Wat het probleem is met obsessies en wat The Crash Reel je daar over leert

Als meerdere mensen in je omgeving je aanraden om een documentaire te bekijken, moet hij wel echt goed zijn. Toen bleek dat de documentaire in het aanbod van Netflix zit, had ik helemaal geen excuus meer om hem niet te kijken. De documentaire heet The Crash Reel en gaat over hoe de Amerikaanse snowboarder Kevin Pearce zich voorbereidt op de Olympische Winter- spelen van 2010. Halverwege wordt het een totaal andere documentaire: Kevin Pearce valt.

[heading margin_top=”14″]Kevin Pearce gaat door, hij lacht de risico’s weg[/heading]

Je ziet hem opgroeien, risico’s nemen, leren hoe skateboarden, surfen en snowboarden werkt. Je leer hem kennen als een gedreven persoon met ongelofelijk veel liefde voor het snow- boarden, mogelijk blinde liefde: hij ziet de risico’s niet of lacht ze weg. Hij wordt ouder, wint belangrijke snowboardcompetities en is dan ineens favoriet voor de Olympische Winterspelen.

De documentaire telt af naar de Olympische Winterspelen, tot Kevin tijdens een training op een halfpipe verkeerd terechtkomt. Hij wordt per helikopter naar het ziekenhuis vervoerd en houdt ernstig hersenletsel over aan zijn val. De Spelen gaan aan hem voorbij, hij moet revalideren. Zodra hij weer enigszins kan functioneren, zegt hij: ‘Ik wil weer snowboarden.’ Hij is vastbesloten zijn rivaal Shaun White nog eens te verslaan, zelfs zo erg, dat zijn familie ongerust wordt.

Ze organiseren een soort interventie, gaan met zijn allen om tafel zitten en vertellen hoe ze zich voelen over Kevins wens om weer te gaan snowboarden. ‘Ik wil gewoon niet dat je doodgaat,’ zegt zijn jongere broertje. ‘Ik wil niet dat je dat risico neemt.’ Zelfs na het emotionele gesprek blijft hij bij zijn standpunt: hij gaat snowboarden. ‘Ik begrijp dat het moeilijk voor jullie is, maar jullie weten niet welk gevoel snowboarden me geeft, hoe gek ik erop ben.’

[heading margin_top=”14″]Je fixeren op een obsessie is gevaarlijk[/heading]

Het enige dat ik dacht tijdens de documentaire was: ‘Die jongen is geobsedeerd door zijn sport.’ Ik hou niet van obsessies. Daarom noem ik schrijven ook een passie, modewoord of niet. De verschillende definities van obsessies zijn: abnormaal sterke belangstelling, bezetenheid, nergens anders meer aan kunnen denken, dwingende interesse. Net na het bekijken van de documentaire lees ik deze blogpost van Kitty Killian, waarin ze ondernemers aanmoedigt om ‘over de juiste obsessie te bloggen’.

Als jouw waarde afhangt van één aspect in je leven, en je stopt daar al je energie in en je faalt, dan is de teleurstelling groot.

– uit Chasing Beauty
(jaja, ik weet het, ik kijk veel documentaires)

Het probleem met een obsessie is dat het woord impliceert dat er geen ruimte is voor andere interesses in je leven. Dat is bijna nooit zo, we hebben meerdere interesses. En als het zo is dan is het ongezond. Mensen vragen om over hun obsessie te bloggen, is hen vragen het on- mogelijke te doen: één interesse kiezen, die boven alles plaatsen en daar de rest van je leven over schrijven. Een leven draait niet om één interesse. Een blog ook niet.

Ik noem mijn blog wel ‘passie voor schrijven’, maar meer dan dat is het ook niet. Ja, ik vind schrijven fantastisch en ik doe het graag en veel, maar niet onophoudelijk. Ik interesseer me ook voor andere dingen. Communicatie, bijvoorbeeld. Hoe meer ik erover leer, hoe interessanter ik het vind. Nieuwe talen leren, hoe beschamend het soms ook is als je zinnen verkeerd uitspreekt in een groep. Koken en bakken, ook al doe ik nog niets zonder beproefd recept.

Een mens kan veel, meestal meer dan één ding en zal zich daarom ook niet tot slechts één interesse beperken. We zijn nieuwsgierig, leren, ontdekken, doen veel. Je fixeren op één ding, een obsessie, is gevaarlijk. Als je daar je voldoening uithaalt en al je energie in stopt, is de teleurstelling onverdraaglijk wanneer het niet lukt op de manier zoals jij het wilt. Dan moet je sterk genoeg zijn om daarmee om te gaan, het aan te kunnen.

Ik hou het bij meerdere interesses. En de ene interesse die daar bovenuit springt mag je dan best een passie noemen.

Foto door: generikal

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Nou kan ik me ook alweer veel minder schuldig voelen omdat ik over zoveel dingen wil bloggen 😛
    Maar je hebt absoluut gelijk! Een mens heeft meerdere interesses en je maar op een ding focussen lijkt me ongezond. Ik hou van passies, hoezeer het ook een modewoord is. Gepassioneerde mensen zijn inspirerende mens!