Philip Huff: ‘Ik merkte dat er echt een verhaal in zat’

philiphuff

‘Ik denk dat iemand je iets wil vragen.’ Een lange man met een driedagenbaardje draait zich om en kijkt me aan. ‘Jij bent toch schrijver Philip Huff?’ Terwijl ik richting de kapstok liep, had ik hem zien staan en na een paar wijntjes durfde ik het toch te vragen. ‘Dat klopt,’ antwoordt hij, terwijl hij zijn hand uitsteekt. ‘Philip.’

‘Nog gefeliciteerd met het winnen van de Diorapthe Jongerenliteratuur Prijs,’ glimlach ik. Hij vraagt of ik Literaturfest leuk vond. Ik knik, en vraag hem hoe hij op het idee voor zijn boek Niemand in de stad kwam. Die vraag is hem waarschijnlijk al dertig keer gesteld, maar hij lacht en lijkt het niet erg te vinden. ‘Ik schreef een kort verhaal over studenten in Amsterdam en merkte toen dat daar echt een verhaal in zat.’

‘Zijn nieuwe boek, een verhalenbundel, is nog veel beter,’ beweert een vrouw naast hem. ‘Die moet je ook lezen, want hij is echt goed en..’ Ze draait zich naar Philip. ‘Hoeveel exemplaren heb je van Niemand in de stad verkocht?’ Ze klemt haar handen om haar glas en kijkt hem verwachtingsvol aan. ‘Zeventigduizend, ongeveer. Alweer de zesde of zevende druk geloof ik. Maar bij Saskia Noort is dat nog niet eens één druk.’

Achterflap

‘En waarom ben je gaan schrijven?’ ‘Vroeger had ik vooral een liefde voor lezen en buiten zijn. Later is daar schrijven bijgekomen, toen maakte ik samen met een vriend boekjes en schreef ik veel korte verhalen.’ Dan kijkt hij op. ‘Schrijf je zelf ook?’ Ik knik, maar voeg eraan toe dat het niets professioneels is. ‘En hoe oud ben je?’ ‘Negentien.’ ‘Dan moet je vooral levenservaring opdoen, jezelf ontwikkelen.’

Ik vraag hem hoe hij dan over schrijfcursussen en opleidingen denkt. ‘Dat is iets persoonlijks, het ligt eraan of je een klik met die mensen hebt. Als je er zelf in gelooft, dan kun je dat doen.’ Ik kijk naar mijn pols en zie dat ik weg moet als ik de laatste trein wil halen. ‘Nog een laatste vraag,’ glimlach ik, terwijl ik me verontschuldig. ‘Hoe oud was je eigenlijk toen je debuteerde?’

‘Vierentwintig,’ antwoordt hij lachend. ‘Dus je hebt nog even.’

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Oei oei oei, voor mij blijven er dan nog maar twee jaartjes over hoor! Tijd om in actie te schieten.

    • Linda Rosalinde Markus

      Haha, dan is dat ‘even’ inderdaad niet zo lang meer. Aan de andere kant: ze zeggen dat een slecht debuut nooit vergeten wordt. Ik zou me dan ook meer richten op het verhaal dat je wil vertellen en de uitwerking daarvan, dan je leeftijd.

  • Pingback: Een echte schrijver leest langzaam - Passie voor Schrijven | Passie voor Schrijven()