Rolling Kitchens: sfeervol culinair feestje met artiesten die zichtbaar durven zijn

‘Meelwormloempia’s en snoepsprinkhanen,’ staat op een menukaart die op het raam van een ouderwetse Volkswagen geplakt is. Er staat een gigantische rij, wat me een goed excuus lijkt om de sprinkhanen over te slaan. Er tegenover staat een Italiaans uitziende wagen waarin bruschetta’s worden bereid, ernaast een barbecue waarop hamburgers vlam vatten. Kruiden, geuren, smaken; alles vermengt zich en verspreid zich door de barbecuerook over het hele terrein van de Westergasfabriek.

[heading margin_top=”14″]Hippies met baarden en culinaire verrassingen zorgen voor sfeer[/heading]

Rondom de Westergasfabriek staan tientallen stands op wielen, de zogenaamde ‘rollende keukens‘. Het is een vijfdaags culinair en muzikaal evenement waar je kennis kunt maken met gerechten die je nooit eerder proefde. Vegetarische balletjes, falafel, brownies, tosti’s die voor je ogen geroosterd worden in een enorm ijzer, crêpes en varkensvlees; alles kun je er eten. Van traditionele gerechten uit Hongarije en Marokko tot de meer ingeburgerde broodjes hamburger en kipsaté.

Het eerste wat opvalt is de drukte, gevormd door mensen uit allerlei culturen. Amsterdammers in joggingbroek, hooggehakte modemeisjes en veel mannen met baarden. Voor de meeste stands staan lange rijen, maar vreemd genoeg stoort het niet. Deel uitmaken van zo’n rij wordt een belevenis, het verhoogt de verwachtingen van de croquette met port en blauwe kaas of kreeft die je te wachten staat. Iedereen vertrouwt erop dat het vlees gaar is en de barbecue schoon.

Het tweede is de geweldige sfeer. Als ik het evenement in twee woorden moest omschrijven, zou ik de woorden ‘hippie’ en ‘provisorisch’ gebruiken. Het doet Amerikaans aan, roept de herinnering aan de foodcourts op. Alleen lijkt dit meer op een toevallige samenkomst van mensen die van eten houden. Niemand heeft haast, alle keukens op wielen worden bekeken, zoveel mogelijk gerechten geproefd. De keukens zelf zien eruit alsof ze in vijf minuten in elkaar gezet zijn om alle hongerige aanwezigen in hun behoefte te voorzien.

PicMonkey Collage4

[heading margin_top=”14″]Het mooist zijn de bandjes die kansen zien[/heading]

Dat betekent niet dat er geen werk van is gemaakt. De meeste wagens zien er fantastisch uit. Zo is er de pieper op wielen, een houten kar in de vorm van een reusachtige aardappel. Poffertjes die een paar meter boven de grond gebakken worden en via een glijbaan naar de klanten glijden, Aziatisch eten dat onder een gedecoreerde tent wordt verkocht en Spaanse worst die aangeprezen wordt door een zwarte stier op het dak.

Het voelt een beetje als de sfeer die bij het wereldkampioenschap voetbal sterk aanwezig is, maar dan met minder patat en meer culinaire verrassingen.

Tussen de keukens ontdek ik bandjes en solo zangeressen. Je moet ze soms even zoeken in alle drukte, maar ze zijn er. Sommigen zingen zacht en onzeker, anderen luid en overtuigend. Ik hoor ‘The Legs’ spelen, een driekoppige rockband. Ze maken iets van hun optreden, zien eruit als rockers met hun lange haar en zwarte zonnebrillen. Steeds meer mensen blijven staan, er ontstaat een gevulde cirkel van mensen. Het eten is heerlijk, maar misschien zijn de muzikanten nog wel het mooist. Ze hebben lef.

Ze horen iets over eten, een evenement en veel mensen en besluiten erheen te gaan. Ze zien kansen, maken zichzelf zichtbaar voor een publiek dat hen anders nooit zou ontdekken. Het wondere leven van de artiest, de kunstenaar. Kunst maken is één ding, zichtbaar worden een tweede. Je stem laten horen en overtuigend klinken, zodat je opgemerkt wordt. Zodat mensen zien dat jouw kunst mooi en goed is en ze blijven staan om ervan te genieten.

Dit weekend was fantastisch voor iedereen die geen zin had om te koken. Voor de culinaire toerist, de kookfanaten. Maar ook voor de aanwezige artiesten. Volgend jaar ga ik weer, om naast bijzondere gerechten ook bandjes te ontdekken. Eten en muziek is een machtige combinatie.

4TheLegs

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.