijven zo zelfs iets bevrijdends krijgt en je omgeving ook tot leven komt, iets te vertellen heeft.