Schrijven aandacht geven is niet vanzelfsprekend: schrijven is zwoegen

Altijd wanneer ik mensen spreek die graag schrijven, moedig ik ze aan ermee door te gaan. Vaak vinden ze dat een onnodige opmerking. Ze schrijven toch? Ze vinden het toch leuk? Natuurlijk gaan ze ermee door. Laatst vroeg ik me af waarom ik dat per se wil. Waarom moeten ze blijven schrijven? Ik heb het dan over (nog) niet gepubliceerde schrijvers, die vooral voor zichzelf schrijven en hun verhalen niet met de wereld delen. Wat win ik ermee, vroeg ik me af. Hun verhalen zal ik toch nooit lezen.

[heading margin_top=”14″]De verbinding met schrijven verlies je in een oogwenk[/heading]

Ik ben erachter: ik win er niets mee, maar zij wel. Jaren geleden, toen ik het schrijven nog maar net ontdekte en vooral probeerde binnen de lijntjes te blijven (aan elkaar schrijven, wat was dat mooi en onpraktisch), hield ik dagboeken bij. De eerste maand schreef ik trouw iedere dag, daarna werd het steeds minder, tot ik dacht: ‘Ik heb teveel dagen gemist, ik stop ermee.’ Nu lees ik soms verhalen terug uit die dagboeken en heb ik spijt dat ik er niet mee doorgegaan ben.

Dan had ik nu ongelofelijk veel leuke verhalen om te lezen, verhalen van situaties en gedachten die ik me nu niet eens meer kan herinneren. Nu ik eraan terugdenk, weet ik waar het door kwam. Ik verloor de verbinding met het schrijven. Ik wist niet meer dat ik er blij en rustig van werd, ik herinnerde me niet meer dat het me veel bracht en zelfs de complimenten van de juf over mijn anders zo nette schrijfstijl miste ik niet. Het stopte gewoon.

Het gekke is dat je die verbinding met het schrijven nog steeds makkelijk kunt verliezen. We hebben het allemaal druk, willen naar de sportschool, iets leuks doen met de mensen om ons heen, series volgen, geld verdienen, op de bank hangen, slapen. We willen zoveel. Juist schrijven laten we dan vaak vallen. ‘Vandaag heb ik het te druk’, ‘Nu ben ik niet in de stemming’, ‘Morgen heb ik misschien tijd’ en ‘Dat komt wel weer een keertje.’

[heading margin_top=”14″]Leun niet achterover, blijf schrijven[/heading]

Ook bij bloggen werkt het zo. Mijn blogheld Ernst-Jan Pfauth biechtte het op toen ik hem vroeg waarom hij niet langer dagelijks blogde: ‘Ik was een keer ziek en daardoor deed ik het vier dagen niet,’ zei hij. Toen was hij het ritme kwijt, gaf hij op en besloot hij incidenteel te bloggen. Zijn blogstukken, vroeger inspirerend en iets waar ik naar uitkeek, zijn veranderd in korte besprekingen van films, series en boeken die zo af en toe online komen. Jammer.

Daarom moedig ik iedereen aan om te blijven schrijven en bloggen. Ik weet hoe het voelt om ineens die verbinding met het schrijven te verliezen. Het lijkt niet langer belangrijk, niet langer iets wat je toch al zo kostbare aandacht waard is. Terwijl, hoe ironisch ook, je dat juist begint te begrijpen wanneer je het die aandacht geeft. Blijf dat doen. Want ja, je schrijft en ja je vindt het leuk, maar dat je er ‘zomaar’ mee doorgaat is niet zo vanzelfsprekend.

Opgeven is achterover leunen. Schrijven is zwoegen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Toch ergens een geruststelling dat zelfs grote namen als Ernst-Jan Pfauth niet perfect zijn als het op schrijven aankomt 😉 Ik had iets vergelijkbaars in februari: wekenlang dagelijks geblogd, toen kwam carnaval, werd ik daarna ziek en bye bye was de inspiratie en zin om te bloggen. Ik probeer dat ritme wel weer terug te vinden, maar het is er nog steeds niet helemaal.. Ergens jammer, maar aan de andere kant ook wel prima.

  • Jozef

    Zo herkenbaar. Ik zit zelf ook even niet meer in het ritme. Heb vorige week mijn bloglezers al gewaarschuwd, maar het is me nog niet gelukt het weer op te pakken. Komt wel weer…

  • Pingback: Bites uit de Blogosphere | KastanjeMedia()

  • Lilith_8

    Ik ben alvast blij met jouw tip om ’n vast ritme aan te houden. Niet alleen het bloggen gaat beter, ook het schrijven gaat momenteel goed. Gisteren heb ik geloof ik voor het eerst in mijn leven ’n verhaaltje afgewerkt. ’n kort verhaal weliswaar (slechts zo’n 3000 woorden), maar kom. Nu is mijn idee wel verschwunden natuurlijk – moet ik een nieuw bedenken.