Schrijf zinnen die literair recensenten niet begrijpen zoals Ian McEwan

Debuteren op je zevenentwintigste, om vervolgens elke dag om half tien aan je bureau zitten en hopen dat je tussen de zeshonderd en duizend woorden schrijft. Het is een manier om het leven van schrijver Ian McEwan in één zin samen te vatten. Maar – en dat weet je wanneer zijn interview met The Paris Review leest – die zin doet hem te kort.

Het interview is heerlijk uitgebreid, een perfecte longread voor een zondagmiddag als deze bijvoorbeeld. Met printoptie, zodat je ermee op de bank kunt gaan zitten.

Het begint met een opsomming van de boeken die hij geschreven heeft en de bijnaam die de schrijver nooit meer is kwijtgeraakt. Daarna lees je over zijn jeugd, zijn ouders, zijn schooltijd en hoe hij schrijven als een serieuze optie begon te beschouwen.

Het interessantste gedeelte van het interview volgt later, wanneer de interviewer naar zijn drijfveren en schrijfgewoontes vraagt. Volgens Ian halen schrijvers het meeste plezier uit hun werk wanneer ze iets schrijven wat literair recensenten niet begrijpen:

”Literary criticism, which is bound to pursue meaning, can never really encompass the fact that some things are on the page because they gave the writer pleasure.”

En dat kan niet geëvenaard worden door een succesvolle boeklancering, volle zalen bij lezingen of zelfs positieve recensies. Zinnen die niets hoeven te betekenen, maar er gewoon staan omdat de schrijver daar voldoening uit haalt.

Prachtig dat dat ook kan.

Foto door: Clemson

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Andy Peetermans

    Je gaat er serieus tegenaan, iedere dag een blog… Is dat interview ook te lezen voor niet-abonnees (en zou je in dat geval de link kunnen delen)?