Rauw verdriet.

Alsof een hand steeds harder in je hart knijpt en daardoor je luchtwegen blokkeert. Zo voelt het wanneer je je beste vriend moet laten inslapen. Terwijl hij op de behandeltafel lag en steeds zachter ademhaalde, voelde ik mijn hart krimpen. Rauw verdriet, waarbij het ineens niet meer uitmaakt wie je ziet of hoort. Tranen die lelijke strepen over je wangen trekken, maar die je niet wegveegt omdat je voelt hoe zinloos dat is.

‘Het schiet niet erg op hè,’ zei de dierenarts, vlak voor ze hem een tweede injectie toediende. Hij ademde nog, bewoog zijn kop. Ik begreep haar niet. Het ging juist te snel. Twee uur geleden wist ik nergens van, nu stond ik naast een kat die wel op de mijne leek, maar me verder in niets aan hem deed denken. Toen de rode vloeistof in zijn ader verdween, voelde ik niets.

Het gebeurde gewoon.

‘Love knows not its own depth until the hour of separation.’

– Kahlil Gibran

‘Hij is al ver heen,’ zei ze. Mijn kat lag daar niet. Zijn ogen reageerden niet op me. Wat daar lag, was een verzwakt overblijfsel van wat hij ooit was. Een bloedprop die op de verkeerde plaats in het lichaam blijft steken. Dat is alles wat er voor nodig is om plotseling te verdwijnen. Om te veranderen in een omhulsel waarvan de inhoud er elk moment uit gezogen wordt.

Ik weet nog steeds niet of het tot me is doorgedrongen.

Zolang je ergens anders bent, kun je tegen je gedachten liegen. Je inbeelden dat hij thuis gewoon voor de openhaard ligt, zoals altijd. Dat hij morgenochtend de condens van het raam zal likken en in de keuken bedelt om verdunde melk. Dat hij op mijn favoriete sjaals ligt of op mijn net opgemaakte bed.

Thuis besef ik pas dat er iets mist.
Dat het toch mijn kat was, daar op die behandeltafel.

De hand knijpt alleen maar harder.

Lucky.
16-09-2006 ♥ 17-02-2015

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Een digitale knuffel en kus voor jou! <3

  • Jos Eising

    Indringend en indrukwekkend beschreven.. Sterkte Rosalinde.. Knuffel voor jou! X

  • Lilith_8

    Ik heb vorig jaar mijn degoetje laten inslapen… Het was een heel vreemde ervaring om dat nog warme lijfje vast te houden. Sterkte hoor, Rosalinde!

  • Literasa

    Sterkte!

  • Rosanna Funnekotter

    Tranen… Wat een nachtmerrie moet dit zijn! Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies. Liefs <3

  • Veel sterkte Rosalinde, ik kan me zo inleven in je situatie met jouw beschrijving. En dat doet pijn…

  • karin

    ik lees het nu pas. au.

  • Marijn Sikken

    Als er een mens overlijdt, staat iedereen voor de nabestaanden klaar – iedereen begrijpt dan de omvang van het verdriet. Bij huisdieren is dat anders, alleen de mensen die het zelf hebben meegemaakt, begrijpen dan waar je doorheen moet. Neem er je tijd voor.

    Veel liefs, Marijn

    PS: Ik kan me voorstellen dat het schrijven van dit stuk alleen al je heeft geholpen, je hebt het heel mooi en waardevol gedaan. Lucky had geluk met jou.

  • Pingback: Schrijven is krachtig omdat je met woorden echt iets kunt bereiken - Passie voor SchrijvenPassie voor Schrijven()

  • Pingback: Online je kwetsbare kant tonen: durf jij het? | Cup of Copy()

  • Pingback: Hervonden geluk. - Passie voor Schrijven()