Romantischer dan dit wordt schrijven niet

 

‘Huisje gezocht,’ las ik. Wat erachter stond, wekte mijn interesse. ‘Ik zoek een plek om ongestoord te kunnen schrijven.’ Ik ben veel advertenties tegengekomen met daarin verzoeken die op z’n minst wat vreemd te noemen waren. Daarom klikte ik ook deze aan, benieuwd of deze advertentie ook in het lijstje met vreemde verzoeken thuishoorde.

 

‘Ik ben op zoek naar een huisje in het bos waarin ik me een paar maanden terug kan trekken,’ stond erin. Een vrouw uit Utrecht had het geplaatst, leeftijd onbekend. Het maakte haar verzoek des te interessanter. Waarom plaatste ze het? ‘Omdat ik aan mijn eerste boek wil schrijven, ben ik op zoek naar een geschikte plek. Neem contact op, ik bedank je voor je gastvrijheid.’ De afbeelding die erbij stond liet een houten boshut zien, omringd door struiken en bomen waar het zonlicht door de bladeren scheen. Het was een mooie foto. De vrouw zou er vast heerlijk kunnen schrijven. Toch ontging de noodzaak van de adver-tentie me. Waarom wilde ze ergens afgelegen aan haar boek beginnen? Van Jan Siebelink is bekend dat hij tijdens het schrijven op zijn zolderkamer verbleef, en Peter Buwalda zonderde zich zelfs vier jaar af voor het schrijven van zijn debuut ‘Bonita Avenue’. Je van de wereld vervreemden om aan een boek te werken dat vervolgens fantastisch verkoopt het is de illusie van romantiek die rond het schrijven hangt.

Totale afzondering, een mooi uitzicht, bij voorkeur een bewolkte lucht die het rustig tikkende geluid van regen veroorzaakt en verder stilte om je eigen gedachten te kunnen horen. Dat is wat aspirant-schrijvers zoals de vrouw van de Marktplaats-advertentie lijken te willen. Een romantische plek die tot de verbeelding spreekt, waar ze eindelijk de tijd en rust vinden om dat geweldige boek te schrijven. Klein obstakel is alleen dat ze denken dat de inspiratie door die plek vanzelf in ze opborrelt. En zo werkt schrijven niet.

Vroeger dacht ik dat ik geen woorden op papier kon zetten als ik achter mijn simpele IKEA-bureau zat met uitzicht op mijn donkergrijs geverfde muur. Dat was te saai, te gewoontjes. Niet inspirerend genoeg om lekker te kunnen schrijven, in ieder geval. Daarom haastte ik me naar buiten wanneer het regende om een tentje op te zetten en vervolgens op mijn buik op de harde vloer te gaan liggen, luisterend naar de regen. Op zonnige dagen ging ik naar het park met een leeg schrift en een pen met wollige poezen erop. In het eerste geval was ik vaak al doorweekt voor ik de tent had opgezet en na een middag in het park kwam ik vaker wel dan niet terug met hetzelfde schrift dat nog steeds even leeg was.

Het leerde me dat er niet zoiets bestaat als een plek waar de inspiratie je vrijelijk tegemoet stroomt en je pen als vanzelf over het papier glijdt. Ook niet dat hutje in het bos of aan het strand. De rust is vast overweldigend en het uitzicht prachtig, maar uiteindelijk gaat het er niet om waar je het verhaal geschreven hebt, áls je het maar schrijft. Het schrijfproces bestaat voornamelijk uit op een stoel zitten en schrijven. Niet op idyllische plaatsen, maar op gewone plekken die bezocht worden door gewone mensen. Romantischer dan dat wordt het niet. Natuurlijk kan het verfrissend zijn om je even in een andere omgeving te bevinden en nieuwe indrukken op te doen, maar schrijf dan eerst je verhaal op een vertrouwde plek op.

Dan kun je je bij het herschrijven altijd nog de luxe van een afgelegen boshut veroorloven.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Het klinkt inderdaad idyllisch, zo’n boshutje, maar ik denk dat de druk om te ‘moeten’ schrijven dan te groot wordt, je huurt dat hutje tenslotte niet voor niks. Wat dat betreft kruip ik dus liever achter m’n laptop op m’n rommelige bureau/eettafel op het moment dat ik inspiratie krijg 😉

  • Ik zie er wel de charme en het nut van in eigenlijk. Misschien kan ik in de toekomst ook eens zo’n advertentie plaatsen – ben benieuwd of het wat zou opbrengen!
    Ik denk dat de afleiding daar minder groot is. Je zit afgelegen, dus je zoekt geen excuses om iets anders te doen: geen afspraken met vrienden, geen wandelingen in de stad… Bovendien kun je dan misschien een paar dagen in die “roes” blijven – je wordt er niet uitgehaald door het leven om je heen, behalve dan door de alledaagse praktische zaken die je écht niet kunt ontwijken. Het is in elk geval iets dat ik eens zou willen proberen.

  • Precies! Dan zit je daar, in die mooie afgelegen boshut, omringd door stilte en natuur. En dan moet je gaan schrijven, starend naar een wit vel of je nog lege Word-document. De druk lijkt me immens.

  • De charme zeker, maar het nut? Zoals Sylvia hieronder aangaf, word de druk om te schrijven dan wel erg hoog. ‘Oh, nu heb ik een huisje gehuurd voor een paar tientjes, nu moet het gaan gebeuren..’

    Interessante kijk heb je erop! Fijn dat je die deelt. Wat die afleiding betreft heb je volgens mij helemaal gelijk. Uiteindelijk zal het denk ik ook per persoon verschillen of het wel of niet werkt. Misschien is een keertje proberen inderdaad de beste oplossing, dan weet je pas echt hoe het is.