Schrijfwedstrijden win je altijd, zelfs als je dat niet doet

Een blik op het etiket dat nauwkeurig recht op de envelop geplakt zat en ik wist wat erin zat. Ik had de bundel enkele weken geleden besteld en ergens tijdens het wachten was ik hem vergeten. De organisatie maakte de lange levertijd goed met een handgeschreven kaartje die me bedankte voor mijn bestelling en een keurig verpakte verhalenbundel.

[heading margin_top=”14″]Write Now verliezen was een pijnlijke opluchting[/heading]

Op de voorkant prijkte de titel, daaronder vijftien namen. Mannennamen. Vrouwennamen. ‘Iets te verliezen,’ heette het, met erin vijftien teksten van de finalisten van Write Now 2013. Toen de winnaar van regio Rotterdam bekend gemaakt werd, zat ik in het publiek. Mijn naam werd niet uitgesproken.

Eerst was er opluchting. Dat ik niet naar voren hoefde te komen. En, nog belangrijker, mijn verhaal niet met ongetwijfeld trillende stem hoefde voor te lezen in fel licht, met schrijvers en vertegenwoordigers van uitgeverijen op de eerste rij.

Daarna volgde de teleurstelling. Een gevoel waar ik mezelf op had voorbereid, maar waarvan ik merkte dat ik er nooit echt voorbereid op zou kunnen zijn. Misschien heb ik daarom alleen over de workshop van Henk van Straten geschreven, en niet over de rest.

Want dan moest ik erkennen dat mijn tekst niet goed genoeg was. En dat deed, ondanks dat de andere verhalen absoluut goed waren, pijn.

Kaartje

[heading margin_top=”14″]Je schrijft, dus je wint[/heading]

Toen ik de verhalenbundel in mijn handen hield en doorbladerde, wist ik waarom ik er vijftien euro voor betaald had. Omdat ik de winnende verhalen wilde lezen. Ik wilde weten welke kwaliteiten de vijftien finalisten hadden, wat hun verhalen goed maakte en vooral, waarom ze beter waren dan het mijne.

‘Iets te verliezen,’ stond op de voorkant. Dat is niet te voorkomen wanneer je meedoet aan een schrijfwedstrijd. Je geeft je over aan de jury, wat je afhankelijk maakt van hun subjectieve oordeel.

Maar winnen hoort er ook bij. Je hebt een tekst geschreven, ingezonden. Daar krijg je iets voor terug. Zoals de bruikbare adviezen tijdens die workshop, een avondvullende ervaring en de verhalenbundel. Zelfs een handgeschreven kaartje.

En dat maakt dat ‘iets’ dat je verloren hebt, ineens een stuk minder belangrijk.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Het is sowieso wel goed dat je de bundels van de winnaars kunt lezen! Dan kun je daar inderdaad iets uit leren. Ik heb onlangs iets ingestuurd voor een 55-woorden-verhaal, maar dat zegt ’n beetje minder – met zo’n kort fragment kan ik niet goed opmaken waarom andere verhalen beter waren…
    Misschien zou het ook niet goed zijn om nu al te winnen – wat heb je dan nog te leren? 🙂