Schrijf en deel, want het moet eruit!

Ik heb mezelf betrapt. Niet op het eten van teveel hazelnootpasta of het vergeten van een ongetwijfeld briljant idee, maar op iets wat veel erger is. Ik besefte het toen ik het boek opensloeg waarin ik begonnen was en me niet meer kon herinneren bij welk paginanummer ik mijn ogen van het papier had gehaald.

Huh, ervan genieten?
Dat gebeurt me alleen wanneer ik mijn aandacht te lang naar iets anders heb laten gaan. Vreemd genoeg was dat ‘iets anders’ niet het dagelijkse bloggen dat ik sinds een paar maanden nastreef, maar het dagelijks lezen van veel, wellicht onleesbaar veel, blogs. Ik ben er inmiddels ook achter waarom ik dat doe.

Een boek lezen als ontspanning, is namelijk een illusie. Wanneer ik een boek lees, kijkt mijn schrijversoog (dat klinkt toch veel beter dan innerlijke criticus?) van welke stukken ik iets kan leren (bijna alles) en waar ik tussen de regels door moet lezen. In gedachten probeer ik het plot te raden, de boodschap te ontrafelen. Er dan ook nog van genieten wordt haast bijzaak.

Bladzijde

‘To-the-point’-inzichten
Dat is waarom blogs zoveel toegankelijker zijn dan boeken. Bij een boek moet ik zelf actief nadenken, bedenken wat het doel van de schrijver was, welk verhaal ik er voor mezelf uit kan halen. Bloggers hebben geleerd om binnen driehonderd woorden ‘to the point’ te komen. Minder diepgaand en vaak minder verhalend, maar het lezen ervan brengt me wel sneller tot nieuwe inzichten.

Nieuwe inzichten die ik door een boek pas zou opdoen na minstens vierhonderd bladzijden bewust gelezen te hebben. Één zo’n inzicht deed ik op toen ik over het doel van creativiteit las. De blogger had de vraag gekregen waarom ze persoonlijk zou willen bloggen, wat het opleverde. Daarop wist ze niets anders te zeggen dan: ‘Je wilt wat je maakt delen!’

Ze vergeleek het met een beeldhouwer die zijn werk in een museum wil zien, een blogger die een publicatie zoekt en schrijvers die hun verhalen willen delen. ‘Het moet eruit,’ schreef ze, ‘dat is de kern van de creativiteit.’

Dus, waarom?
Ik vraag me vaak af waarom schrijvers schrijven, waarom ze in godsnaam uren achter hun bureau doorbrengen om een verhaal te schrijven dat misschien door een paar honderd mensen gelezen zal worden. Terwijl ik die drang zelf toch ook voel. Nu besef ik dat op die vraag misschien geen antwoord te geven is. Schrijvers schrijven omdat ze iets willen delen. Omdat het eruit moet. En dat antwoord is voor nu genoeg.

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • karin

    precies.