Schrijven is krachtig omdat je met woorden echt iets kunt bereiken

Wat doe je als er een vervelende situatie is waar je op dat moment niets aan kunt veranderen? Ik wil dan weg. De ruimte uit, ergens anders heen. Me afzonderen van de ruzie, frustratie of gebeurtenis. Soms kan dat niet. Dan moet je blijven zitten. Ergens onderdeel van uitmaken terwijl je dat liever niet wilt. Toen ik jong was ontdekte ik dat er een manier is om dan toch weg te kunnen: schrijven. Zo is het voor mij ooit begonnen.

Als er een ruzie dreigde te ontstaan, schreef ik. Als er ergens een negatieve sfeer hing, schreef ik. En als ik op een verplichte verjaardag was waar ik helemaal niet wilde zijn, schreef ik. Toen onlangs mijn kat overleed, ontdekte ik opnieuw hoe krachtig dat is. Een eigen wereld creëren waarin je helemaal opgaat. Jezelf afzonderen zonder echt weg te zijn. Dagdromen.

Het is een manier om te zorgen dat alles tijdelijk langs je heen gaat. Het helpt om situaties te verwerken, geeft je inzicht in gebeurtenissen die je niet begrijpt. En als je openbaar maakt wat je schrijft, doet het nog meer. Het heeft de kracht om lezers te laten begrijpen en voelen wat je bedoelt. Het geeft je de bevestiging dat je gehoord wordt.

 Papier begrijpt alles. Mensen doen dat niet altijd.

Tegelijkertijd triggert het je gedachten. Als je gedachten opschrijft, kun je niet zomaar iets denken. Het moet logischer worden. Losse flarden moeten samenkomen. Daardoor dwing je jezelf om echt goed na te denken en dat vervolgens zorgvuldig op te schrijven. En omdat papier alles begrijpt, is het makkelijker die gedachten uit te spreken. Om dingen aan jezelf toe te geven.

[heading margin_top=”14″]Alex Boogers: ‘Ik schrijf niet therapeutisch'[/heading]

Schrijver Alex Boogers zei in een interview in Volkskrant Magazine dat hij niet therapeutisch schrijft. Omdat een roman geen egodocument is. Daar ben ik het mee eens. Bij een roman draait het niet om de schrijver, maar om het verhaal. Als het verhaal vol onverwerkte gevoelens zit, kan dat onbedoeld belangrijker worden. Misschien zelfs overheersen. Daarom publiceer ik therapeutische schrijfsels nooit. De enige uitzondering is het verlies van mijn kat, waar ik over blogde omdat ik moeilijk kon doen alsof er niets aan de hand was.

Er is voor mij dus een verschil tussen bloggen, therapeutisch schrijven en fictie schrijven. Als ik blog, wil ik situaties beter begrijpen of mijn gedachten aanscherpen. Als ik iets van me af schrijf (‘therapeutisch’) en daarin gevoelens of situaties verwerk, hoef ik dat in fictieve verhalen niet meer te doen. Fictie is dan een welkome ontsnapping waarin ik me kan storten op een ander verhaal – dus niet dat van mezelf.

Maar waarom schrijf ik dan? Dagdromen, inzichten verwerven, gedachten ordenen en situaties verwerken kan ook op andere manieren. Daarom geloof ik dat ik uiteindelijk schrijf om iets te creëren. Vanwege het bijzondere gevoel dat je begint met een leeg papier en eindigt met volzinnen die nog iets betekenen ook. En als die woorden zorgvuldig gekozen zijn, kunnen anderen het begrijpen en er ‘iets’ uithalen.

Dat je dat met woorden kunt bereiken, maakt schrijven heel krachtig.

Deze blogpost is geschreven als onderdeel van de Blog Away NL #2.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Vanessa

    Momenteel schrijf ik een ‘feel good-roman’ zeg maar, en dat werkt voor mij echt supertherapeutisch! Even wegvluchten in mijn wereldje, niets zo leuk 🙂

    • Linda Rosalinde Markus

      Heerlijk is dat! Succes met je roman! 🙂

  • karin

    soms ligt het verhaal op straat. het is mooi om te beschrijven wat je ziet.

  • Mooi geschreven! Alleen verbaast het me dat je zo’n scherpe scheidslijn trekt tussen bloggen en therapeutisch schrijven. Mij lukt dat niet. Ik blog bijvoorbeeld over bepaalde vervelende situaties uit het verleden om inzicht te krijgen in het heden en herhaling te voorkomen. Daarmee wordt het dus ook therapeutisch.

    • karin

      bloggen is ook therapeutisch schrijven. het is gedachten ordenen. hoeft niet altijd, zakelijke bloggers zullen dit zeer bestrijden. 😉

      • Linda Rosalinde Markus

        Dat ligt denk ik aan je definitie ervan. Zie mijn bovenstaande reactie. 😉

    • Linda Rosalinde Markus

      Onder therapeutisch schrijven versta ik (voor mezelf) echt het verwerken van situaties. Dat heb ik wel gedaan toen mijn kat overleed, maar dat was een uitzondering. Verder schrijf ik wel therapeutisch, maar dat publiceer ik dan niet. Dus daarom is die scheidslijn voor mij heel scherp, omdat therapeutisch schrijven vaak alleen nuttig is voor mezelf. Het is dan echt verwerking. Gedachten ordenen valt daar voor mij niet onder. Maar dat ligt dan weer aan hoe je therapeutisch schrijven voor jezelf definieert. 😉

      Wat ik wel doe: een situatie bijv. verwerken door er privé over te schrijven en die situatie later een keer gebruiken in een blogpost. Maar dan is het verwerken oid al gebeurd voor mij.. Begrijp je nu die lijn iets beter?

      • Helder, dank je voor je uitgebreide uitleg. Misschien had ik er voor de volledigheid bij moeten zeggen dat ik af en toe therapeutisch schrijf over mijn manisch-depressiviteit. In het verleden last van gehad, hoop daar nu vanaf te zijn, afkloppen. Maar juist alertheid/begrip van anderen kunnen dat helpen voorkomen, vandaar dat ik dus wel publiceer.

  • Wildou

    Mooi en herkenbaar. Ik schrijf om dezelfde redenen, maar blijf schrijven omdat ik mij elke keer zo verbaas met wat er ineens uit mijn vingers komt aan zinnen die ik nooit zou hebben verzonnen als ik ze niet had opgeschreven. Soms komt er dan ineens pure poëzie uit mijn toetsenbord. Dat vind ik ”magisch” mooi.

    • Linda Rosalinde Markus

      Precies! Dat is heel gek, dat je zonder iets begint en eindigt met prachtige zinnen. Een magisch proces!