Soms moet je niets schrijven om het schrijver zijn te leren

‘Ontwikkel jezelf,’ zei schrijver Murat Isik tegen me toen ik hem ontmoette bij een uitreiking. ‘Ik debuteerde pas toen ik in de dertig was, terwijl ik mezelf vanaf mijn achttiende serieus nam als schrijver.’

[heading margin_top=”14″]Rennend als een hamster in een rad[/heading]

Zijn woorden haalden de druk bij me weg. Het gevoel dat er nú iets moest gebeuren, dat ik nu eigenlijk al bezig zou moeten zijn met een roman waar ik vervolgens jarenlang aan kan schaven tot er uit de onoverzichtelijke bladzijden iets ontstaat waar ik tevreden mee kan zijn.

Want zo voelt het soms. Als achterlopen. Alsof er tijdens elke verjaardag een jaar voorbij glijdt waarin ik zoveel had kunnen doen. Zoveel had kunnen schrijven, nadenken, verzinnen.

Dat gevoel werd steeds sterker en vertelde me dat anderen, terwijl ik nog struikelend en zoekend de schrijver in mezelf een stem probeerde te geven, intussen van hun succes genoten.

Succes dat ik nooit zou bereiken. Want ik liep achter.

[heading margin_top=”14″]Niets bereiken, gewoon schrijven[/heading]

De woorden van Murat namen die druk deels weg. Het gaf me rust, het gevoel dat ik nog tijd genoeg had om uit te vinden wat ik met mijn onophoudelijke schrijfdrang zou kunnen doen. Ik mocht van mezelf weer notitieboekjes en schriften vullen met waar ik dan ook over wilde schrijven.

Het hoefde niets zinnigs te zijn, of prachtig geschreven. Het hoefde niet bij te dragen aan iets ‘groters’. Zolang ik er van genoot, en er misschien zelfs van leerde, was het goed.

Vandaag schrijf ik dan ook niets noemenswaardigs. Wel wil ik je de woorden van Murat meegeven. Gewoon, zodat jij ook voelt dat er niets hoeft te gebeuren.     Niet nu.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Rebelse Huisvrouw

    Heel veel mensen zijn laatbloeiers of hebben het simpelweg te druk met vriendjes/vriendinnetjes/trouwen/kindjes/scheiden en dat soort dingen. Er is bijna geen tijd om te doen wat je wilt doen! Na het lezen van dit stukje dacht ik: ‘hè, heerlijk. Zo werkt het bij mensen inderdaad. We leggen onszelf iets op en vervolgens hol je alleen maar achter jezelf aan.’ Ik maak mezelf nu dan ook maar wijs dat ik een laatbloeier ben. Een extreem late laatbloeier maar de druk is er in elk geval wel wat vanaf 😀 😀 Leuk stukje!

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt voor je reactie, erg leuk dat je de moeite hebt genomen om te reageren! Je hebt helemaal gelijk. Je hebt bepaalde verwachtingen van jezelf, stelt doelen en moet vervolgens alle zeilen bijzetten om jezelf niet voorbij te lopen. Beter een laatbloeier dan te snel beginnen en snel uitgebloeid zijn. 😉

  • Martijn Bloksma

    Niet noemenswaardig voor jou als schrijver misschien, maar wel noemenswaardig voor mij als lezer. Leuk stuk Rosalinde en goed om bij stil te staan.

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt voor je reactie, Martijn! Fijn om te horen dat je het alsnog een leuk stuk vond! 🙂

  • Lilith_8

    Ik vind dit ook ’n goed stuk! Het geeft me meteen ook weer ’n beter gevoel 😉

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt, Lilith! Fijn om te horen. Soms is dat volgens mij gewoon nodig, om die woorden van anderen te horen. Daarom wilde ik ze ook delen, omdat ze de druk bij jou en andere jonge schrijvers er misschien een beetje afhalen.