Spaans leren en schrijfcursussen zijn eng, maar wat als je toch meedoet?

Een halfjaar lang volgde ik een cursus Spaans voor beginners. Elke les zat ik tussen de veertigers die de taal wilden leren om in het Spaans te kunnen bestellen tijdens zomervakanties. Dit weekend kreeg ik een mail: of ik me wilde aanmelden voor de vervolgcursus. ‘Het is zonde als je deze kans laat liggen en de taal vergeet, dus stroom door naar de vervolgcursus.’ Toen ik niet reageerde, werd ik zelfs gebeld: wilde ik meedoen of niet?

[heading margin_top=”14″]Veel dingen zijn eng, maar soms moet je dat gewoon accepteren[/heading]

Ik twijfelde, want het is een behoorlijke investering. Niet alleen het bedrag dat je voor de cursus betaalt, maar ook de tijd die je eraan kwijt bent. De perfecte cursist zou volgens het informatie- boekje elke dag een halfuur aan Spaans moeten besteden en elke twee weken een les volgen. Ook bleek tijdens de vorige cursus dat Spaans leren heel eng is. Ik en mijn medecursisten durfden geen antwoord te geven op de vragen van de docente, omdat we bang waren zinnen verkeerd uit te spreken.

Daar schreef ik nog een blogpost over trouwens, dat je moet durven mislukken. Door de herinneringen aan de vorige cursus en de zenuwen die er altijd bij kwamen kijken, twijfelde ik of ik wel verder wilde gaan. Tegelijkertijd wist ik uit ervaring dat je een taal verleert als je er geen aandacht meer aan besteed. Zo sprak ik ooit redelijk Frans en vloeiend Duits, maar zou ik me daar nu eerst weer in moeten verdiepen voordat ik dat niveau weer bereik.

Toen ik vandaag met de trein reisde, zat er een man tegenover me die Spaans sprak. Hij voerde een telefoongesprek. Ik pikte wat woorden op, herkende klanken, maar kon het gesprek niet volgen. Ik realiseerde me dat ik dat jammer vond. Ik zou het leuk vinden als ik de Spaanse taal goed zou kunnen verstaan en spreken. Als ik het niet doe, zakt het steeds verder weg, net zoals de andere talen. Dan krijg ik ongetwijfeld spijt.

Heel veel dingen zijn eng. Meedoen aan een schrijfwedstrijd is eng. Je werk aan iemand anders laten lezen (en dan niet je beste vriend, maar iemand die in het vak zit en enig verstand heeft van proza) is eng. Een schrijfcursus volgen is eng. Maar soms moet je gewoon accepteren dat het nu eenmaal eng is en kijken wat het je brengt als je het wél doet. Wat als je die schrijfcursus volgt of je inschrijft voor een wedstrijd? Wat als je Spaans leert?

En daarna echt meedoen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Oh ja, ik twijfel momenteel ook over het al dan niet inschrijven voor een schrijfcursus. Maar het voornaamste remblok is eerder “veel te duur” dan “eng”.

  • Dingen leren die in eerste instantie eng zijn, brengen je juist verder. Enneh, Spaans is inderdaad moeilijk maar o zo leuk. Heb het helaas niet bijgehouden en ben het inmiddels aardig verleerd. Dus doen!