Schrijvers die geen reacties willlen: gedurfd of dodelijk?

Toen ik voor het eerst merkte dat de reactiemogelijkheid bij mijn favoriete blogger was uitgeschakeld, dacht ik dat het een fout was. Dat er iets was misgegaan waardoor het tijdelijk niet mogelijk was om te reageren. Maar geen reacties.. Is dat niet dodelijk voor je blogmotivatie?

[heading margin_top=”14″]Gedurfd: geen reacties willen op je stukken[/heading]

Ik denk het wel, want een paar weken later schreef hij een stuk over een Franse designblogger die een tweet insloot aan het einde van elk blogbericht. De Fransman verplaatste de discussie bewust van zijn blog naar Twitter. Onderin schreef Pfauth (ja, die) het volgende:

Ik blijf zulke oplossingen documenteren, tot je op een dag mijn drastische maatregel ziet.

Eigenlijk had ik toen al nattigheid moeten voelen: niet lang daarna werd het volgens hem zo lelijke Disqus-reactiesysteem vervangen door een verwijzing naar Twitter: ‘Verder praten met je volgers? Deel dit artikel op Twitter.’

Voor mij een onvoorstelbaar besluit, want ik hou van ruimte. Ik wil m’n gedachten niet beperken tot honderdveertig tekens, waarbij je om de zoveel tweets weer eens gedwongen wordt een grammaticale misdaad te plegen. Daarnaast vond ik het vreemd, want in de blogworkshop die ik in maart dit jaar bijwoonde, zei Pfauth letterlijk dat hij zijn blog juist zag als het moederschip waar alle uitgestuurde satellietjes (sociale netwerken) naar terugkeerden.

Ik begreep er niets van, dus toen ik in augustus de kans kreeg hem te interviewen, moest ik de onvermijdelijke vraag stellen: waarom staan je reacties uit? En hoe zit het dan met je motivatie?

Hij antwoordde dat hij nu echt voor zichzelf blogt en de reacties wel fijn vindt, maar ze niet meer nodig heeft als stimulans om ermee door te gaan. Hoewel ik het jammer vind, omdat ik zelf niet graag deelneem aan Twitter of Facebook- discussies en het voordeel van ’n blog juist vind dat je alle reacties op een centrale plek hebt, vind ik zijn keuze vooral gedurfd.

[heading margin_top=”14″]Schrijf je voor reacties of schrijf je door reacties?[/heading]

Het bewijst iets: als je het echt voor jezelf doet, ga je door. Ook zonder reacties. Het deed me denken aan de stereotype schrijver: een eenzame man die in alle stilte op zijn zolderkamer werkt zonder op familieverjaardagen rond te bazuinen dat hij een boek aan het schrijven is.

Want dat is precies de kritiek op de huidige generatie schrijvers: ze bazuinen teveel rond, ze zijn teveel bezig zijn met sociale netwerken (Tatiana de Rosnay schreef er zelfs een heel boek over) waardoor ze te weinig schrijven. Want schrijven is toch bij uitstek iets wat je voor jezelf doet?

Ik denk dat we dat beeld moeten loslaten. Het mooie aan schrijven in deze tijd is juist het contact dat je op blogs, sociale media en literaire avonden met andere schrijvers en literatuurliefhebbers hebt. Als ik dat contact niet wilde, zou ik niet meedoen aan schrijfwedstrijden. Dan zouden die miljoen Nederlands die een boek willen schrijven, het niet willen publiceren.

Als mens hebben we een bepaalde sociale behoefte, óók als we graag op onszelf zijn en schrijven. Kijk maar naar initiatieven als NaNoWriMo: de maand waarin duizenden mensen een verhaal van vijftigduizend woorden proberen te schrijven. Door de mogelijkheid om je woordenaantal dagelijks in te vullen en met andere deelnemers te discussiëren op fora, stimuleer je jezelf en is de kans veel groter dat je je doel haalt.

Bepaal voor jezelf: heb ik meer plezier in het schrijven of in het ontvangen van reacties achteraf? Schrijf ik voor de reacties, of helpen reacties om vaker te schrijven?

Persoonlijk zie ik het bloggen als een prachtige aanvulling op het daad- werkelijke schrijven. Voor mij voegt het teveel toe om de reacties zomaar uit te schakelen, maar als reacties het doel op zich worden is het goed om je af vragen: is schrijven wel wat je wilt?

Foto door: mpclemens

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Een blog zonder mogelijkheid om te reageren is geen blog. Maar een ‘gewone’ website. Dat kan best zijn wat iemand zoekt maar wat mij betreft kun je echt niet oneindig teren op een passie voor schrijven alleen. Laat ik voor mezelf spreken en zeggen dat ik geen reacties *nodig* heb om te blijven schrijven/bloggen. Maar het levert wel motivatie, stimulansen op voor die onvermijdelijke momenten dat het wat hapert in het bedenken van onderwerpen. En de vraag waar je het allemaal voor doet.

    Alle vormen van feedback helpen mij door dat soort momenten heen. Vermeldingen van en (hele) korte reacties op mijn blogposts op Twitter. “Echte” reacties die rechtstreeks achtergelaten worden (best zeldzaam). En het allerleukste: mensen, soms vreemden, die buiten mijn blog of sociale media om laten weten dat ze mijn blog – wel eens – lezen. Zodat je weet dat ook gelezen wordt door mensen die normaliter niets van zich laten horen.

    Het is een vorm van waardering. Van erkenning. Daarom zet ik mijn teksten op een blog en niet in Word bestanden op de harde schijf van mijn computer. Ja ik wil schrijven. Maar ik wil ook gelezen worden.

  • Pingback: Lezenswaardig | Het beste van oktober 2013 | ..::Horstinkistan::..()