Waarom het niet uitmaakt of anderen op jouw verhaal zitten te wachten

De Amerikaanse schrijver Jeff Goins stuurde me – en miljoenen anderen die op zijn e-maillijst staan – een mail. In iedere mail bespreekt hij een vraag en verwijst voor het antwoord door naar zijn blog of podcast. Deze keer vroeg hij: hoe weet je of jouw idee voor een boek een goed idee is? Zijn anderen geïnteresseerd in het verhaal dat je wilt vertellen? Het antwoord van Jeff weet ik niet, want ik heb de podcast niet beluisterd. Maar mijn antwoord is dat het niet uitmaakt.

Sinds wanneer maakt het uit of anderen op jouw verhaal of boek zitten te wachten? Ik schrijf op dit moment een bloggids voor studenten (alle studenten moeten kennismaken met bloggen, en op scholen leren ze er niets over). Of die studenten daarop zitten te wachten? Ik heb geen idee, want ik heb het ze niet gevraagd. Wat ik wel weet, is dat ik het graag wil maken en het belangrijk vind om het blogvirus onder studenten te verspreiden. Daarom doe ik het.

Als je schrijft voor commercieel succes, is het wellicht belangrijk om te weten of anderen jouw boek willen kopen. Maar wanneer je schrijft omdat je het onderwerp waarover je schrijft echt belangrijk vindt of zoals Tommy Wieringa het ooit mooi verwoordde, vanuit noodzaak niet anders kan dan letters op papier zetten, is het niet belangrijk.

Als kind schreef ik vrijwel altijd. Mijn langste verhaal ging over twee vriendinnen die samen met hun honden naar Spanje vertrokken voor een vakantie. Het was geen spannend verhaal, er zat weinig opbouw in en het was langdradig. Maar ik vond het fantastisch om het te schrijven en op mijn vrije woensdagmiddag urenlang na te denken over welke avonturen ze nu zouden beleven. Zou iemand anders het willen lezen? Op mijn ouders na waarschijnlijk niet. Zou het volgens Jeff Goins een ‘idea worth pursuing’ zijn? Hm, nee. Het maakte mij op dat moment gelukkig, dus deed ik het.

Uiteindelijk gaat het daarom. Of jij enthousiast wordt van het idee. Of het jou gelukkig maakt, je zin hebt om daar je vrije uren aan te besteden. Als dat zo is, go for it, schrijf het verhaal. Van ieder verhaal dat je schrijft leer je en wordt je beter. En, nog belangrijker, je wordt er blij van. En dat jij weet waar je blij van wordt en de mogelijkheid hebt om dat te doen, is fantastisch.

Foto credits: Dung Anh

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Likaiar

    Commercieel succes is misschien niet eens zo belangrijk. Er zijn schrijvers die gewoon hun brood moeten verdienen met schrijven en zij moeten echt weten wat mensen bezig houdt. Je kunt je dan niet veroorloven om tijden aan iets te besteden wat je niet kunt uitgeven of wat niets oplevert.
    Ik schrijf ook wat ik wil, maar ik heb (nog) de luxe dat er geen verwachtingen zijn voor mijn schrijfwerk en ik heb een redelijke baangarantie als ik eenmaal ben afgestudeerd. Ik kan me veroorloven om tijd te besteden aan iets wat mensen niet willen lezen. Andere mensen hebben die luxe niet en voor hen is het een ontzettend interessante vraag.