Schrijven verdient slecht, maar is leuker dan een baantje in de supermarkt

‘Schrijvers verdienen evenveel als zeventienjarige vakkenvullers,’ schrijft Maarten Schinkel in een opiniestuk op NRC Q, de zakelijke website van NRC. Die zin is ook de titel van het stuk. Slim, want na het lezen ervan ben je waarschijnlijk geschokt. Huh? Verdienen schrijvers zo weinig? Schrijvers verdienen toch tonnen? Ze hebben toch een tweede huis op een warm eiland? Vandaag beantwoord ik deze vraag van ProBlogger: ‘What is a statistic in your industry?’

Het antwoord op bovenstaande vragen in chronologische volgorde: ja, nee en nee. Toen ik laatst met iemand praatte over mijn droom, een boek afmaken, waarschuwde ze me: ‘Je weet toch wel dat schrijven geen vetpot is? Je kunt er echt niet van leven.’ Ik beaamde dat ik dat wist, maar dat schrijven me daar niet om gaat. Schrijven gaat erom dat je jezelf kwijt kunt in een verhaal, ideeën deelt en dat die schrijfmomenten achter je laptop je op de een of andere manier gelukkig maken.

Als je schrijft omdat je verwacht ervan te kunnen leven, kun je beter iets anders zoeken:

‘De totale verdiensten voor de schrijver uit de oplage: zo’n vijfduizend euro. De tweede roman verkocht wat minder. Verdienste: 4.000 euro, en dan nog uit een voorschot dat vermoedelijk door de verkoop niet is goedgemaakt.
Kan een mens daarvan leven? Nee.

Latere debuutwinnaars als Franca Treur en Peter Buwalda waren beduidend succesvoller. Maar dat vertekent. Verreweg de meeste literaire schrijvers en hun uitgevers knijpen in hun handen bij verkochte oplages van tweeduizend stuks. Daar verdient een schrijver nog geen 4.000 euro aan.

Niet iedereen schrijft even snel, maar je kunt er van uitgaan dat, als je de werkzaamheden per uur omslaat, snelle literaire schrijvers gemiddeld hooguit het uurloon verdienen van een zeventienjarige vakkenvuller bij de Albert Heijn (iets meer dan vijf euro bruto). Ploeteraars en preciezen gaan al snel in de richting van een textielarbeider uit Bangladesh.’

– Maarten Schinkel

Dat zijn keiharde cijfers: schrijven is inderdaad geen vetpot, laat staan dat je er ineens van kunt leven. Volgens Schinkel haalt de schrijver de echte verdiensten uit het geven van lezingen, schrijven columns of treden op tijdens literaire festivals. Het benadrukt nog eens dat gepubliceerd worden niet gaat om het geld, maar om de voldoening en erkenning die je krijgt. De meeste schrijvers verdienen geen tonnen en hebben geen vakantiehuis op Ibiza.

Is dat erg? Nee, want schrijven is tenminste leuker dan een vakantiebaantje bij de Albert Heijn.

Persoonlijk en informatief bloggen is hartstikke moeilijk. Of niet? ProBlogger deelde een lijst met 56 onderwerpen voor zakelijke blogs. Elke zaterdag kies ik een onderwerp uit waarover ik blog om te zien dat ‘zakelijk’ en persoonlijk bloggen best samengaan. Foto door: Rami

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Ik merkte inderdaad toen ik mijn columnbundel uitgaf dat het geen vetpot is. Gelukkig ging het me niet om die inkomsten, anders had ik gelijk een streep gezet onder het schrijverschap.