Een tekening inkleuren is een andere vorm om een verhaal te vertellen

Bovenstaande kleurplaat stond een paar weken terug in nrc.next naast een artikelen over kleurplaten voor volwassenen. Dat kleuren vooral iets is wat je als kind doet en je er vaak niet meer aan denkt als je ouder wordt, is bekend. De krant probeerde het kinderlijke enthousiasme dat je vroeger voor tekeningen had terug te brengen door een tekening van een illustrator te publiceren. Lezers mochten hem naar eigen wens inkleuren en eventueel opsturen om mee te doen aan de wedstrijd.

Bij mij werkte het, ik zocht meteen wat potloden op en besloot de tekening wat kleurrijker te maken. Het kostte me ongeveer drie á drieënhalf uur om de zwartwit tekening te veranderen in de tekening die je op de foto ziet. Toen ik een foto op Twitter plaatste, kreeg ik meteen de vraag of ik nu zen was. Ja, behoorlijk. Het inkleuren van een tekening werkt echt ontspannend, het is heel anders dan schrijven. Tijdens het schrijven denk je de hele tijd, je kunt bijna niet schrijven zonder te denken aan hoe het verder moet gaan.

Tijdens het inkleuren van de tekening dacht ik nergens aan. Hooguit een paar keer: ‘Welke kleur zal ik daarvoor kiezen?’ Om vervolgens een ander potlood te pakken en het vlakje zo precies mogelijk in te kleuren. Het is een vreemde tekening. Toen mijn vriend thuiskwam en met een schuin oog naar de tekening keek, vroeg hij zich meteen af wat het moest voorstellen. Ik heb geen idee, maar het grappige is dat je er tijdens het tekenen een verhaal in gaat zien.

Kleurplaat2

Een verhaal dat afhangt van hoe je de tekening inkleurt, waardoor het voor iedere lezer die zich aan de tekening gewaagd heeft zal verschillen. Welk verhaal ik erin zag? De bruin en zwart geklede mensen links onderin zijn depressief, gestrest, niet vrolijk. Ze gaan door het bruine gebouw met de kleurrijke raampjes en komen eruit als een beter mens, vergezeld van kleurpotloden. Daarom hebben ze ineens kleur, is de haarkleur van de één zelfs van grijs in blond veranderd. Hetzelfde geldt voor de bloemen aan twee kanten: depressief en vrolijk.

Wat ze zagen in het gebouw, is erboven afgebeeld. De pauw of vogelachtige symboliseert ergens in geloven, iets wat jouw leven kleur geeft. De verschillende mensen laten zien dat kleuren voor iedereen is, dat iedereen iets nodig heeft om in te geloven. De potloden bij het gebouw veranderen van donkere kleuren in lichtere kleuren als geel, oranje en rood. De huizen bovenin kleuren op volgorde mee. Mijn tekening vertelt je dat er altijd twee kanten aan het leven zijn: donker en warm, maar dat het mogelijk is om van de ene naar de andere kant te komen.

Zweverig? Misschien. Ik vind het vooral leuk om te denken dat een tekening niet zomaar een tekening is, maar een ontspannen en gedachteloze vorm om een verhaal te uiten. Net als een geschreven verhaal, een foto of een blog.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Oh, ik ben er ook helemaal fan van en het is echt de ideale manier om je hoofd leeg te krijgen. Kijk hier anders eens: http://www.likeandlove.nl/tag/kleurboek-voor-volwassenen/

  • Wat een leuke manier om naar kleuren te kijken! Ik ben nog niet aan het kleuren voor volwassenen begonnen. Ik maak meestal mijn eigen tekeningetje om in te kleuren. Dat is ook heel erg leuk en zen! Maar misschien kijk ik ook eens of een kleurplaat leuk is!

  • Hinke

    Wel erg filosofisch bedacht.