Publiceren lijkt niet langer een gouden randje, maar een op zichzelfstaand doel

Fris met een notenkoekje, familie op de bank en de televisie aan. Zo herinner ik me de zondagen die ik vroeger bij mijn opa doorbracht om naar het schaatsen te kijken. Onze handen hielden we in een driehoek om onze neus geklemd, zodat het leek alsof we allemaal tegelijk moesten niezen. Zo gebiologeerd keken we naar onze Nederlandse kampioenen op het ijs.

[heading margin_top=”14″]Mocht Bergsma balen van zijn bronzen medaille?[/heading]

Het schaatsen geeft me sindsdien een warm gevoel. De schema’s opzoeken, kijken hoe laat Nederland moet, de televisie aanzetten om alvast in de uitgelaten sfeer van de Olympische Winterspelen te komen. De Olympische Winterspelen hebben iets feestelijks, de verwachtingen zijn hoog. Het begon vorige week zaterdag met de vijf kilometer voor mannen. Sven Kramer won, zoals verwacht, maar ook de rest van het podium kleurde oranje.

Zilver voor Jan Blokhuijsen en brons voor Jorrit Bergsma. Een bizar begin van de spelen. ‘Feest,’ is de eerste gedachte. Vieren dat Nederland zo’n geweldige start heeft gemaakt. Of toch niet. Na de race werd Jorrit Bergsma geïnterviewd. Hij noemde zijn prestatie ‘heel slecht’: ‘Ik dacht echt voor goud te kunnen gaan, maar het is het niet geworden.’ Hij baalde.

Meteen vroeg ik me af of dat terecht was. Heb je wel het recht om te balen dat je geen goud gewonnen hebt, terwijl het brons om je nek hangt? Als het om schrijven gaat, zeg ik zo vaak dat je van het schrijven zelf moet genieten. Dat het er niet om gaat of je gepubliceerd wordt of een wedstrijd wint, maar om het plezier dat je erin hebt, de voldoening die je eruit haalt.

[heading margin_top=”14″]Soms lijkt publicatie geen gouden randje, maar een doel [/heading]

Daarom had ik verwacht dat Bergsma ontzettend blij zou zijn met zijn medaille. Uit al die schaatsers uit allerlei verschillende landen, won hij het. Hij deed mee aan een wedstrijd waar niet iedere schaatser aan mee mag doen en haalt de derde plek. Lijkt mij fantastisch en genoeg reden om in de medaille te bijten, maar blijkbaar zag hij dat zelf niet zo.

Natuurlijk kun je weleens balen van een wedstrijd die je niet wint of, als je verder bent, een manuscript dat afgewezen wordt. Maar volgens mij zou dat niet het enige moeten zijn waar je je voldoening uithaalt. Schrijven doe je toch uiteindelijk omdat je het schrijven zelf zo leuk vindt, en niet omdat je ook in de boekwinkels wil liggen?

Soms lijkt het alsof uitgegeven worden of een literaire prijs winnen niet langer als een gouden randje om je schrijfcarrière wordt gezien, maar als doel op zich. En dan vraag ik me af: gaat dat samen? Voldoening uit je werk halen en ondertussen naar publicatie toeleven en het daar allemaal voor doen?

Foto door: Andy Miah

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.