Perfectie

Waarom ik geen perfect schrijfproces wil

Perfectie is vreselijk. Je bereikt het namelijk nooit. Er is altijd iets dat anders had gekund, mooier, beter, groter, perfecter. Ik merk het nu ik een bloggids voor studenten schrijf. Ik heb een deadline én een geplande vakantie, dus schrijf ik iedere dag zoveel mogelijk om de eerste versie af te krijgen. Nu pas merk ik dat, hoewel ik schrijven heerlijk vind, ik het af en toe echt haat. Want wat je ook opschrijft, het is nooit zo perfect als het plaatje ervan in je hoofd.

In mijn hoofd is de gids af, prachtig opgemaakt, logisch opgebouwd en staat het vol handige tips en persoonlijke ervaringen. Op papier zie ik een ruwe eerste versie, een indeling die nog wat aandacht verdient en veel tekst waarvan ik denk: is dit de beste manier om het te zeggen? Is dit wel inspirerend genoeg voor studenten? Hebben ze hier wel iets aan?

Zolang ik niets op papier had, kon ik erover dromen. Het groot en perfect maken in mijn hoofd. Nu ik mezelf iedere dag confronteer met de realiteit, merk ik hoe moeilijk het is om aan dat beeld te voldoen. Perfectie bestaat niet, behalve in ons hoofd. Ik denk dat het de reden is waarom ideeën niet van de grond komen, verhalen het daglicht niet zien en ondernemingen niet starten. Ieder begin doorbreekt het perfecte beeld. Voordat je een sprankje ziet van het beeld dat je hoofd hebt, moet je er veel tijd, werk en energie in steken. Alleen is het enthousiasme vaak voor die tijd al verdwenen.

‘Practice makes perfect real.’

En dan, na een paar uur schrijven, zie je het resultaat van al dat zwoegen. Woorden die anders hadden gekund, zinnen die niet lekker lopen en alinea’s die verkeerd om staan. Wat ik ook zie, zijn pagina’s vol tekst die, hoewel de vorm nog niet ideaal is, ergens over gaan. De kern zit erin, het begin is gemaakt. Er staat iets op papier. En uiteindelijk is dat meer waard dan het perfecte plaatje in mijn hoofd, want dat plaatje blijft abstract en onwerkelijk. Dit, wat er staat, is echt.

Ik hoef geen perfectie. Ik wil echt.

Tip: als je in een schrijfproces zit, ga wandelen. Luister een podcast, kijk om je heen en trek een halfuurtje uit om een rondje te lopen. Het helpt om je hoofd leeg te maken en afstand van je werk te nemen. Met een beetje geluk waait de wind het perfecte plaatje zo uit je hoofd. Kun je daarna weer lekker aan de slag.

Nog een tip: lees dit blog van Peter Zantingh over hoe moeizaam een schrijfproces kan verlopen – ja, ook echte schrijvers hebben er last van.

Foto door Lian Jonkman

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.