Schrijven is even belangrijk als ademen, dus schrijven we erover

‘Ineens was daar het besef dat ik plotseling misselijk werd van mijn werk,’ zei Renate Dorrestein op het Logos Festival. ‘Toen heb ik me laten omscholen tot stemacteur.’ Het boek dat ze over haar writer’s block schreef, ‘De blokkade’, heb ik net uit. Het blijft merkwaardig: ook wanneer het schrijven niet lukt, moeten schrijvers schrijven.

Schrijven lijkt voor schrijvers synoniem te staan aan ademen. Renate Dorrestein werd niet gelukkig van een carrière als stemacteur, dus bleef ze ondanks haar creatieve blokkade schrijven. Schrijver Henk van Straten noemt zichzelf een ‘schrijver in de marge’, zo eentje die alleen de eerste druk van zijn boek verkoopt. Toch wil hij blijven schrijven:

Er zijn ontzettend veel schrijvers die (nog) niet doorbreken bij het grote publiek. Ondanks dat blijven ze achter hun computer kruipen om rusteloos te blijven tikken, net zolang tot de volgende roman af is. En de volgende. En de daarop volgende. Stoppen kan niet.

Coen van Beelen schreef op Passionate Platform:

‘Voor de auteur die zich geen leven zonder pen en papier kan voorstellen, is het niet zo eenvoudig om er na de zoveelste tegenslag maar de brui aan te geven. Het schrijven zal altijd als een bungeejumpkoord aan hen blijven trekken.’

Als die roman niet uit je vingers wil komen, zit er niets anders op dan schrijfboeken te schrijven. Want schrijvers weten ‘iets’ van schrijven, ze voelen of denken er iets bij. Dus schrijven ze erover. Of geven workshops. Of bloggen.

Want blogs over schrijven zijn er ook. Niet altijd (lang niet altijd) door schrijvers, maar ze zijn er wel. Vooral Amerikaanse, die goed gelezen worden en hun lezers de hoop geven dat die roman er ooit echt gaat komen. Ook ik schrijf erover. Het liefst dagelijks, anders zoveel mogelijk.

Ik vroeg me af hoe dat kan, zoveel schrijven over schrijven. Dat het lijkt alsof er nooit een einde aan komt.

Het antwoord kreeg ik tijdens Manuscripta tijdens het interview met Saskia Noort en Jan Heemskerk. ‘Houden de vragen dan nooit op?’ werd er gevraagd. Ze schudden hun hoofd. ‘Nee, het is een onuitputtelijk onderwerp.’

Misschien geldt dat ook voor schrijven. Het is onuitputtelijk.

Foto door: Joe

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.