Waarom het twee jaar duurde voor ik mijn rijbewijs haalde: het was geen prioriteit

Ik heb mijn rijbewijs gehaald. Het zijn vijf woorden die ik lange tijd heb willen uitspreken, nu kan het eindelijk. De eerste rijles kreeg ik op mijn achttiende verjaardag, inmiddels zit ik halverwege mijn twintigste levensjaar. Vrienden vroegen me vaak of ik het nog zou halen voor mijn tachtigste. ‘Neem gewoon twee lessen per week, dan heb je het zo,’ was een goedbedoeld advies. Ik kwam erachter dat het helemaal niets te maken had met het aantal rijlessen per week, maar met het stellen van prioriteiten.

[heading margin_top=”14″]Mijn rijbewijs halen? Dat kwam op de derde plek[/heading]

Toen ik vijf was, kreeg ik een ernstig auto-ongeluk terwijl ik nietsvermoedend op de achterbank zat. Een vrachtwagenchauffeur lette niet goed op bij het invoegen op de snelweg en raakte onze auto. Onbewust heb ik autorijden daardoor nooit echt leuk gevonden. Als ik in de auto bij anderen zat, was ik gespannen en op snelwegen kromp ik ineen wanneer een vrachtwagen te dichtbij kwam. Ik associeerde rijden met ongelukken en wist: ooit moet ik dit leren.

Die dag kwam veel te snel. Ineens was ik achttien en kreeg ik een rijles cadeau, ingepland op mijn verjaardag. ‘Als je het eenmaal leert, wordt die angst vanzelf minder,’ beloofde de instructeur. Ik wuifde het weg. Welke angst? ‘Ik hou gewoon niet zo van snelwegen,’ zei ik, en daarmee deed ik de ervaring af als iets irrelevants. Iets waarmee ik niets te maken had, want ik was pas vijf toen het gebeurde; zoiets kon me onmogelijk nu nog beïnvloeden.

Dat het me wel beïnvloedde ontdekte ik dit jaar tijdens een college over het stellen van prioriteiten. We moesten drie doelen noemen die we we wilden bereiken en ze op volgorde zetten: welk doel was het belangrijkst? Ik zette het halen van mijn diploma op nummer één, het halen van een rijbewijs kwam met tegenzin op de derde plek. Ik gaf het niet graag toe, maar de rijlessen waren een obstakel, iets waar ik me wekelijks toe verplichtte zonder het echt te willen.

De docente vroeg waarom ik mijn diploma op de eerste plaats zette, terwijl dat pas over twee jaar echt belangrijk werd. Dat rijbewijs, had ik dat niet harder nodig? ‘Nee,’ verdedigde ik mijn keuze, ‘ik neem de trein naar colleges en voor het doen van boodschappen pak ik de fiets.’ Een auto had ik niet nodig, dus een rijbewijs ook niet. Ze vroeg door, was verbaasd dat ik er al twee jaar mee bezig was om dat rijbewijs toch te halen. ‘Ben je er wel echt mee bezig?’ vroeg ze. ‘Volgens mij is het enige wat je tegenhoudt, jijzelf.’

Mijn docente had gelijk. Ik hield mezelf tegen. Snelwegen en vrachtwagens maakten me onzeker, waardoor ik dacht dat ik nooit een veilige bestuurder zou kunnen zijn. Dat ik een keer vol remde toen ik op de snelweg tussen twee vrachtwagens terechtkwam, versterkte die gedachte. Ik plande wel rijlessen in, maar ik geloofde niet dat er ooit een examinator zou zijn die mij zou laten slagen. Door dat gebrek aan zelfvertrouwen in de auto gaf ik mezelf geen kans: ik ging er niet voor, niet echt.

[heading margin_top=”14″]Als iets een prioriteit wordt, voel je dat[/heading]

Ik schrapte het halen van een rijbewijs van het doelenlijstje en stelde een nieuw lijstje op waarbij het op nummer één kwam. Het werd een prioriteit, iets waarin ik wilde geloven. Het was niet langer de vraag of ik ooit een rijbewijs zou halen, maar wanneer. Zou het inderdaad pas op mijn tachtigste zijn of kon ik ervoor zorgen dat ik hem nog voor de zomer zou halen? Ik zocht een nieuwe rijschool, zette me in voor de lessen en plande zelfs een rijexamen in. 15 juli 2014, de dag waarop het voor mij zou gebeuren.

De dagen voorafgaand aan het rijexamen kon ik aan niets anders denken. Het verklaart mede het gebrek aan blogposts in de afgelopen week. Ik stond op met gedachtes over het halen van een rijbewijs en het verdween niet uit mijn gedachten tot ik mijn bed weer opzocht. Ik bekeek YouTube filmpjes, leerde alle lampjes in de auto uit mijn hoofd en pakte mijn theorieboekje erbij. Ik wilde niets anders doen dan bezig zijn met alles wat me kon helpen om het examen te halen.

‘Gefeliciteerd, je bent geslaagd.’ Dat de examinator die woorden uitsprak, komt omdat ik er een prioriteit van maakte. Je kunt wel jarenlang aan iets werken, maar als je dat doet zonder er echt mee bezig te zijn, kom je niet verder. Het is belangrijk om prioriteiten te stellen en daar kritisch naar te kijken. Om te zien dat dat rijbewijs helemaal niet op nummer drie hoort maar op nummer één. Of dat je je studie op de eerste plek zet terwijl het maken van een ongelofelijke reis voorrang verdient.

Het mooie is: wanneer iets een prioriteit wordt, voel je dat. Als je jezelf ruimte geeft om nu eindelijk aan dat verhaal te werken, neemt het die ruimte. Het vult je gedachten, is een tijd lang het onderwerp waar je met iedereen over wil praten en beïnvloedt hoe je je gedraagt. Zomaar besluiten dat iets een prioriteit wordt, is moeilijk. Je moet het echt willen, er bijna geobsedeerd mee bezig zijn. Prioriteiten stellen is moeilijk omdat we het rationeel willen doen terwijl het toch vooral emotioneel is.

Nu heb ik mijn rijbewijs gehaald. Hoe ik me voel? Onbeschrijfelijk blij. Wat ik ga doen? Mijn rijbewijs ophalen en daarna eens kijken of ik nog nieuwe prioriteiten kan stellen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Arjan van den Berg

    Ik dacht al: voor iemand die pleit om als het even kan dagelijks te
    bloggen, bleef het de laatste tijd vrij stil.;-) We hebben je wel gemist
    hoor.(A) Gefeliciteerd met je rijbewijs! Dat overwinnen van die drempel
    zal je wellicht ook wel motiveren om andere drempels te overwinnen –
    mits die prioriteit zijn, natuurlijk.;-) Goede blog.:-)